فیلمی کمترشناختهشده که دیوید لینچ از آن حمایت کرد
ترمیم تازهیاز فیلم «نادیا» ساخته مایکل آلمریدا (۱۹۹۴) قرار است فوریهی امسال رونمایی شود و این فیلم سیاهوسفید با حالوهوای «نوآرِ سرد و خونسرد» (به تعبیر راجر ایبرت) را بار دیگر به تماشاگران بازگرداند؛ اثری از فیلمسازی که بعدها «تسلا» و «آزمایشگر» را ساخت. در این فیلم الینا لوونسون، سوزی ایمیس، مارتین داناوان، گلکسی کریز، پیتر فوندا، کارل گیری و جرد هریس بازی میکنند. اگر با آن آشنا نیستید، خلاصهی رسمی داستان چنین است:
«با ترکیب عناصری از «دختر دراکولا» (۱۹۳۶) و رمان سوررئالیستی «نادیا» نوشته آندره برتون (۱۹۲۸)، و با درهمآمیختن تصاویر درخشان ۳۵ میلیمتری سیاهوسفید با ویدئوی توهمزای پیکسلویژن، فیلم کالت تحسینشدهی مایکل آلمریدا («تسلا»، «آزمایشگر»، «هملت») بر خونآشامی ساکن نیویورک به نام نادیا (الینا لوونسون) تمرکز دارد که پس از کشته شدن پدرشان به دست دکتر ونهلسینگ (پیتر فوندا)، به برادر دوقلویش ادگار (جرد هریس) نزدیک میشود. پرستار خصوصی ادگار (سوزی ایمیس)، جیم — برادرزادهی ونهلسینگ — (مارتین داناوان) و همسر جیم (گلکسی کریز) نیز در داستان گرفتار میشوند، در حالی که شکارچی خونآشام «هیولا» را از منهتن تا ترانسیلوانیا تعقیب میکند.»
فیلم در اصل برای صرفهجویی در هزینهها بهصورت سیاهوسفید فیلمبرداری شد و پس از فروپاشی تأمین مالی، دیوید لینچ شخصاً وارد عمل شد و هزینهی فیلم را پرداخت. لینچ آلمریدا را تشویق کرده بود پروژه را کارگردانی کند، پس از آنکه فیلمنامه قبلی او بر اساس اثری از ادگار آلن پو بیش از حد دشوار از آب درآمد.
آلمریدا در یادداشتهای مطبوعاتی گفته است: «دیوید و مری درک میکردند که فیلم، در پیروی از برتون، قرار است نوعی کولاژ باشد؛ در سنتِ پیکرِ نفیسِ سوررئالیستی. در عین حال، به راجر کورمن هم بدهکار بودیم: فیلمبرداری سریع و ارزان و محدود کردن داستان به چند لوکیشن. با وجود بودجهی ناچیز، وقتی چند هفته مانده به شروع کار یکی از بازیگران کلیدی را از دست دادیم، سرمایهگذاران کنار کشیدند و دیوید با شجاعت تصمیم گرفت هزینه فیلم را از جیب خودش بپردازد — سخاوتمندیای که هنوز هم مرا شگفتزده میکند.»
این ترمیم، محصول همکاری Grasshopper Film و Arbelos Films است و نمایش نخست «نادیا» در BAM بروکلین در تاریخ ۶ فوریه برگزار میشود.
نسخهی اصلی کارگردان بهصورت دیجیتال توسط Arbelos و Grasshopper Film از روی نگاتیو ۳۵ میلیمتریای که نخستینبار در جشنوارهی بینالمللی فیلم تورنتو ۱۹۹۴ نمایش داده شد، ترمیم شده است؛ نسخهای که سه دقیقه از نسخهی اکران تجاری طولانیتر است.
