از بقاء در قدرت تا مصونیت از تعقیب

آفتاب: انتخابات یازدهم ریاست جمهوری را می توان ، چند لایه ترین و پیچیده ترین انتخابات تاریخ جمهوری اسلامی ایران دانست و در درستی این گزاره تنها کافی است به این نکته اشاره کنیم که در فاصله یک هفته مانده به آغاز ثبت نام کاندیداها ، هنوز دقیقاً معلوم نیست چه کسانی نامزدی خود را رسمی می کنند ، چه کسانی تأیید صلاحیت می شوند ، گروه بندی ها چگونه است و ... ؟!

به گزارش عصرایران،در این میان ، رفتار انتخاباتی دولت نیز با همه دوره ها فرق می کند. هیچگاه سابقه نداشته است که یک رئیس جمهور، در هفته های باقی مانده تا انتخابات، گزینه مورد نظر خود را با خود همراه کند و استان به استان ، او را با خود به سفرهای تبلیغی ببرد و مدام به پرچم را به او بسپارد!

با این حال ، از آنجا که احتمال رو کردن برخی پرونده ها برای رد صلاحیت کاندیداهای دولت بسیار محتمل است و رئیس جمهور نیز این موضوع را به خوبی می داند ، سناریوهای جایگزین از هم اکنون ، در دست بررسی است.

برای احمدی نژاد ، گزینه های زیر ، به ترتیب ، دارای اولویت هستند:

1- بقاء در قدرت : راهکار اصلی این گزینه ، ریاست جمهوری یکی از نزدیکان احمدی نژاد است؛ در این صورت ، بقای احمدی نژاد و تمیش در قدرت ، تضمین شده است.
حتی گفته می شود امکان دارد گزینه احمدی نژاد، یک سال بعد از ریاست جمهوری در صورت مهیا بودن همه شرایط ، استعفا کند و احمدی نژاد مجدداً کاندیدا شود. با این حال ، با توجه به کارنامه ناموفق دولت کنونی ، امکان رأی آوری گزینه احمدی نژاد ، برغم ادعاهایی که در این باره با بزرگنمایی مطرح می شود ، اندک است. به علاوه ، خیال احمدی نژاد از تأیید صلاحیت ها نیز راحت نیست.

2- شراکت در قدرت : اگر احمدی نژاد نتواند گزینه مطلوب خود را به پاستور بفرستد ، ترجیح می دهد به یکی از دو روش زیر ، شراکت در قدرت داشته باشد:

الف) پیروزی فهرست دولتی ها در انتخابات شوراها و مشخصاً در تهران: هم اکنون ، دولتی ها ، افرادی از تیم دولت ، هنرمندان ، خوانندگان و ورزشکاران را به عنوان کاندیداهای شورای شهر تهران ، وارد عرصه کرده اند.
تصرف پایتخت می تواند تیم احمدی نژاد را برغم اخراج از پاستور ، به بهشت ببرد و آنها را ولو در رتبه ای پایین تر ، سهامدار قدرت کند.

ب) هم پیمانی با کاندیداهای دیگر: این سناریو ، برغم آن که چندان علنی نشده ، ولی از مدت ها پیش به طور جدی در تیم دولت مطرح بوده است.
تا کنون گزینه های متعددی در این باره مطرح شده اند ولی طبیعتاً هم پیمان دولت ، باید کسی باشد که حتماً از فیلتر شورای نگهبان بگذرد.
طبیعتاً افرادی مانند قالیباف ، متکی ، پورمحمدی ، باهنر و ... نمی توانند طرف معامله با دولت باشند. لذا دولتی ها امیدوارند بتوانند با افرادی مانند ابوترابی فرد و چمران وارد مذاکره شوند.

این معامله در صورت تحقق ، چند وجهی خواهد بود و پای جبهه پایداری نیز در آن به میان خواهد آمد. سناریوی تعریف شده بدین گونه است که جبهه پایداری و تیم احمدی نژاد ، با یکی از این افراد که هم حداقلی از رأی را دارند و هم قطعاً تأیید صلاحیت می شوند ، به توافق برسند و او را به عنوان گزینه مرضی الطرفین کاندیدای مشترک کنند. در چنین فرضی ، سبد آرای جبهه پایداری و طیف احمدی نژاد به علاوه ظرفیت شخصی گزینه مشترک ، با یکدیگر تلفیق می شود.در چنین فرضی ، جبهه پایداری گزینه کنونی اش ، باقری لنکرانی را کنار می گذارد.
این که آیا ابوترابی فرد و چمران ، به چنین معامله ای تن می دهند یا خیر ، مشخص نیست.

3- حضور حداقلی در قدرت: اگر احمدی نژاد یکی از دو گزینه الف و ب را محقق کند ولی وزن او به اندازه ای نباشد که سهامدار قدرت شود ، تمایل دارد که بتواند با اتکاء به وزن حداقلی ، با گرفتن پست حکومتی ، حضور خود در عرصه رسمی و رسانه ای را تضمین و تثبیت کند.

4- مصونیت از تعقیب: واهمه اصلی احمدی نژاد و تیمش این است که نکند بعد از پایان دوره ریاست جمهوری دهم ، برخی پرونده ها ، به درست یا نادرست عَلَم شوند و کار دستشان دهند.
وقتی احمدی نژاد شهرداری تهران را تحویل داد و قالیباف شهردار شد ، برخی اسناد رو شد که به دلیل حضور احمدی نژاد در ریاست جمهوری اسلامی ، چندان بر روی آن مانور داده ندادند.
اگر اتفاق مشابهی بعد از ریاست جمهوری رخ دهد ، با توجه به این که احمدی نژاد در رده بالایی از قدرت نیست ، تضمینی برای عدم برخورد با او یا تیمش وجود نخواهد داشت.

لذا تلاش احمدی نژاد برای حضور در قدرت ، کاملاً قابل درک است. او می کوشد حتی اگر در ترتیبات سیاسی آینده کشور نیز جایگاهی نداشته باشد، با جنجال سازی هایی که اخیراً نیز تشدید شده است ، توجه عمومی را به خود جلب کند و در سایه پنهان کردن عملکرد 8 ساله اش در ورای این حاشیه سازی ها ، برای خود پایگاه مردمی دست و پا کند و تا حد امکان ، برای خود حاشیه امن بسازد و خودش برای خودش مصونیت سازی نماید.