شوک غیرمنتظره به باشگاه پرسپولیس؛ برانکو در راه است یا یحیی گلمحمدی؟!
فعال شدن بند تمدید قرارداد اوسمار ویرا برای فصل آینده، نه یک تصمیم ناگهانی و احساسی، بلکه انتخابی استراتژیک از سوی باشگاه پرسپولیس است؛ تصمیمی که حاصل جمعبندی واقعبینانه باشگاه از شرایط فنی، مالی و مدیریتی این روزهاست.
در فضای نسبتاً بحرانی پرسپولیس، سادهترین مسیر پیشِ رو میتوانست برکناری سرمربی برزیلی و پرداخت غرامت دلاری به او باشد؛ تصمیمی که شاید در کوتاهمدت رضایت بخشی از افکار عمومی را جلب میکرد و راه را برای انتخابی موقت از میان گزینههای داخلی باز میگذاشت. سناریوی آشنا و تکراری دیگر هم میتوانست وعده بازگشت برانکو ایوانکوویچ باشد؛ وعدهای که مدتهاست بیشتر کارکردی رسانهای دارد تا واقعیتی اجرایی! مسیر شناختهشدهتر هم رجوع دوباره به یحیی گلمحمدی بود؛ راهحلی کمریسک، اما فاقد چشمانداز تازه.
با این حال، پرسپولیس اینبار تصمیم گرفت از چرخه تکرار خارج شود. تمدید قرارداد اوسمار در وهله نخست به معنای پرهیز از بیثباتی مزمن روی نیمکت است؛ بیثباتیای که در سالهای اخیر بیش از هر عامل فنی، روند تیم را فرسوده کرده است. باشگاه بهدرستی دریافت که تغییر پیاپی مربی، نه تنها هزینههای مالی سنگینی تحمیل میکند، بلکه برنامهریزی فنی را نیز مختل میسازد و تیم را وارد دور باطل «شروع از صفر» میکند.
منتقدانی که از این تصمیم شوکه شدهاند، اغلب بدون ارائه راهکار عملی صرفاً به مخالفت بسنده میکنند. پرسش ساده اینجاست: در شرایط فعلی، گزینهای واقعاً در دسترس، کمهزینه و همزمان قابل اتکا برای هدایت پرسپولیس وجود دارد؟ پاسخ واقعبینانه منفی است. حتی اگر پرسپولیس در پایان فصل به جام نرسد، ثبات در کادرفنی میتواند بستر برنامهریزی میانمدت را فراهم کند؛ مزیتی که در فوتبال حرفهای امروز کمتر از نتیجهگیری کوتاهمدت نیست.
پرسپولیس با تمدید قرارداد اوسمار، مسیر دشوار، اما منطقی ثبات را برگزیده است؛ تصمیمی که شاید هیجانانگیز نباشد، اما در منطق مدیریت ورزشی، عاقلانهترین انتخاب ممکن به نظر میرسد.
