پاياني كه مثل آغاز نبود

به گزارش آفتاب نیوز، احمدي نژاد كه چند ماه با بند بازي فوق العاده، توانسته بود فرصت بخرد و طنابهاي بيشتري را براي تعادل سازي، به كار بگيرد، يكباره به برخورد ايدئولوژيك بازگشت و ميز خطابه سازمان ملل را با نطق قبل از نماز جمعه، يكسان گرفت و دستاوردهاي چند ماهه خود را، از كف وانهاد. 

احمدي نژاد بعد از چند ماه انتظار، طرحي را پيشنهاد كرد كه هيچ زمينه ي قبلي جز مردود دانسته شدن از سوي مقام معظم رهبري نداشت، و اصلاً در مورد انجام آن، زمينه سازي ديپلماتيك با كشورهاي ذي نفوذ نيز به انجام نرسيده بود. از همه مهم تر آنكه اين طرح ابتكاري به هيچ وجه كانون مشكل را هدف نمي گرفت. 

وقتي اكثر كشورها (خواه به رضايت يا به اكراه)، به چشم يك تهديد به ما نگاه مي كنند و اصلاً راضي نيستند كه ما فن آوري هسته اي داشته باشيم، حال بياييم و از ايشان بخواهيم بيايند با ما سرمايه گذاري مشترك انجام بدهند، چه معنايي مي تواند داشته باشد؟ وقتي بدون سرمايه، حاضر نيستند با ما همكاري كنند و بدون اجازه غرب – حتي تكنولوژي عهد بوقي خود را هم از ما دريغ مي كنند؛ حال اگر دعوت كنيم كه سرمايه هم برداريد بياوريد، اين براي آنان چه معنايي مي تواند داشته باشد؟ وانگهي چرا فكر مي كنيم كه مثلاً هند با ما Joint Venture خواهد كرد و با ما تأسيسات هسته اي مشترك راه خواهد انداخت؟ چرا در مورد چين – كه اخيراً اصرارش به مقامات ايراني در مورد ادامه مذاكره به اروپا به شدت افزايش پيدا كرده – چنين احتمالي مي دهيم؟ اصلاً فكر كرده ايم كه وقتي سراغ اين گونه قدرتها مي رويم، فقط باعث مي شويم كه يك امتيازي به نفع خودشان از غرب بگيرند و صحنه را خالي كنند!؟ (نمونه اخيرش، قولي بود كه روسيه بر سر پرونده هسته اي ايران، از آمريكا براي پيوستن به سازمان تجارت جهاني گرفت!) 

در برخي كتابها از قول غربيها نوشته اند كه: «ايرانيها هر كاري را خوب شروع مي كنند اما بد، به پايان مي رسانند». به راستي چرا بايد كار ديپلماسي هسته اي ما به چنان رقت و عوام زدگي گرفتار شود كه كار قشنگي كه احمدي نژاد سه ماه پيش آغازيد، به چنين عاقبتي گرفتار گردد؟ 

اكنون تقريباً روشن است كه با پاياني كه از روز شنبه براي دور جديد تحركات ديپلماسي هسته اي ايران، پديد آمد، غرب – همان طور كه حدس زده مي شد- سياست «شمشيرداموكلس» را در قبال ايران دنبال خواهد كرد. به موجب اين سياست، ايران متناوباً براي مدتي قطعنامه هاي منفي، دريافت خواهد كرد و سپس غرب با آرامش و بدون شتاب – ايران را راهي شوراي امنيت خواهد نمود. سياست «شمشيرداموكلس» باعث خواهد شد كه پروژه انزواي ايران، با موفقيت پيش برود، برنامه هسته اي ايران در سقف اصفهان متوقف بماند و غرب از شرّيك ايران فعال و پويا هم در صحنه اقتصاد جهاني و هم در صحنه ديپلماتيك، راحت خواهد شد. 

اكنون به نظر مي رسد كه نخستين ابتكار ديپلماتيك احمدي نژاد در حل چالشهاي خارجي كشور به ناكامي انجاميده است. آيا در گام بعدي، جبران خواهد كرد؟