انتقاد روزنامه اطلاعات از نسخه پیچی تندروها

روزنامه اطلاعات نوشت: نباید در دام تعلیق و در حالت نه جنگ و نه صلح، یا جنگ نامتعارف و محاصره طولانی بیفتیم.

آمریکا و رژیم صهیون می‌دانند ایران تاب خواهد آورد، اما براساس محاسباتِ آنها، در یک درگیری طولانی، بذر کینه‌های میان همسایگان علیه ایران رشد خواهد کرد و اقتصاد ایران نیز به نهایت ضعف و فتور نزول خواهد کرد. یک ایران ضعیف و منزوی، از یک ایران تجزیه شده یا آشوب گرفته، طعمه‌ای راحت‌تر برای این دشمنان ددمنش است. باید به هر ترتیب از این مخاطره جلوگیری کرد. 

افرادی که از اندیشه راهبردی و تحلیل اوضاع ناتوان‌اند، هر تحرک سیاسی را با شعار‌های تند و انحرافی عقیم می‌کنند. اخیراً به دکتر قالیباف و هواداران دیپلماسی دوباره با کلمات زشت اهانت می‌کنند. دولت و مسعود پزشکیان را ناسزا می‌گویند و نسخه‌های غریب می‌پیچند برای اقتصاد و جنگ و برون رفت از این شرایط سخت و تاریخی، که قطعاً بزرگترین بحران وطن در یک سده اخیر است. باید دست دیپلماسی و فرمانده باز باشد و هردو با یک استراتژی و فرمان واحد عمل کنند تا دشمن نتواند به هدف برسد و ما به اهداف خود نایل آییم. 

دولتمردان و دیپلمات‌ها را باید همچون فرمانده و رزمنده دانست و تکریم کرد. حق نیست که هر فرقه‌ای مطابق پردازش منافع سیاسی یا گروهی یا اقتصادی یا اعتباریِ خود با نام و احترام کشور بازی کند. برای نمونه؛ با این که در شرایط محاصره و جنگ، روابط نسبی و مناسبی با پکن داشته‌ایم، اما اخیراً این ادعا از جانب منتقدان دولت مطرح شده که: چرا مسائل اقتصادی و مالیه را با یک قرار و مدار قطعی با دولت چین حل نکردید؟

کسی این حرف‌ها را می‌زند که از کل نظام بین‌الملل، تنها اسم کشور‌ها را در اخبار شنیده باشد. احتمالاً حتی نقشه جهان را هم ندیده و از پیچیدگی معادلات ژئوپولیتیک و اکونومیک به کلی بی‌خبر و بلکه تعطیل است. یعنی دولت ایران و نماینده ویژه در امور چین چرا نمی‌روند یک قرارداد قطعی ببندند و یکباره قال قضیه را بکنند و کار آمریکایی‌ها را تمام کنند؟! به یاد طرح‌های اقتصادی دوران ریاست جمهوریِ آن اعجوبه دوران، نظیر کارگاه‌های زیرپله‌ای و انرژی هسته‌ای در آشپزخانه می‌افتیم. کسی نیست به حضرات بگوید سنگ نزنید، برنامه دادن پیشکش.