این هنرمند عکاس و مستندساز، اعلام کرد: پس از استفادهی پرشمار توسط مردم و رسانهها از عکسی که از استاد شجریان گرفته بودم و در یکی از کتابهای مجموعه عکسهایم از مشاهیر (یاد و نگاه - ۱۳۷۹) نیز منتشر شده بود، و پس از آنکه در جاهایی هم اعلام شد عکاس این عکس من هستم، با تماسها و پیامهای پرشماری مواجه شدم مبنی بر عذرخواهی، کسب اجازه، پیشنهاد پرداخت وجه یا حتا خرید حق رایت استفاده از این عکس. از این رو از این جایگاه اعلام میکنم که استفاده از این عکس در بُعد ملی و بینالمللی توسط هر فرد ایرانی، تا ابد، آزاد و بدون اشکال است.

او همچنین دربارهی زمان گرفته شدن این عکس گفت: سال ۱۳۷۷ که بههمراه پدر همسرم، مرحوم نصرت کریمی، به منزل استاد رفته بودیم، هنگام زمزمهی یک قطعهی آوازی، این عکس را گرفتم. درواقع این عکس بخشی از پروژهی عکاسی بوده که از سال ۱۳۷۵ تا کنون به آن مشغولم. بخشی از این پروژه پیشتر در قالب کتاب منتشر شده است و بخشهایی از آن نیز زیر چاپ قرار دارد.
نخست این که دست مریزاد بر عکاس هنرمندی که این تصویر زیبا را تثبیت کرده! دوم آنکه عکسهای سیاه وُ سفید علاوه بر حِسِ لطیف نوستالژیک، یادآور دو مطلب می باشند؛ ١- بالاتر از سیاهی رنگی نیست ٢- پاکتر از سپیدی اَنگی نیست! وَ در نهایت شاید زمانی که آن سفر کرده این عکس دیده، زیر لب چنین گفته؛ «عکسِ من، بر عکسِ من فارغ زِ هر درد وُ غم است»