آفتابنیوز : 
علي معينفر، پژوهشگر نمونه كشور در سال 82، با بیان این مطلب افزود : ناراحتيهاي رواني، شكست در عشق، اختلافات رواني و شخصيتي، فقر، بيكاري، شرايط خاص زندگي شهري، بخصوص در شهرهاي بزرگ و صنعتي، اختلافات خانوادگي و نامناسب بودن شرايط زندگي خانوادگي از مهمترين دلايل خودكشي در ايران است.
وي، مسئله خودكشي در بين جوانان ايراني را به عنوان يكي از حادترين آسيبهاي اجتماعي مورد تاكيد قرار داد و افزود: از آنجايي كه جواني دوره بروز استعدادها و توانايي ها است ، جوان مدام در پي فرصتي است تا اين استعدادها را شكوفا سازد و به نحوي خود را در بين اطرافيان و اجتماع مطرح كند، اما محدوديتهاي موجود بخصوص در جوامع كوچك موجب سرخوردگي جوانان ميشود.
معین فر ،همچنين بالا نبودن سطح آگاهي در جوامع سنتي را از ديگر سرخوردگي جوانان در اين جوانها دانست و گفت: اغلب جوانان در جوامع كوچك از اين رنج ميبرند كه چرا اطرافيان و جامع احساسات آنان را درك نميكنند و هنگاميكه در چنين شرايطي جوانان تصميم به خودكشي ميگيرند، اغلب اميد به زندگي خود را از دست دادهاند.
اين استاد دانشگاه گفت: خودكشي عاشقها در واقع خشم به معشوق است و در بسياري از خودكشيها از سوي جوانان كه بسيار جدي و مصرانه انجام ميگيرد، خودكشي بيانگر يك خشم واپسزده شده است.
اين جامعه شناس،در رابطه با ميزان خودكشي دانشجويان در مراكز علمي، گفت: متاسفانه برخي از مديران سابقه مديريتي چنداني ندارند و عدم توانايي آنان در درك جوانان دانشجو موجب بحران آفريني ميشود و اينگونه اتفاقات غالبا در دانشگاهها اتفاق ميافتد.
معينفر افزود: وقتي در محيط دانشگاهي، دانشجويي استاد را تهديد به خودكشي ميكند، آنها فكر ميكنند كه دانشجو بهانه ميآورد در حاليكه اينگونه نيست و از هر يكصد مورد تهديد 2 تا 4 مورد به واقعيت تلخ تبديل ميشود.