چرا کودکان دروغ می‌گویند؟ نگاهی به ریشه‌های رفتاری و اجتماعی

محققان گزارش دادند که دروغ گفتن گاه به گاه در بین کودکان رایج است و دلیلی برای نگرانی وجود ندارد. محققان نوشتند که فقط کودکانی که مرتباً دروغ می‌گویند یا دروغ گفتنشان به مرور زمان افزایش می‌یابد، احتمال بیشتری دارد که پرخاشگری اولیه و رفتار تکانشی نشان دهند. چنین کودکانی در بزرگسالی در معرض خطر بیشتر داشتن شخصیت ضداجتماعی و محکومیت‌های کیفری هستند.

«ویکتوریا تالوار»، محقق ارشد و استاد روانشناسی آموزشی و مشاوره در دانشگاه مک‌گیل در مونترال، گفت: همه کودکان الگوی رشد یکسانی برای دروغ گفتن ندارند.

وی در یک بیانیه خبری گفت: بیشتر کودکان در مطالعه ما به مرور زمان سطح پایین یا رو به کاهشی از دروغگویی را نشان دادند. برای اکثر کودکان، دروغ گفتن یک رفتار مشکل‌ساز در بزرگسالی نیست. برای مطالعه جدید، تیم او بیش از ۳۰۰۰ کودک فرانسوی‌زبان را که بخشی از یک پروژه تحقیقاتی بلندمدت بودند، پیگیری کرد. آنها بین سال‌های ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۸ در مهدکودکی در کبک کانادا تحصیل کردند.

به عنوان بخشی از این پروژه، والدین و معلمان داده‌هایی را در مورد دروغ گفتن و سایر رفتار‌های کودکان از سنین ۶ تا ۱۹ سال گزارش کردند. محققان از این داده‌ها برای دسته‌بندی کودکان در گروه‌هایی با الگو‌های مشابه دروغ گفتن در طول زمان - گهگاه، مکرر، افزایشی یا کاهشی- استفاده کردند.

سپس تیم این «مسیر‌های دروغ گفتن» را با ویژگی‌های منفی دوران کودکی مانند پرخاشگری مقایسه کرد. کودکان تا سن ۲۵ سالگی پیگیری شدند تا ببینند آیا در بزرگسالی سابقه تشخیص سلامت روان یا سوابق کیفری داشته‌اند یا خیر.

تالوار گفت: این مطالعه به ما کمک می‌کند تا شروع به درک و تمایز بین رشد طبیعی و الگو‌هایی کنیم که ممکن است در کودکان وجود داشته باشد. همچنین به ما کمک می‌کند تا انگ دروغگویی را به کودکان نزنیم و در عین حال از پیامد‌های منفی بلندمدت هم پیشگیری کنیم.

وی افزود: دروغگویی مداوم و فزاینده در طول زمان - به ویژه هنگامی که با پرخاشگری و تکانشگری همراه باشد - می‌تواند نشانه‌ای از نیاز به حمایت و مداخله زودهنگام باشد؛ نه فقط تنبیه واکنشی.