افزایش هزینههای درمان، زندگی بیماران دیابتی را با دشواریهای بیشتری مواجه کرده است. هزینه تامین دارو و تجهیزات موردنیاز این بیماران از زمان آغاز جنگ افزایش قابلتوجهی داشته بهطوریکه یک فرد مبتلا به دیابت نوع یک باید دستکم ماهانه حدود ۲۰میلیون تومان برای تامین نیازهای درمانی خود هزینه کند.
انسولین، قرصهای مورد نیاز، سرسوزن، نوار تست قند خون و دستگاه گلوکومتر ازجمله اقلام ضروری بیماران دیابتی هستند که تهیه آنها به هزینه سنگینی نیاز دارد. در این میان، سنسورهای پایش قند خون نیز که نقش مهمی در کنترل وضعیت بیماران دارند، قیمت بسیار بالایی دارند و در حال حاضر امکان تخصیص آنها به همه بیماران وجود ندارد و تنها افراد زیر ۱۶سال مشمول دریافت آن هستند.
در کنار مشکلات تامین برخی داروها و تجهیزات پس از آغاز جنگ، افزایش قیمتها نیز به یکی از موانع جدی ادامه درمان تبدیل شده است. حتی در شرایطی که انسولین در داروخانهها موجود باشد، بسیاری از بیماران توان پرداخت هزینههای آن و سایر اقلام مورد نیازشان را ندارند و این مساله فشار مالی سنگینی به آنها وارد میکند.
انسولین، نوار تست قند خون و سنسورهای پایش قند از جمله اقلامی هستند که بیشترین افزایش هزینه را برای بیماران به همراه داشتهاند. با این حال هزینههای درمان تنها به دارو و تجهیزات محدود نمیشود و بیماران باید بهطور مستمر آزمایشهای پزشکی نیز انجام دهند. آزمایش هموگلوبین A۱C که برای بررسی میانگین قند خون در سهماه گذشته انجام میشود، یکی از مهمترین این آزمایشهاست و معمولا باید هر سهماه یکبار تکرار شود.
آزمایشهای دیگری مانند بررسی چربی و کلسترول خون نیز براساس تجویز پزشک به هزینههای درمان اضافه میشوند. از سوی دیگر، هزینه تغذیه و تهیه موادغذایی مناسب نیز فشار مضاعفی بر بیماران وارد کرده است. برخی مبتلایان به دیابت ممکن است همزمان به بیماری سلیاک مبتلا باشند و به همین دلیل ناچارند از مصرف برخی موادغذایی پرهیز و محصولات غذایی مخصوصی تهیه کنند. این محصولات نیز قیمت بالایی دارند و گاهی تهیه آنها صدهاهزار تومان هزینه به خانوادهها تحمیل میکند.
اگرچه بیماران از پوشش بیمهای برخوردارند، اما این پوشش نتوانسته مانع افزایش فشار مالی بر آنها شود. مشکلات مالی بیمهها و ناتوانی در پرداخت بهموقع بدهیها باعث شده پوشش بیمهای بهتنهایی برای کاهش هزینههای درمان کافی نباشد بهویژه آنکه بیماران همچنان ناچارند بخش قابلتوجهی از هزینه تجهیزات و اقلام مصرفی خود را از جیب پرداخت کنند.
موضوع دیگری که در تامین داروی بیماران دیابتی مطرح است، تفاوت اثرگذاری انسولینهای ایرانی و خارجی است. انسولینهای تولید داخل برای همه بیماران اثر یکسانی ندارند و در برخی افراد، بدن پاسخ مناسبی به این داروها نمیدهد. از این رو جایگزینی انسولین خارجی با نمونه داخلی برای تمام بیماران نتیجه یکسانی به همراه ندارد و کیفیت و اثربخشی دارو نیز به یکی از دغدغههای بیماران تبدیل شده است.
درمجموع، هزینههای درمان دیگر تنها به تهیه انسولین محدود نمیشود. از تجهیزات پایش قند خون و آزمایشهای دورهای گرفته تا موادغذایی خاص، همگی به هزینههای ثابت و سنگین زندگی بیماران دیابتی تبدیل شدهاند. در چنین شرایطی، افزایش قیمتها و مشکلات تامین دارو میتواند ادامه درمان را برای گروهی از بیماران دشوارتر کند؛ مسالهای که ضرورت توجه جدیتر مسوولان به هزینههای واقعی زندگی و درمان بیماران دیابتی را نشان میدهد.