نشریه تایم گزارش می‌دهد؛ بدشانسی تیم ملی ایران در جام جهانی ۲۰۲۶

مجله تایم در گزارشی با عنوان «شاید ایران بدشانس‌ترین تیم ورزشی تاریخ باشد» به حذف تلخ تیم ملی فوتبال ایران از جام جهانی پرداخته و از زنجیره‌ای از اتفاقات ورزشی و سیاسی نوشته که به باور این نشریه، یکی از تلخ‌ترین خروج‌های تاریخ این رقابت‌ها را رقم زده است.

شاید ایران بدشانس‌ترین تیم ورزشی تاریخ باشد

ورزشکاران اغلب تلاش می‌کنند احساسات خود را پنهان کنند، به‌ویژه هنگام صحبت با رسانه‌ها سعی می‌کنند چهره‌ای محکم و آرام از خود نشان دهند. اما رامین رضاییان، مدافع تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی، جمعه شب در سیاتل هیچ علاقه‌ای به این کار نداشت.

چند دقیقه پس از آنکه ایران در دیداری پرهیجان با تساوی ۱-۱ مقابل مصر متوقف شد، نتیجه‌ای که برای رضاییان و هم‌تیمی‌هایش بسیار تلخ بود، او هنگام گفت‌و‌گو با خبرنگاران در ورزشگاه سیاتل، در حالی که به سختی جلوی اشک‌هایش را گرفته بود، گفت هنوز باورش نمی‌شود که گل پیروزی‌بخش شجاع خلیل‌زاده در سومین دقیقه وقت‌های تلف‌شده، پس از یک بازبینی بسیار موشکافانه و بحث‌برانگیز توسط فناوری کمک‌داور ویدیویی، به دلیل آفساید مردود اعلام شده است.

اگر ایران آن بازی را می‌برد، برای نخستین بار در تاریخ خود به مرحله حذفی جام جهانی صعود می‌کرد. آنچه درد رضاییان را بیشتر می‌کرد این بود که درست پیش از سوت پایان، ضربه سر دیگری از خلیل‌زاده که می‌توانست گل پیروزی باشد، به تیر افقی دروازه برخورد کرد.

رضاییان که کاملاً ناراحت و درمانده به نظر می‌رسید، گفت: «هیچ نشانه‌ای از شانس در تیمم نمی‌بینم.»

اما نمی‌توان تصور کرد که او و هم‌تیمی‌هایش ۲۴ ساعت بعد چه حالی داشتند؛ زمانی که بخت ایران به طرزی باورنکردنی، از این هم بدتر شد.

با وجود تساوی مقابل مصر، ایران همچنان شانس صعود داشت. کافی بود روز شنبه فقط یکی از سه نتیجه زیر رقم بخورد:

غنا کرواسی را شکست دهد.

ازبکستان مقابل جمهوری دموکراتیک کنگو پیروز شود یا به تساوی برسد.

یا دیدار اتریش و الجزایر برنده داشته باشد و مساوی به پایان نرسد.

فقط یکی از این سه سناریو کافی بود.

اما ابتدا کرواسی با نتیجه ۲ بر ۱ غنا را شکست داد. سپس جمهوری دموکراتیک کنگو با نتیجه ۳ بر ۱ ازبکستان را مغلوب کرد. به این ترتیب، سرنوشت ایران به مسابقه اتریش و الجزایر در کانزاس‌سیتی گره خورد. کافی بود یکی از دو تیم برنده شود؛ هر کدام.

پایان این مسابقه سرگیجه‌آور بود.

در حالی که بازی در وقت‌های تلف‌شده با نتیجه ۲-۲ دنبال می‌شد، بازیکنان الجزایر توپ را میان خودشان می‌چرخاندند و زمان را تلف می‌کردند؛ گویی نتیجه نهایی از پیش مشخص شده بود. با تساوی، هر دو تیم به مرحله بعد صعود می‌کردند و الجزایر نیز انگیزه چندانی برای پیروزی نداشت؛ چراکه در آن صورت باید در مرحله حذفی با اسپانیا روبه‌رو می‌شد، نه سوئیس. به نظر می‌رسید همه چیز تمام شده است. اما ناگهان، برخلاف انتظار، الجزایر حمله کرد. روی پاس هوشمندانه حسام عوار، ریاض محرز دومین گل خود در مسابقه را به ثمر رساند و الجزایر را ۳ بر ۲ پیش انداخت.

ایران در جام جهانی ماند.

البته فقط برای چند ثانیه. چراکه اتریش هنوز تسلیم نشده بود. روی یک ارسال بلند که بیشتر به آخرین تلاش ناامیدانه شباهت داشت، میشائیل گریگوریتش با ضربه سر توپ را برای ساشا کالایدژیچ فرستاد و او نیز با ضربه سری دیگر توپ را وارد دروازه کرد تا بازی دوباره مساوی شود.

این بار واقعاً همه چیز تمام شد.

اتریش صعود کرد و قرار شد دوم جولای در لس‌آنجلس به مصاف اسپانیا برود. الجزایر نیز همان روز در ونکوور با سوئیس روبه‌رو می‌شد. ایران باید به خانه بازمی‌گشت.

شادی گل ساشا کلایدزیچ

به نوشته ESPN، در تاریخ جام جهانی هرگز سابقه نداشته بود که در وقت‌های تلف‌شده یک مسابقه، هم گل برتری و هم گل تساوی به ثمر برسد.

حضور ایران در این جام جهانی، حضوری پرتنش و جنجالی بود. ایالات متحده، کشوری که میزبان مسابقات بود، هم‌زمان به فشار‌های خود علیه ایران ادامه می‌داد و به این ترتیب، تنش‌های ژئوپلیتیکی بی‌سابقه‌ای را به عرصه ورزش کشانده بود.

پیش از آغاز جنگ در اواخر ماه فوریه، ایران قصد داشت اردوی آماده‌سازی خود را برای جام جهانی در شهر توسانِ ایالت آریزونا برپا کند. اما در نهایت، تیم ملی در تیخوانای مکزیک مستقر شد و تنها برای بازه‌های زمانی کوتاه اجازه ورود به خاک آمریکا را داشت. علاوه بر این، برای برخی اعضای هیئت همراه تیم نیز ویزای آمریکا صادر نشد.

در طول مسابقات، بازیکنان و اعضای کادر فنی ایران بار‌ها به این شرایط اعتراض کردند و گفتند این محدودیت‌ها روند تمرین و ریکاوری آنها را مختل کرده و شرایط رقابت را ناعادلانه ساخته است. مهدی طارمی، مهاجم تیم ملی ایران، روز جمعه گفت: «این یک جام جهانی فاجعه‌بار است.» امیر قلعه‌نویی، سرمربی تیم، نیز رفتار دولت آمریکا با تیمش را «واقعاً وحشتناک» توصیف کرد.

در مقابل، مقام‌های آمریکایی استدلال کردند که ایالات متحده برای میزبانی از تیم ملی فوتبال این کشور تا حد زیادی همکاری و تسهیلات لازم را فراهم کرده است.

سیاست و ورزش همواره به هم گره خورده‌اند.

اما اگر برای لحظه‌ای همه این تنش‌های سیاسی را کنار بگذاریم، چگونه می‌توان نسبت به بازیکنان تیم ملی ایران، هم به‌عنوان ورزشکار و هم به‌عنوان انسان، احساس همدردی نکرد؟ آنها تنها چند لحظه با تحقق رویایی که یک عمر برایش تلاش کرده بودند فاصله داشتند؛ رویایی که می‌توانست بخشی از مردم ایران را نیز سرشار از شادی و امید کند.

پس از آنکه حذف ایران قطعی شد، بخش رسانه‌ای تیم ملی پیامی برای خبرنگارانی که مسابقات این تیم را پوشش داده بودند منتشر کرد و از مهمان‌نوازی مردم تیخوانا قدردانی کرد.

در این بیانیه آمده بود: «خاطراتی که اینجا ساختیم، دوستی‌هایی که شکل گرفت و مهربانی‌هایی که از مردم دیدیم، برای همیشه در قلب تک‌تک اعضای تیم ملی فوتبال ایران باقی خواهد ماند. امیدواریم روزی دوباره مسیرمان به یکدیگر برسد.»