آفتابنیوز :
آفتاب: محمود احمدینژاد با بیان اینکه دانشآموزان باید عاشق ایران زمین باشند، تاکید کرد که این مسأله ملیگرایی و حس ناسیونالیستی نیست. چرا که امروز ایران یک قوم و قبلیه نیست بلکه یک مکتب، فرهنگ و تمدن است.
محمود احمدینژاد در بیستو هفتمین اجلاس روسای مدیران آموزش و پرورش سراسر کشور مجموعه آموزش و پرورش را گرانبهاترین و ارزشمندترین مجموعه یک کشور دانست و گفت: مجموعه آموزش و پرورش در ایران که آموزش همراه پرورش و برای تربیت انسانهای آرمانی طراحی و برنامهریزی شده از اهمیت ویژهای برخوردار است.
وی موضوع کار آموزش و پرورش را تربیت انسان عنوان کرد و گفت: انسان مهمترین موضوع آفرینش بوده و جهان خلقت بدون آن معنا ندارد. میان دریافت ما از انسان و دیدگاه دنیای مادی به انسان تفاوت بسیاری وجود دارد. در نگاه ما انسان هرچقدر عالمتر، آگاهتر، شجاعتر، خلاقتر و عاشقتر باشد برجستهتر و ارزشمندتر است. ما میخواهیم انسان را برای زندگی در جامعهای که اسم آن راحیات طیبه گذاشتهایم بسازیم و در آن جامعه همه باید عالم، پاک و شجاع باشد.
احمدینژاد با بیان اینکه در نظام سلطه انسانها هرچقدر حقیرتر باشد، ارزش آنها بیشتر است، ادامه داد: تعریف آنها از انسان نزدیک به حیوان است. آنها انسانها را اسیر شده در زاویه تنگ غرایض و خواستههای شخصی معرفی میکنند که نسبت به مسائل زمان نیز بیتفاوت است.
وی افزود: چند سال پیش مدیر یک دبیرستان در آمریکا به همراه دانش آموزان آن دبیرستان به من نامهای نوشته بودند. بسیاری از آنها و حتی خود مدیر دبیرستان خبر نداشت که ایران یک کشور مستقل بوده و عراق همسایه ما بوده و فلسطین از ما دور است. آنها فکر میکردند ما فلسطینی هستیم و در نامه خود گفتند میدانیم اینان سرزمین شما را اشغال کردند.
احمدینژاد افزود: سرباز آمریکایی که در عراق است خود نمیداند که در کجا به سر میبرد. مشخص است که نظام سلطه به دنبال انسانهایی است که نسبت به ارزشهای والای الهی و انسانیت بیتفاوت باشد. چرا که اگر فردی مقداری وجدان داشته و به مسائل اخلاقی پایبند باشد، هیچگاه موشک به یک عروسی نمیزند.
وی دهم با تاکید بر اینکه انسان از نگاه الهی با نگاه مادی تفاوت بسیاری دارد، خاطرنشان کرد: در نگاه الهی سقف پرواز انسان محدود به افراد موجود نیست و کسی نمیتواند سقف برای پرواز تعیین کند. چراکه سقف پرواز خدای متعال و انسان کامل است.
وی مهمترین وظیفه مسئولان آموزش و پرورش را تربیت انسانهای سالم آرمانخواه، آگاه وعاشق عنوان کرد.
احمدینژاد گفت: نظام آموزشی و برنامهها را باید به گونهای طراحی کنیم هر کس که وارد سیستم آموزشی شد، هر وقت که از سیستم جدا شد، چندی ویژگی از جمله شجاعت، آگاهی و آرمانخواهی داشته باشد.
وی با تاکید بر اینکه یکی از ویژگی دانش آموزانی که از سیستم آموزشی جدا میشوند باید مطالبهگری آرمانها و ارزشهای الهی باشد ادامه داد: ویژگی دیگر که باید مورد توجه قرار گیرد این است که دانشآموزان باید عاشق ایران زمین باشند. این مسأله ملیگرایی و حس ناسیونالیستی نیست. چرا که امروز ایران یک قوم و قبلیه نیست بلکه یک مکتب، فرهنگ و تمدن است.
وی گفت: ایران یعنی آزادی، ایمان، و راه نجات بشری و پرچمدار خوبیها بودن. اگر امروز ایران را از جغرافیا و یا تاریخ برداریم دیگر چه چیزی از تمدن جهان باقی میماند. تنها تمدن مبتنی بر ارزشهای الهی، ایران زمین است.
احمدینژاد با طرح این پرسش که چه کسی گفته عباسیان و امویان پرچمدار تمدن اسلامی بودهاند، گفت: درست است که برخی از بزرگان اسلامی کمکهای بسیاری در جهت رشد تمدن اسلامی داشتند، اما آیا میشود گفت "کسی که امام حسین را قطعه قطعه میکنند، حکومت اسلامی و یا چهار ساختمان هم بسازد، تمدن اسلامی را ایجاد کرده است؟ مگر میشود جایی که برای مبارزه گلایادتورها بوده بگویند تمدن دارد! آنجا محل توحش است."
وی با بیان اینکه با شنیدن نام ایران فرهنگ، تمدن و شعر به ذهن متبادر میشود و انسان یاد، حافظ، سعدی، مولوی و امام خمینی(ره) میافتد، ادامه داد: اگر امروز ایران را از جهان برداریم دیگر چه میماند؟ بهجز ایران چه کسی منادی عدالت و صلحطلبی است؟ چه کسی پرچم عدالت را برافراشته و آن را محکم بر سر ظالمان میکوبد.
احمدینژاد با تاکید بر اینکه عشق به ایران یک عشق الهی است، تصریح کرد: عشق به ایران بحث ناسیونالگرایی و ملیگرایی نیست. ملیگراها را دیدهایم که دروغ گفته و با دشمنان همراهی میکردند.
وی در بخش دیگری از سخنان خود با بیان اینکه هر کس از آموزش و پرورش جدا میشود، باید یک کار را یاد گرفته باشد، ادامه داد: این جریان تئوری -تئوری که درست شده کافی نیست. یک جامعه به مشاغل مختلفی نیاز دارد. از نگاه ما کرامت انسانها به عناوین کاغذ و مدرک نیست. بلکه به تجلیات انسانی در یک شخص است.
احمدینژاد در بخش دیگری از سخنان خود به ارتباط مدرسه و خانواده در تربیت فرزندان اشاره کرد و گفت: آموزش و پرورش جدا از خانواده نمیتواند آن طور که باید موفق باشد. پدرو مادر هم باید در تعلیم و تربیت فرزندانشان با هم مشارکت کنند.
وی ادامه داد: ملت ایران در بالاترین درجه اعتماد به نظام قرار دارد و به همین دلیل فرزندانشان را به نظام آموزشی میسپارند. این اعتماد بسیار خوب است اما بخشی از کار است.
احمدینژاد با بیان اینکه مدرسه باید کانون اصلی مدیریت محلی باشد خاطرنشان کرد: مدرسه تنها 6 ساعت نیست که دانش آموز به آنجا آمده و با اتمام کلاسها در را قفل کرده و برویم. هر مسالهای که به تربیت فرزند مربوط است باید در مدرسه به آن توجه کرد.
وی با تاکید بر اینکه بخش قابل توجهی از برنامهریزیهای تربیتی باید روی خانوادهها متمرکز شود، گفت: مدرسه، مرکز کودکان بیسرپرت نیست که کودک را به آنجا سپرده و برویم. باید در برنامهریزیهای خود توجه کنیم که هیچ گاه رابطه معلم و دانش آموز تضعیف نشود. تعلیم و تربیت تنها خواندن یک مشت کتاب نیست. اخلاق، ارزشهای الهی و شجاعت چیزی نیست که از خواندن یک جزوه منتقل شود. بلکه باید در تعامل انسانی شکوفا شود و این تعامل انسانی عبارت از ارتباط معلم و دانش آموز و خانواده به دانشآموز.
وی تصریح کرد: ما نمیخواهیم ذهن دانشآموزان را مانند یک انبار پر کنیم. بلکه میخواهیم در وجود دانشآموز اخلاقیات، شجاعت، نجابت و استعدادها شکوفا شود. اگر عشق و محبت نباشد هیچ ارزشی منتقل نمیشود. آموزش و پرورش باید محل تجلی مهرورزی و عشق به فرزندان باشد.
احمدینژاد ادامه داد: یک نگاه و برخورد معلم زندگی دانش آموز را زیرو رو میکند. خود شما به دوران تحصیلتان اگر توجه کنید متوجه خواهید شد که برخوردها چه تاثیری در سرنوشت شما داشته است.
وی اظهارداشت: بارها تکرار کردهام که در میان مجموعههای مختلف کشور، خانواده آموزش و پرورش از سایر مجموعهها انقلابیتر، دلسوزتر، عاشقتر، با محبتتر و مهربانتر است و هرحرفی که زده میشود، مثل شان معلم که حرفهایی که مثل شان معلم زده میشود، حرفهای روزنامهای است. هیچ گاه شان معلم نزد خانوادهها کاهش نمییابد.