سیاست خارجی؛ لزوم تغییر رویکرد
کسب توانایی تاثیرگذاری بر مسائل منطقه برای ایران قابل توجیه میباشد و این کسب قدرت و تاثیر گذار بودن در دوره ریاست جمهوری احمدینژاد از طریق تقابل با قدرتهای بزرگ و در دوساله اخیر از طریق تعامل با آنها به انجام میرسد.
آفتابنیوز :
-وحید آسی: نهادگرایی نئولیبرال به عنوان یکی از پارادایمهای روابط بینالملل محسوب میشود و در آن رژیمها و سازمانهای بینالمللی در حال تکوین و تکثیر بوده و روابط بین کشورها را در نظام بینالملل تنظیم میکند. اساس این رویکرد این است که از طریق آشکارنمودن میزانی از عملکردها و فعالیت دولتها آنها را در صحنه بینالملل تابع قواعد و حقوق نماید تا کشورها در جهت افزایش همکاری و تعامل و در نتیجه کاهش سیاستهای تنشزا و تقابلی حرکت کنند. شایان ذکر است که این نظریه از حدود دهه ۶٠–۷٠ روند همهگیری خود را طی نموده و آرام آرام کشورها را در خود مستحیل کرده است.
جمهوری اسلامی ایران نیز از بدو تاسیس علیرغم اینکه نیم نگاهی به عضویت در این سازمانها و رژیمهای بینالمللی داشته است اما بیشتر دنبالهروی رویکرد واقعگرایی است. افزایش قدرت و کسب پرستیژ در عرصه نظام بینالملل اساس و ریشه جهتگیریهای این پارادایم را در بر میگیرد و روند تقابلی سیاست کشورها را در عرصه بینالملل افزایش میدهد. اکثر کشورهای خاورمیانه در ارتباط با یکدیگر و مواجهه با قدرتهای جهانی و منطقه به ترتیب از این دور رویکرد(واقعگرایی و نهادگرایی) الهام میگیرند. ایران نیز همواره در جهت حفظ بقا و افزایش قدرت درعرصه بین المللی به طرق مختلف تلاش نموده است. مسئله هستهای ایران نیز که دستیابی به آن نمودی از قدرت و علم را دربردارد عاملی مهم و اساسی در پیشبرد اهداف جمهوری اسلامی ایران دارد. این موضوع درطول دهه اخیر علیرغم مشکلات خاص خود که کشور را در بر گرفته بود ایران را به عنوان قدرت منطقهای و عاملی در جهت به چالش کشیدن قدرتهای بزرگ در پی داشته است. با این اوصاف کسب توانایی تاثیرگذاری بر مسائل منطقه برای ایران قابل توجیه میباشد و این کسب قدرت و تاثیرگذار بودن در دوره ریاست جمهوری احمدینژاد از طریق تقابل با قدرتهای بزرگ و در دوساله اخیر از طریق تعامل با آنها به انجام میرسد.
پس قابل توضیح است که کسب پرستیژ و قدرت منطقهای و بینالملل برای ایران با استفاده از ابزارهایی چون انرژی هستهای و مذاکرات هستهای هدفی والاتر از خود مقوله هستهای میباشد که به نظر میرسد ایران با به چالش کشیدن نظام بینالملل و قدرتهای بزرگ و منطقهای در دستیابی به این مهم موفق بوده است اما با تحمیل هزینههای بسیار برای کشور.
پس از دستیابی به توافق هستهای که خود ابزاری حقوقی و سیاسی در جهت متعهد کردن کشورها و ایران به قراردادهای بین الملل میباشد تغییر رویکرد ایران از رئالیست به نهادگرایی را میطلبد و این تغییر رویکرد میتواند روند افزایش قدرت وتاثیرگذاری در مسائل مهم جهانی و منطقهای را به طرق مسالمتآمیز را برای ایران در پی داشته باشد.
گزارش خطا
ارسال به دوستان
نسخه چاپی
ذخیره عضویت در خبرنامه 
