فکت عجیب در مورد باختهای پرسپولیس
پرسپولیس این روزها بیش از آنکه از نظر فنی مغلوب شود، از نظر ذهنی و تمرکزی ضربه میخورد؛ تیم اوسمار در نیمفصل دوم به شکل عجیبی به گل خوردن در دقایق ابتدایی عادت کرده و همین مسئله به یکی از عوامل اصلی نتایج ضعیف اخیر تبدیل شده است. وقتی آمار را کنار هم میگذاریم، الگو کاملاً مشخص است: گل دقیقه ۸ مقابل فجر، دقیقه ۲۱ برابر فولاد، دقیقه ۱۱ مقابل ملوان، دقیقه ۱۹ برابر گلگهر و دقیقه ۱۲ مقابل خیبر. در همه این مسابقات، پرسپولیس پیش از آنکه ریتم بازی را پیدا کند، عقب افتاده و نکته تلختر اینکه در تمام این بازیها هم شکست خورده است؛ یعنی ضربه اول عملاً سرنوشت مسابقه را تعیین کرده است.
این اتفاق فقط یک تصادف آماری نیست. دریافت گل در یکسوم ابتدایی بازیها نشاندهنده افت تمرکز، آماده نبودن ذهنی بازیکنان در شروع مسابقه و البته ضعف در سازمان دفاعی است. فاصله نامناسب بین خطوط، جا ماندن مدافعان در ارسالها یا ضدحملات، و واکنش کند به پرس ابتدایی حریفان باعث شده تیمها با یک فشار کوتاه و هدفمند به گل برسند. در واقع رقبا به نسخه سادهای برای شکست دادن پرسپولیس رسیدهاند: از همان دقایق اول فشار بیاور، غافلگیر کن و عقب ننشین.
وقتی تیمی مدعی است، باید شروعهای قدرتمند داشته باشد یا حداقل بازی را بدون اشتباه جدی آغاز کند. اما پرسپولیس در هفتههای اخیر برعکس عمل کرده؛ هر بار با یک شوک زودهنگام برنامههای تاکتیکیاش به هم ریخته و مجبور شده برای جبران جلو بکشد، موضوعی که خودش فضاهای بیشتری برای ضدحملات حریف ایجاد کرده است. این چرخه معیوب تا زمانی که از نظر تمرکزی و ساختاری اصلاح نشود، ادامه خواهد داشت. اگر اوسمار به دنبال خروج از بحران است، پیش از هر تغییر سیستمی باید این معضل در دقایق ابتدایی را حل کند، چون تیمی که هر هفته از همان سوت آغاز عقب میافتد، عملاً با یک گل خورده وارد مسابقه میشود و این برای تیمی با ادعای قهرمانی، یک زنگ خطر جدی است.
