این گزارش پس از آن منتشر شد که دو رهبر روز دوشنبه، اندکی پس از آنکه برنهام بهطور رسمی کار خود را آغاز کرد، نخستین گفتوگوی تلفنی خود را انجام دادند. ترامپ این گفتوگو را «بسیار خوب» توصیف کرد و از «روابط فوقالعاده» میان آمریکا و بریتانیا تمجید کرد.
به گفته ترامپ، دو طرف درباره نفت دریای شمال، تجارت، اتحاد نظامی دو کشور و پاکسازی مینهای تنگه هرمز و همچنین موضوعات دیگری گفتوگو کردند. برنهام همچنین از رئیسجمهور آمریکا برای حضور در نشست سال آینده گروه ۲۰ در منچستر دعوت به عمل آورد.
هیچیک از دو طرف بهصورت علنی اعلام نکردند که آیا درباره استفاده از تأسیسات نظامی بریتانیا نیز گفتوگو شده است یا خیر. با این حال، روزنامه تلگراف گزارش داد که واشنگتن از برنهام خواسته است همچنان به آمریکا اجازه دهد از پایگاه نیروی هوایی سلطنتی فرفورد در منطقه گلاسترشر و همچنین از پایگاه نظامی دیهگو گارسیا، که تحت کنترل بریتانیا و در اقیانوس هند قرار دارد، استفاده کند.
یکی از مقامهای آمریکایی به این روزنامه گفت که ترامپ همچنان از کشورهای عضو ناتو که در جریان جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، دسترسی نیروهای آمریکایی به پایگاههای خود را رد کردند یا محدود ساختند، بهشدت ناامید است.
سلف برنهام، کییر استارمر، در ابتدا درخواست آمریکا برای استفاده از پایگاه دیهگو گارسیا جهت انجام حملات علیه ایران را رد کرده بود. این تصمیم موجب خشم ترامپ شد؛ او بعدها اعلام کرد که از نخستوزیر بریتانیا «بسیار ناامید» شده است و این موضوع به وخامت چشمگیر روابط میان لندن و واشنگتن انجامید.
بریتانیا بعدها به هواپیماهای آمریکایی اجازه داد از پایگاه نیروی هوایی سلطنتی فرفورد استفاده کنند، اما این پایگاه از آن زمان به یکی از کانونهای اعتراضات ضدجنگ تبدیل شده است؛ معترضان از دولت لندن میخواهند مانع استفاده از خاک بریتانیا برای حمله به ایران شود.
برنهام تاکنون بهطور علنی اعلام نکرده است که آیا قصد دارد دسترسی آمریکا به این پایگاهها را حفظ یا گسترش دهد، یا اینکه از انجام حملات بیشتر از تأسیسات تحت کنترل بریتانیا جلوگیری خواهد کرد؛ اقدامی که احتمالاً روابط لندن و واشنگتن را بیش از پیش تیره خواهد کرد.
انتظار میرود تصمیم او تحت تأثیر مخالفتهای موجود در حزب کارگر قرار گیرد؛ جایی که شمار قابل توجهی از نمایندگان این حزب از جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران انتقاد کردهاند. همچنین ترکیب کابینه جدید او، پس از انتصاب اد میلیبند به سمت وزیر امور خارجه، در این تصمیم مؤثر خواهد بود. میلیبند پیشتر در متقاعد ساختن استارمر برای رد درخواست اولیه واشنگتن جهت استفاده از پایگاههای نظامی بریتانیا نقش داشت.
حامیان برنهام و بخشی از رسانههای بریتانیا، نخستوزیر جدید را نمادی از «نوسازی سیاسی» پس از دوران بسیار نامحبوب استارمر معرفی کردهاند. خود برنهام نیز وعده داده است که «دورانی از امید» و «نوسازی برای حزب ما و کشورمان» را آغاز خواهد کرد.
با این حال، در حوزه سیاست خارجی، برنهام تاکنون بیش از آنکه نشانهای از تغییر ارائه دهد، بر تداوم سیاستهای گذشته تأکید کرده است. او متعهد شده است حمایت بریتانیا از اوکراین را ادامه دهد، روابط نظامی با اتحادیه اروپا را تقویت کند و با وجود تشدید بحران هزینههای زندگی، تضعیف خدمات عمومی و افزایش نرخ بیکاری، روند افزایش هزینههای دفاعی این کشور را نیز ادامه دهد.