بسیاری از قدرتهای میانه، در حال افزایش هزینههای نظامی خود هستند
وال استریت ژورنال نوشت: فشار از سوی آمریکا و چین، قدرتهای میانه جهان در حال همکاری با یکدیگر هستند
سازمان اطلاعات ارتش اوکراین ادعا کرد که کره شمالی بیش از یکصد موشک بالستیک به همراه متخصصان نظامی برای تقویت ارتش روسیه در جنگ با اوکراین ارسال کرده است. پیش از این کره جنوبی گفته بود که کره شمالی سیستمهای توپخانه و موشکی بیشتری به روسیه صادر کرده است.
به گزارش سرویس بینالملل «انتخاب»، در ادامه این مطلب آمده: کشورها به طور فزایندهای به دنبال دور زدن بازیگران بزرگتر در تجارت، زنجیرههای تأمین و امنیت هستند.
نخستوزیر کانادا مارک کارنی از همکاری میان قدرتهای میانه جهان حمایت کرده است.
لندن — در جهانی که به طور فزایندهای توسط دو قدرت بزرگ غیرقابل پیشبینی — آمریکا و چین — شکل میگیرد، قدرتهای میانه جهان در حال تقویت همکاری در زمینههای مختلف از جمله تجارت و امنیت هستند تا اطمینان حاصل کنند که در نظم جهانی جدید قربانی نخواهند شد.
نخستوزیر کانادا مارک کارنی به یکی از بزرگترین حامیان همکاری میان کشورهای مختلف از جمله کانادا، بیشتر کشورهای اروپا، ژاپن، کره جنوبی، استرالیا، هند، برزیل، ترکیه و دیگران تبدیل شده است.
او اخیراً در مجمع جهانی اقتصاد در داووس گفت: «قدرتهای میانه باید با هم عمل کنند، زیرا اگر در میز مذاکره نباشیم، روی منو خواهیم بود.»
نظم جهانی جدید بسیاری از کشورها را احساس بیثباتی میکند. از یک سو، آمریکا از نقش دیرینه خود به عنوان رهبر نظم بینالمللی مبتنی بر قوانین عقبنشینی کرده است و به طور فزایندهای از قدرت اقتصادی و نظامی خود برای وادار کردن کشورهای دیگر به انجام خواستههای خود استفاده میکند. از سوی دیگر، چین خود را به عنوان بزرگترین بازیگر در صحنه جهانی معرفی کرده، اما کشورهای دیگر به آن اعتماد ندارند چرا که آن را یک حکومت استبدادی میبینند که قوانین تجاری جهانی را به نفع خود تغییر میدهد.
اسوار پرساد، اقتصاددان دانشگاه کرنل میگوید: «بقیه جهان این دو گزینه ناخوشایند را میبینند و در میان این دو قطب در حال نوسان هستند.»
قدرتهای میانه در حال حاضر به دو روش برای حفاظت از خود تلاش میکنند: یکی با کاهش وابستگی به ابرقدرتها از طریق افزایش خودکفایی، و دیگری با جستجوی ائتلافهایی با دیگر قدرتهای میانه در مسائل خاصی مانند زنجیرههای تأمین، مسیرهای تجاری یا همکاریهای امنیتی، گفت استورمی-آنیکا میلدر، مدیر اجرایی موسسه آسپن آلمان.
بخشهای بزرگی از جهان خارج از آمریکا و چین همچنان در حال امضای قراردادهای تجاری هستند. بسیاری در حال افزایش هزینههای نظامی خود هستند و دیگر کشورها مانند فرانسه در تلاشند تا جایگزینهای بومی برای تسلط فناوری نرمافزاری ایالات متحده ایجاد کنند.
اما هیچکدام از این کارها آسان یا سریع نخواهد بود. قدرتهای میانه یک گروه متنوع هستند، بنابراین «مسئله این است که ائتلافهای مناسب را برای موضوعات مناسب پیدا کنیم»، میلدر افزود.
و با توجه به اینکه چنین کشورهایی معمولاً منافع و ارزشهای رقابتی دارند، ممکن است به جای کمک به تثبیت امنیت و صلح، بیشتر موجب برهم زدن ثبات جهانی شوند.
کشورهای غربی ۷۰ سال را صرف ایجاد پیوندهای تجاری و امنیتی با ایالات متحده کردند. جدا کردن این پیوندها سریع یا بیهزینه نخواهد بود. در حال حاضر، بسیاری از کشورها چارهای ندارند جز اینکه سعی کنند از یک جنگ تجاری آسیبزننده یا تقابل امنیتی اجتناب کنند.
فرایده مرز، صدراعظم آلمان، در داووس گفت: «با تمام ناامیدی و خشممان، نباید به سرعت اتحاد ترانس-آتلانتیک را کنار بگذاریم.» کشور او دلایلی برای احتیاط در مورد دور شدن سریع از آمریکا دارد: آلمان در نزدیکی روسیه قرار دارد، از سلاحهای هستهای مستقل خود برخوردار نیست و اقتصادش به شدت به صادرات وابسته است.
در زمینههایی مانند تجارت، گزینههای آسانی وجود ندارد. ایالات متحده به مدت طولانی به عنوان موتور تقاضای جهانی عمل کرده است، اما اکنون در حال بسته شدن است و گزینههای فروش صادرات را برای دیگر کشورها محدود میکند. چین نیز یک جایگزین مناسب نیست چرا که بیشتر بر روی فروش به دیگر کشورها متمرکز است، نه خرید از آنها.
در دوران کارنی، کانادا در سیاست تجاری خود با چین از ایالات متحده دور شده، تایید پروژههای نفتی، گازی و معدنی تعویق افتاده را تسریع کرده است تا استقلال اقتصادی بیشتری پیدا کند و پایانههای صادراتی خود را برای کاهش وابستگی به فروشهای ایالات متحده گسترش داده است.
اتحادیه اروپا به پیشبرد قراردادهای تجارت آزاد با هند و کشورهای مرکوسور آمریکای جنوبی ادامه داده است و در تلاش است تا قراردادهایی با استرالیا به پایان برساند. کمیسیون تجارت اتحادیه اروپا ماروش شفچوویچ گفت: «ما یک انتخاب عمدی میکنیم: باز بودن در برابر حمایتگرایی، همکاری در برابر تکهتکه شدن و تجارت مبتنی بر قوانین در برابر پیشبینیناپذیری.»
صدراعظم آلمان اخیراً از هند دیدار کرده است. او این هفته در حال سفر به عربستان سعودی، قطر و امارات متحده عربی است و در پایان ماه به چین خواهد رفت. این سفر پس از دیدارهای اخیر رئیسجمهور فرانسه امانوئل ماکرون و نخستوزیر بریتانیا کیر استارمر از چین انجام میشود. اما همه آنها از تعویض یک نوع وابستگی به نوع دیگری — احتمالاً بدتر — احتیاط میکنند.
بسیاری از قدرتهای میانه، به ویژه آلمان، در حال افزایش هزینههای نظامی خود هستند. کمیسیون اروپا، نهاد اجرایی اتحادیه اروپا، سال گذشته برنامهای برای تأمین مالی هزینههای نظامی کشورهای عضو ایجاد کرد. کانادا در دسامبر به این برنامه پیوست.
کشورهای اروپایی همچنین در حال تقویت پیوندهای دفاعی و امنیتی با کشورهای همفکر در شرق آسیا، از جمله ژاپن، کره جنوبی، سنگاپور، استرالیا و نیوزیلند هستند — همه این کشورها نگرانیهایی از روسیه و چین دارند.
بریتانیا، ایتالیا و ژاپن به عنوان مثال در حال توسعه یک جنگنده نسل ششم تا سال ۲۰۳۵ هستند. کره جنوبی به یکی از تأمینکنندگان اصلی تسلیحات برای برخی کشورهای اروپایی تبدیل شده است. لهستان تانک از کره جنوبی خریداری میکند، توپخانه از کشورهای بالتیک و موشکهای دوربرد از نروژ. بریتانیا و استرالیا همچنین در حال همکاری با ایالات متحده برای ساخت زیردریاییهای هستهای هستند، که کره جنوبی نیز در حال انجام همین کار است.
«یک شبکه در حال گسترش از پیوندها بین اروپا و آسیا وجود دارد که هم انعکاس ظهور چین است و هم در برابر ایالات متحده به نوعی احتیاط میکند»، نئیل ملوین، مدیر مطالعات امنیتی بینالمللی در موسسه خدمات متحد رویال لندن میگوید.
محدودیتهایی برای توانایی اروپا در دفاع از خود وجود دارد. قاره اروپا میتواند تسلیحات، تانکها، زیردریاییها و کشتیهای خود را تولید کند، اما در زمینههایی کلیدی مانند هواپیماهای جنگی و ماهوارههای نظامی به ایالات متحده وابسته است، همانطور که در زمینه حفاظت هستهای نیز وابسته است.
مارک روت، دبیرکل سازمان پیمان آتلانتیک شمالی، اخیراً به پارلمان اروپا گفت: «اگر کسی فکر کند که اتحادیه اروپا یا به طور کلی اروپا میتواند بدون ایالات متحده از خود دفاع کند، بهتر است که همچنان به خواب بماند. نمیتوانید. ما نمیتوانیم.»
ملوین میگوید جهان احتمالاً وارد دورهای خواهد شد که کشورها در گروههای کوچکتری از اعتماد گرد هم میآیند. اما او هشدار میدهد که قدرتهای میانه برای پیدا کردن زمینه مشترک با مشکل روبرو خواهند شد، به ویژه اگر آنها ارزشهای مختلفی داشته باشند. او این سوال را مطرح میکند که آیا کشورهایی مانند عربستان سعودی میتوانند واقعاً شریکهایی برای دموکراسیهای اروپایی یا کانادا باشند؟
مگر اینکه قدرتهای میانه بتوانند فراتر از منافع کوتاهمدت خود نگاه کنند.
