احمدی نژاد چهره جدیدی نیست

به گزارش آفتاب نیوز، در کتاب" صد اسطوره در باره خاورمیانه" نوشته اید که اسلام هم به عنوان مذهب و هم سیستم سیاسی اسطوره است. در واقع این شعار سلفیها در قرن نوزدهم در مصر در رویارویشان با غرب بوده است. شما فکر می کنيد اسلام انقلابی {امام }آیت الله خمینی از چه جنبش فلسفی سرچشمه گرفته است؟

تمام سوالات مهم درباره اسلام و سیستم سیاسی، اجتماعی و یا اقتصادی می تواند پاسخهای گوناگونی داشته باشد چرا که میشود شریعت را تفسیرهای متفاوت کرد. ولی پس از فوت خلیفه چهارم اقتدار سیاسی از اقتدار مذهبی جدا شد. نقطه شروع جنبش  ایران  از سلفیها الهام نگرفته بلکه تحت تاثیر جنبش اصولی شیعه در قرن نوزدهم بود. نکته جالب آنست که سلفیها، وهابیسم، اصولیها در شیعه و {امام}آیت الله خمینی  پاسخ و عکس العملی بودند به مدرنیته و غرب و تلاشی برای بدست آوردن اقتدار سیاسی.

در کتابتان "خاورمیانه در روابط بین المللی" نوشته اید یکی از رهبران حزب الله به شما گفته است که برنامه سیاسی حزب الله در ایران تصمیم گیری میشود. آیا می توانیم در انتظار بوجود آمدن "حزب الله" ی در عراق باشیم یعنی حزب شیعه هوادارحکومت ایران؟

• آنچه یکی از رهبران حزب الله بمن گفت این بود که خط اصلی توسط  ایران تعیین میشود ولی جزییات و طرز پیاده کردن با حزب الله لبنان است نه با ایران. هنگام مبدل شدن حزب الله به یک نهاد سیاسی تمام طرح توسط حزب الله ريخته شد و برای تایید نهایی به ایران فرستاده شد. می توانیم بگوییم درعمل وقتی طرح در یک کشور ريخته می شود تصمیم واقعی هم آنجا گرفته میشود. با مطالعه شیعیان لبنان و عراق ارتباط دیرینه فرهنگی - مذهبی آنان را با ایران می بینیم. حزب الله لبنان یا احزاب شیعه عراق مانند احزاب مائوئیستی آمریکای لاتین یا آفریقا در دهه شصت نیستند که یکباره بدون هیچ رابطه تاریخی خود را هوادار چین خواندند. البته رهبران شیعه لبنان و عراق نگاهشان بیشتر به کشور خودشان است تا ایران. آنان بخوبی میدانند که ایران در روابط خود در پی منافع ملی خود است و متکبرانه رفتار می کند. شرایط عراق با لبنان فرق میکند و حضور بنیاد های مذهبی پر قدرت مستقل از ایران در این کشور بوجود آمدن حزب الله دیگری را دور از واقعیت میکند. اگر چه ایران پس از آمریکا با نفوذ ترین کشور درعراق است.

در مقاله ای در مورد انتخابات ایران نوشته اید، امیدوارید رهبران جدید ایران و دشمنان قدیمی توهماتی را که دارند در ابتدا با واقعیتهای موجود بسنجند. سوال اول اين است که آیا فکر میکنید رئیس جمهور شدن آقای احمدی نژاد رهبریتی جدید در جمهوری اسلامی بوجود خواهد آورد؟ سوال دوم اين است که منظورتان از توهمات چیست؟

• بگذارید با سوال دوم شروع کنم. در تاریخ معاصر رهبران ایران در مقابل تحولات مهم اشتباهات محاسباتی کردند. رضا خان حمله و اشغال نظامی ایران را در نظر نگرفته بود. مصدق اعتماد بیش از حد به پشتیبانی مردم داشت، شاه از تمدن بزرگ و ژاپن دوم حرف میزد و توجهی به تغییرات اجتماعی نداشت.  آقای احمدی نژاد هم می تواند در این راه قدم بر دارد. او در مورد تقسیم پول نفت بین خانواده های ایرانی صحبت کرده است. این کار را چاوز در ونزوئلا خواست انجام دهد و نتیجه نامطلوب گرفت. ما در سال 2005 هستیم و ایران نمیتواند شرایط خود را به دنیا تحمیل کند. ایران کشوری مهم است اما نه به آن اهمیت که رهبران آن فکر میکنند. ایران در دنیا دوستی ندارد مگر سوریه که منزوی تر از ایران است. در جهان سوم شاید تنها دوست ایران ارمنستان باشد. این واقعیت هایی است که رهبران جدید ایران باید در نظر بگیرند. اما پاسخ به سوال اول. درست است که احمدی نژاد چهره جدیدی در جمهوری اسلامی نیست ولی با رهبران پیشین مثل خاتمی و یا رفسنجانی فرق دارد. آقای احمدی نژاد بسیار پوپولیستر از رهبران پیشین است. نگاه کنید چقدر درباره اقتصاد حرف میزند. اقتصاد هیچ جایی در صحبتهای اول انقلاب نداشت.

بنظر شما آیا آینده ای برای اصلاح طلبان ايران پس از شکست در انتخابات وجود دارد؟

• اصلاح طلبان در واقع زمانی شکست خوردند که نتوانستند به مجلس راه یابند. اصلاح طلبان نتوانستند ابتکار عمل را در دست گیرند و با توده های محروم ارتباط بر قرار کنند. این کار را آقای احمدی نژاد با موفقیت انجام داد. تمایل اصلاح طلبان به حقوق بشر، دمکراتیزه کردن کشور و سیاست خارجی معقولانه می توانست نتایج مثبتی برای آینده ایران داشته باشد. اکنون اصلاح طلبان در مقابل نیروهای اجتماعی - سیاسی سازماندهی شده ای قرار دارند که هیچ تمایلی به سیاست های آنان ندارد.

نتیجه مذا کرات اتمی ایران و اروپا را چگونه میبینید؟

• برنامه اتمی ایران را نه فقط در کادر نظامی بلکه در چهار چوب سیاسی هم باید ارزیابی کرد. از نظر نظامی من مهندس نیستم و همین اطلاعات را در روزنامه ها می خوانم که اگر ایران غنی سازی کند می تواند به آسانی به بمب برسد و با موشکهایی که میسازد میتواند اهداف دوردستی را بزند. اما مساله سیاسی مهم است. ایران با این مساله اتمی ایجاد همبستگی ملی میکند، همان کاری که آمریکا در زمان جنگ سرد می کرد. ایران میخواهد خود را به عنوان قدرت منطقه ای مطرح کند و در تصمیم گیریهای مهم عراق، افغانستان و ... شرکت کند.