آخرین فرصت،اولین چالش

به گزارش آفتاب نیوز،
این البته شاید از بخت نامناسب "محمود احمدی نژاد" باشد که در نخستین روزهای دولت خود،بزرگ ترین چالش را پیش روی خود می بیند اما شاید از این چالش هسته ای نیز هرگز گریزی نبود ،از ابتدا هم دیپلمات های ایرانی و اروپایی در یک آچمز طاقت فرسا و با تفکراتی کاملا پارادوکسیکال دور یک میز نشستند و روشن بود که سرانجام این تضادها در رویکرد طرفین به چالش هسته ای،فرجامی میمون نخواهد داشت. 

روزهایی که پرشتاب و بی فرمان ایران و اروپا را از جاده ی تفاهم خارج کرد و به حد تخاصم رسانده است. نیازی به بازگویی و تکرار شاید نباشد اما امروز علی لاریجانی،دوره ی شرق شناسی می بیند که از بازگشت ایران به دامان شرق حکایت دارد و در برابر البته از گفته های وزرای خارجه ی سه کشوربزرگ اروپایی همان می تراود که کاندولیزا رایس،وزیر خارجه ی ایالات متحد نیز بر آن تاکید دارد؛اروپا به ذات غربی خود رجعت دارد. 

در وضعیت تخاصم اما حرکات غیر قابل پیش بینی همواره چاره ساز است،به روایتی اگر جمهوری اسلامی ایران بر قرار لجاجت تا ارجاع پرونده به شورای امنیت نباشد و مدار پرهیز از رودرویی هم چنان برقرار باشد،راه برون رفت از این وضعیت استفاده از همه چیزهایی است که طرف مقابل در این مقطع "منتظر" آن نیست.سیاست ایالات متحد در چالش هسته ای ایران ایجاد اجماعی جهانی برای ارجاع پرونده به شورای امنیت به گونه ای "گام به گام" است و ابزار این سیاست نیز دقیقا بر مبنای رفتار تهران تنظیم شده است؛به این معنی که تحرکاتی صورت پذیرد که از نظر بین المللی «نگران کننده» ارزیابی می شود و یا معنایی از «رادیکالیسم و افراط گرایی» را متبادر می سازد.

در ماه های گذشته نیز نئومحافظه کاران ایالات متحد از برگ هایی که رفتار ایران در اختیار آنها قرار داد،بخوبی بهره بردند و اکنون با این تحلیل که تصمیمات ایران در "پارادایم تصلب و مسلخ لجالجت" گرفتار شده است،آخرین گام رسیدن به مقصود را برای 19 سپتامبر طراحی کرده اند. 

تا آن زمان،مجالی باقی نیست اما شاید "تک فرصت"،آخرین فرصت باقیست.محمود احمدی نژاد که به نیویورک رفته است،در فاصله ی شش روز مانده به پیروزی ایالات متحد در ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت،فرصتی ویژه و تاریخ ساز را بدست آورده تا معادلات از پیش طراحی شده را بر هم ریزد.دیپلمات های آمریکایی مسلما بر مبنای «غیر قابل بازگشت بودن تصمیمات ایران» پیش نویس قطعنامه ی نهایی شورای حکام در نشست سپتامبر ماه را تدوین کرده اند که «پرونده ی هسته ای ایران را به بالاترین نهاد تصمیم گیری جهان،شورای امنیت سازمان ملل متحد ارجاع می دهد» اما اگر تصمیمات ایران بازگردد،چه می شود؟ 

معمولا در وضعیت های غیر عادی گزینه ای که کمترین احتمال بروز را دارد،بیشترین بخت برای "چاره سازی" را نیز به همراه دارد.تحرک غیر قابل پیش بینی ای که می تواند به تغییر وضعیت منتهی شود،زدوده شدن تصلب و لجاجت از رفتار و تصمیم ایران درست در حساس ترین لحظات ممکن است.محمود احمدی نژاد در اولین چالش پیشاروی خود،آخرین فرصت ایران را در اختیار دارد،او باید ابزار را از دست دیپلمات های آمریکایی بازستاند و اساس طرحی که بر مبنای جریان بسته ی تصمیمات تهران پی ریزی شده است را با اعلام انعطاف و تغییر نگاه ایران در هم ریزد. او که بی تردید فردا چون "محمد خاتمی" مورد استقبال قرار نخواهد گرفت ،اما این فرصت را دارد بتواند ستاره ی بازی سیاست در اجلاس پرماجرای مجمع عمومی سازمان ملل متحد باشد. 

ایران البته در بازی وارد شده است که هر چند در موضعی ضعیف تر نسبت به گذشته قرار دارد،اما می تواند با راه حلی بهتر از روبرو شدن با مجازات های شورای امنیت خودداری ورزد ،ضعف را می شود پوشاند اما در شورای امنیت سازمان ملل سرنوشتی دشوار و حساس روبرو خواهیم شد.