مبین؛ پدر جذامیان ایران  

سیدمحمدحسین مُبَیِّن ۱۳ آذر ۱۳۰۶ در محله چرنداب تبریز متولد شد و پس از گذراندن دوره تحصیل، در سال ۱۳۳۴ از دانشکده پزشکی تبریز فارغ‌التحصیل شد. او پس از پایان خدمت نظام وظیفه، در سال ۱۳۳۷ به استخدام وزارت بهداری درآمد و فعالیت خود را در حوزه بیماریابی جذام در آذربایجان شرقی آغاز کرد.

مبین یک سال بعد به عنوان کفیل آسایشگاه جذامیان باباباغی تبریز فعالیت خود را ادامه داد؛ مرکزی که در سال‌های آن دوره محل نگهداری و درمان شمار قابل توجهی از مبتلایان به جذام بود. حضور طولانی‌مدت او در کنار بیماران و پیگیری مسائل درمانی و اجتماعی آنان، نامش را با تاریخ مبارزه با جذام در آذربایجان و ایران پیوند زد. 

فعالیت‌های مبین تنها به درمان محدود نبود و در زمینه آموزش و پژوهش بیماری‌های پوستی نیز نقش داشت. گزارش‌های منتشرشده از فعالیت او در باباباغی نشان می‌دهد این مرکز در دوره فعالیت وی به محلی برای آموزش دانشجویان پزشکی و پیراپزشکی و انجام مطالعات مرتبط با بیماری‌های پوستی تبدیل شد. 

مبین در کنار فعالیت پزشکی، در عرصه ادبیات و شعر نیز فعال بود و با تخلص «شیمشک» آثاری به زبان فارسی و ترکی آذربایجانی از خود بر جای گذاشت. 

از جمله دیگر نشانه‌های تقدیر از خدمات او، تجلیل از وی به عنوان یکی از پزشکان پیشکسوت کشور و اعطای «نشان افتخار تبریز» در سال ۱۳۹۱ بود. همچنین در سال ۱۳۹۳ تندیس برنزی او در تبریز نصب شد. 

سیدمحمدحسین مبین صبح ۶ مهر ۱۳۹۴ در ۸۸ سالگی در تبریز درگذشت. پیکر او بنا بر وصیتش در وادی رحمت تبریز و در جوار آرامگاه همسرش، نشاط وثوقی، به خاک سپرده شد. 

نام مبین در تاریخ پزشکی اجتماعی آذربایجان با سال‌ها خدمت به بیمارانی گره خورده است که در دوره‌ای طولانی با بیماری و محرومیت اجتماعی دست‌وپنجه نرم می‌کردند؛ میراثی که باعث شده عنوان «پدر جذامیان ایران» همچنان با نام او همراه باشد.