فرامرز صدیقی؛ متخصص بازی کردن در نقش مردان آرام

فرامرز صدیقی در نیمه‌دوم دهه‌۱۳۶۰ در سینمای ایران به‌عنوان بازیگر نقش اول فیلم‌های تریلری که نیاز به یک مرد آرام داشتند، نقش‌های مهمی را برعهده گرفت؛ نقش‌های بازرس جلالی و رضا در فیلم‌های «تیغ و ابریشم» (۱۳۶۶) و «دندان مار» (۱۳۶۸) هر دو ساخته مسعود کیمیایی و نقش دادستان دادگر در فیلم «دادستان» (۱۳۷۰) ساخته بزرگمهر رفیعا در این دوره شخصیت مرد آرام بحران‌های بزرگ را برای صدیقی مهیا کرد.

بازی در نقش حسین دادگر در دهمین دوره جشنواره فیلم فجر برای فرامرز صدیقی سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد را به‌همراه داشت.

بزرگمهر رفیعا فیلمنامه دادستان را براساس خاطرات حسین دادگر نوشته است. دادگر دادستان تهران در آخرین روز‌های حیات رژیم پهلوی عهده‌دار پیگیری پرونده یک شرکت آمریکایی در ایران می‌شود، فسادی چند میلیون دلاری تحت عنوان پروژه رایانه‌ای کردن سازمان تامین اجتماعی ایران. دادگر با بازی فرامرز صدیقی در این فیلم در میانه انقلاب و فروپاشی رژیم پهلوی پرونده شرکت آمریکایی را رها نمی‌کند و با پایمردی و پافشاری بر حقوق ملت ایران از تضییع سرمایه ملی جلوگیری می‌کند.

آرامش و متانت صدیقی در اجرای نقش دادستان این پرونده چنان است که قهرمان هر بحرانی به آن نیاز دارد، رونده‌ای آهسته و ساکت که با تمرکز روی هدف، کار خودش را تمام می‌کند. قهرمان آرام و پیروزی بی‌سروصدا. این است پایان داستان دادستان.

امروز نیز ما به مردانی شبیه نقش‌هایی که فرامرز صدیقی بازی می‌کرد نیاز داریم، مردانی آرام که با تندباد بحران‌ها از پا نمی‌نشستند و با تأنی و آرامشی غبطه‌برانگیز از پس طوفانی که به سمتشان هجوم می‌آورد برمی‌آمدند. در شرایط کنونی کشور ما هم به چنین مردانی نیاز داریم، قرص و استوار و مصمم وبااراده.