در میان هیاهوی خیابانها، پارکها، بوستانها، معابر و تیمچههای بازار بزرگ تبریز، مردی سالخورده سالهاست مسیر متفاوتی را دنبال میکند؛ مسیری که مقصد آن گربههای خیابانی شهر است.
این مرد تبریزی از سال ۱۳۸۰، تقریباً هر روز صبح، با دستهایی پر از کیسههای نایلونی حاوی گوشت و مرغ از خانه خارج میشود و به سراغ گربههایی میرود که در گوشهوکنار شهر زندگی میکنند.
سالها تداوم این کار، رابطهای متفاوت میان او و حیوانات خیابانی تبریز شکل داده است؛ رابطهای که شاید زیباترین تصویر آن را بتوان در لحظهای دید که گربهها از فاصلهای دور متوجه حضور او میشوند و خود را به سرعت به وی میرسانند.
آنها دور پیرمرد حلقه میزنند و منتظر غذایی میمانند که سالهاست از دستان آشنای او دریافت میکنند؛ گویی میان این مرد مهربان و گربههای خیابانی، رفاقتی دیرینه شکل گرفته است.
خبرنگارما برای تهیه گفتوگوی خبری و تصویری و ثبت این اقدام خیرخواهانه به سراغ این مرد کهنسال رفت، اما او ترجیح داد مقابل دوربین قرار نگیرد و با تصویربرداری و گفتوگو مخالفت کرد.
او درباره انگیزه خود از این کار میگوید: «غذا دادن به حیوانات و کمک کردن به آنان برای من حس خوبی میدهد، خوشحال میشوم و حس آرامش به من دست میدهد.»
این مرد سالخورده با ابراز ناراحتی از رفتار برخی افراد با حیوانات خیابانی ادامه میدهد: «از این که مردم به حیوانات کمک نمیکنند و حتی برخیها موجب آزارشان میشوند، واقعاً ناراحت میشوم.»
۲۲ سال تداوم این رفتار، بدون آنکه این مرد به دنبال دیدهشدن یا ثبت نام خود باشد، روایت سادهای از مهربانی در دل شهر تبریز است؛ روایتی که نشان میدهد کمک به موجودات بیپناه، گاهی میتواند تنها با یک کیسه غذا و چند دقیقه وقت در روز آغاز شود.
او در پایان با گلایه از نامهربانی برخی افراد نسبت به حیوانات، با صدایی بغضآلود میگوید: «بیایید کمی با حیوانات مهربان باشیم.»
این جمله شاید کوتاه باشد، اما پشت آن بیش از دو دهه تجربه مردی قرار دارد که هر صبح، پیش از آنکه بسیاری از شهروندان روز خود را آغاز کنند، به فکر گربههای خیابانی تبریز است.
گزارش ناصر غلامی هوجقان