با افزایش سن دست و پاچلفتی‌تر می‌شویم؟

با افزایش سن، عوامل زیادی تمایل دارند حرکات روان، چابک و هماهنگ را مختل کنند، از جمله:

ضعف شنوایی، بینایی و حساسیت لمسی: علل رایج شامل نقصان شنوایی؛ کاهش حدت بینایی، دید محیطی و درک عمق؛ و کاهش حس لامسه در دست‌ها و پا‌ها است.

تغییرات سیستم عصبی: مغز، نخاع و اعصاب حسی و حرکتی دچار تغییراتی می‌شوند که منجر به کندتر شدن سرعت پردازش و کاهش توانایی واکنش به موانع و حواس‌پرتی‌ها می‌شود.

از دست دادن قدرت، توان و انعطاف‌پذیری عضلات: وقتی افراد مسن هنگام تلاش برای قرار دادن ظرف در کابینت، تعادل خود را از دست می‌دهند یا آن را به هم می‌ریزند، عضلات آنها توانایی سازگاری و جلوگیری از افتادن یا افتادن ظرف را ندارند.

تغییر در سیستم تعادل: سیستم ظریف حفظ تعادلی که در گوش داخلی و بخش‌هایی از مغز ما قرار دارد، عملکرد کمتری دارد.

داروها: بسیاری از عوارض جانبی داروها، مانند خواب‌آلودگی ناشی از آنتی‌هیستامین‌های قدیمی‌تر مانند دیفن هیدرامین (بنادریل) یا سرگیجه و سیاهی رفتن چشم‌های ناشی از دارو‌های فشار خون، می‌توانند در دست و پا چلفتی بودن نقش داشته باشند.

کمبود توجه و تمرکز: این عارضه احتمال انداختن یک شیء، برخورد با چیزی یا افتادن را افزایش می‌دهد.
تأثیر بیماری‌های زمینه‌ای: بیماری‌های مزمن مانند آرتروز، دیابت و بیماری پارکینسون می‌توانند دست و پا چلفتی بودن را بدتر کنند.

در حالی که بسیاری از این عوامل قابل برگشت نیستند، کار‌های زیادی می‌توانید برای کاهش دست و پا چلفتی بودن و جلوگیری از آسیب دیدگی انجام دهید، از جمله:

تمرین‌هایی را انجام دهید که هم قدرت گرفتن دست شما را تقویت می‌کنند و هم مهارت‌های حرکتی ظریف را افزایش می‌دهند. دو یا سه بار در روز یک توپ تنیس را فشار دهید، انگشتان خود را به آرامی بکشید، دکمه‌های پیراهن را باز و بسته کنید و پازل درست کنید.

از نظر جسمی فعال باشید. برنامه‌های ورزشی که شامل تمرین‌های تعادلی مانند تای چی و یوگا هستند، می‌توانند مفید باشند. همچنین، دو تا سه بار در هفته تمرینات مقاومتی انجام دهید تا عضلات قوی‌تری بسازید.

خواب با کیفیت را در اولویت قرار دهید. خواب ناکافی و بی‌کیفیت تمرکز و ثبات را کاهش می‌دهد و دست و پا چلفتی بودن را تشدید می‌کند.