شورای همکاری و مساله سه جزیره

به گزارش آفتاب نیوز،  در این اجلاس شیخ محمد بن مبارک آل خلیفه وزیر خارجه بحرین که کشورش ریاست شورای همکاری را عهده دار است در سخنانی درخواستش را برای پایان دادن مسالمت آمیز به اختلاف بلند مدت ایران و امارات در خصوص جزایر 3 گانه تنب بزرگ – تنب کوچک و ابوموسی تکرار کرد.
در پاسخ به ادعاهای شورای همکاری،‌ سخنگوی وزارت امور خارجه ایران نیز این موضع را تکراری و فاقد ارزش حقوقی دانسته و ضمن رد مفاد آن، حاکمیت ایران بر جزایر 3 گانه را مورد تأکید قرار داده و خاطرنشان می سازد که ایران هم چنان بر استمرار مذاکرات دو جانبه برای رفع سوءتفاهم درخصوص نحوه اجرای یادداشت تفاهم سال 1971 پایبند است.
آنچه از سوی شورای همکاری اعلام شد و پاسخ تهران، به سناریوی تکراری تبدیل شده که هراز چندگاهی به همین صورت و با همین محتوا و دیالوگ اجرا می شود. جالب توجه است که با وجود تکرار ادعاهای امارات و پشتیبانی شورا و تعدادی از کشور های عربی از جمله سوریه از مواضع این شیخ نشین که همواره با رد آن از سوی ایران مواجه بوده هیچ گاه طرفین گام های اصولی و منطقی برای حل این مشکل برنداشته و صرفا به تایید و تکذیب مواضع هم پرداخته اند. این وضعیت تا زمانی که اراده ای برای مذاکره و رفع ابهام از سوی دو کشور وجود نداشته ادامه خواهد یافت. اما سؤال این است که ادامه این وضعیت چه نفعی برای ایران یا امارات داشته و دو کشور در این جو پرتنش چگونه قادر خواهند بود در جهت حل اختلافات قدم بردارند. مسأله 3 جزیره خلیج فارس، موضوع جدیدی نیست بلکه از سال 1971 که این جزایر در اختیار ایران قرار گرفت و در پی تشکیل کشوری به نام امارات متحده عربی از به هم پیوستن 7 شیخ نشین کوچک که تعطیلی پایگاه های نظامی انگلیس را در شرق سوئز و خروج این کشور را از خلیج فارس به همراه داشت، به یک مشکل و معضل تبدیل شده و به دلیل دخالت دیگران روز به روز حادتر شده است. در صورتی که اگر دو کشور راسا برای رفع اختلافات قدم به میدان گذارده و از طریق گفتگو در جهت یافتن راه حلی قدم بر می داشتند. امروزه شاهد پیدایش این وضعیت نبودیم.
دخالت دیگران اگر با پیشداوری و جانبدارانه نباشد مفید و راهگشاست اما روش شورای همکاری، ‌اتحادیه عرب و کشورهای عربی به دلیل این که در راستای پشتیبانی از امارات بوده و بی طرفانه نیست نمی تواند مثبت باشد. ایران و امارات باید به این واقعیت پی ببرند که کلید حل این مشکل در دستان آنهاست و دخالت دیگران اوضاع را آشفته تر می سازد و مشکل زمانی حل می شود که دو طرف در پای میز مذاکره حضور یافته و به دور از جنجال ها به بیان دیدگاه ها و نظریات خود بپردازند.