با طرح احمدی نژاد پرونده ایران به شورای امنیت می رود

به گزارش آفتاب نیوز، وی ادامه داد: به گمان من ممکن است رویکردهای متفاوتی در قبال این طرح وجود داشته باشد، منتها کشورهای موثر که می توانند در تصمیم گیری نهایی منشا اثر باشند، نسبت به این طرح بی اعتنایی خواهند کرد و آن را مسئله بی اهمیتی تلقی خواهند کرد و تلاش آنها این خواهد بود که ایران را در موضع انفعالی و فاقد ابتکار نگاه دارند.
 
محبیان اضافه کرد: از همین رو شاهدیم که ایالات متحده امریکا شدیدا روی این نکته تاکید می کند که مسئله دیپلماسی در قبال ایران به پایان رسیده است و باید برخوردهای عملی تری انجام داد، بنابراین امریکا از ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت دفاع می کند. 

وی در ادامه اظهارات خود اضافه کرد: سه کشور اروپایی که در این زمینه با ایران مذاکراتی داشتند تقریبا به موضع امریکاییها نزدیک شده اند و ضمن اینکه طرح ایران را بی اهمیت و فاقد نقطه ابتکاری جدیدی می دانند، در عین حال معتقد هستند که شاید ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت بتواند فشاری را به ایران وارد بکند. 

عضو شورای سردبیری رسالت افزود: البته بعضا شنیده می شود که کشورهای میانه این سه کشور از ادامه رفتار دیپلماتیک با ایران دفاع می کنند. 

محبیان ادامه داد: در کنار این سه کشور ما شاهد دو کشور چین و روسیه هستیم که به جهت دارا بودن قدرت وتو در شورای امنیت رایشان دارای اهمیت است. 

وی در توضیح این مطلب اظهار کرد: موضع چین در حال حاضر تا حدودی ابهام آمیز است و هنوز به صورت روشن و شفاف در این مورد نظر خود را صریح بیان نکرده ولی به نظر می رسد که مخالف ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت است و اروپاییها معتقد هستند که احتمال وتو از طریق چین وجود دارد، هر چند وتو چماقی است که از آن کم استفاده می شود و تنها کشوری که از آن زیاد استفاده کرد ایالات متحده امریکاست. 

امیر محبیان اضافه کرد: موضع روسیه تفاوتهایی دارد، کشور روسیه بر اساس میزان منافع خودش رفتارش را تنظیم می کند. 

وی در ادامه این مطلب گفت: در آخرین دیدار آقای پوتین با  بوش، شاهد بودیم که در کنفرانس مطبوعاتی آقای پوتین ضمن اینکه مخالفت خودش را با دست یابی ایران به سلاح هسته ای ابراز می کرد، ( که البته این امری بدیهی است و ایران هیچ گاه قصد دستیابی به سلاح های هسته ای را نداشته) علاوه بر آن، با غنی سازی هم مخالفت خود را اعلام کرد.

 محبیان در خصوص دلایل موضع گیری روسیه گفت: دلیل آن این بود که اگر ایران غنی سازی را انجام ندهد می تواند برای نیروگاه های اتمی روسیه به عنوان یک بازار مطرح باشد و در عین حال اگر ایران غنی سازی را انجام بدهد، علاوه بر اینکه بازار ایران را از دست می دهد ممکن است حکم یک رقیب را هم برای روسیه داشته باشد، از همین رو مخالفت خودش را با غنی سازی اعلام کرده و بعد از این هم اعلام خواهد کرد ولی در عین حال موافق دست یابی ایران به تکنولوژی هسته ای به معنای اینکه ایران دارای نیروگاه های هسته ای باشد، است. 

امیر محبیان اضافه کرد: در عین حال به نظر می رسد که شورای امنیت با ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت موافقت ندارد. 

عضو شورای سردبیری رسالت در ادامه اظهارات خود، گفت: تشخیص این که چین و روسیه در صورت ارجاع پرونده ایران به روسیه چه موضع گیری خواهند داشت بسیار دشوار است، ما می دانیم قراردادهای بسیار خوبی میان ایران، چین و روسیه وجود دارد که در صورت ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت اگر این قرار دادها مخدوش بشود و ضرری را متوجه اقتصاد این دو کشور بکند، ممکن است اقدامات جبرانی توسط امریکا صورت بگیرد و امتیازاتی در قبال آن داده شود. 

وی اضافه کرد: حال این که این امتیازات تا چه حد برای این کشورها جذاب خواهد بود که دست از قرار دادهای خود بردارند و منافع خود را تامین شده بدانند را من نمی دانم و اطلاع ندارم، ولی در هر صورت این چماق بر سر ایران بوده و روز به روز هم دارد نزدیکتر می شود. 

محبیان ادامه داد: اگر ما این مسئله را قبلا بلوف تلقی می کردیم، روند قضایا به سمتی می رود که این بلوف در حال جدی تر شدن است. 

وی در توضیح هزینه های احتمالی عملی شدن خواسته امریکا برای امریکاییها گفت: این مسئله برای امریکا هزینه های بسیار کلانی را در بر خواهد داشت و برای همراه کردن کشورهای اروپایی و بعضی کشورها مثل روسیه و چین، امریکا باید هزینه بسیار کلانی را بپردازد که من با توجه به وضعیتی که آقای بوش به جهت سیاسی دارد و محبوبیتش کاهش پیدا کرده و همچنین مسائلی که بعد از توفان کاترینا به وجود آمده و همچنین مسئله عراق که مسئله لاینحلی باقی مانده، توان اجرا را برای امریکا خیلی قوی نمی دانم و آنها دیگر نمی توانند مثل گذشته عمل یک جانبه گرایانه ای را انجام بدهند، ولی متاسفانه به نظر می رسد که از طریق چند جانبه گرایی و کشاندن کشورهای اروپایی و جهان، تلاش می کنند که این درگیری خودشان را با ایران با هزینه کشورهای دیگر به نتیجه برسانند. 

امیر محبیان فضای بین المللی را برای تحقق این مسئله به نفع امریکا مساعد دانست و در ارزیابی خود از شکست یا موفقیت سفر احمدی نژاد به نیویورک گفت: هنوز قضاوت در این مورد زود است، بعضی از افرادکه در سطح افکار عمومی ایالات متحده هستند این مسئله را مطرح می کنند که امریکا در قبال این قضیه مبالغه می کنند، و با توجه به اینکه گزارش سازمان CIA دال بر این است که اگر ایران 24 ساعته و هفت روز هفته به غنی سازی بپردازد، 18 سال طول می کشد تا میزان اورانیوم لازم برای ساخت بمب اتم را بدست بیارود، این مبالغه در زمینه هسته ای ایران است و اقدام ایالات متحده امریکا هیچ توجیه ای ندارد. 

وی ادامه داد: افکار عمومی امریکا تا حدودی این استدلال را پذیرفته اند و وضعیت آقای بوش هم چندان مناسب نیست و نمی تواند چهره موفقی را از خود ارائه بدهد. 

محبیان افزود: در عین حال اروپاییها هم شرایط با ثباتی ندارند، هر چند یک اتفاق مثبت هم به نفع ما افتاد که خانم مرکل در آلمان انتخاب نشد، چرا که ایشان از جهاتی با جمهوری خواهان نزدیک تر بود، و وضعیت ما در صورت انتخاب ایشان بدتر می شد، ولی مجموع عوامل نشان می دهد که ما نباید در قضاوت عجله کنیم. 

عضو سر دبیری رسالت اظهار کرد: البته پیش بینی هم می شد که ایران پیشنهاد جذاب دیگری در این زمینه نمی تواند عرضه کند و‌آنها هم تصمیم خود را از جهاتی گرفته اند، آنچه مشخص است اینکه ما هنوز موفقیت ویژه ای را به دست نیاورده ایم. 

امیر محبیان ارزیابی خود را از رفتار مردم ایران در برخورد با ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت و انجام تحریم اقتصادی این گونه بیان کرد:  یک تحلیلی از رفتار مردم ایران وجود دارد و اروپاییها معتقدند وقتی ایرانیها ایزوله بشوند، این مسئله کمک می کند به امنیتی تر ورادیکالتر شدن فضای ایران و در واقع ایران را به سمتی می برد که خود را برای درگیری ها آماده کند و از لحاظ فضای ذهنی حاکمیت را تثبیت می کند. 

وی ادامه داد: در مورد اینکه واکنش ایران چه خواهد بود گفت: باید بگویم حرکت آنها حرکت قاطعی نخواهد بود، یک حرکت فرسایشی در این تحریم ها وجود خواهد داشت و تلاش خواهند کرد که به مرور فشار را بر ایران افزایش بدهند تا تحلیل رفتار مردم ایران و تحلیل رفتار حاکمیت ایران در رفتار های بعدی گام به گام معنا پیدا کند. 

عضو سردبیری رسالت ادامه داد: آنها تلاش خواهند کرد که ارتباط هواپیمایی ما را با دیگر کشورها قطع بکنند و به مرور سطح تعاملات اقتصادی ما را کاهش بدهند و به این وسیله به تدریج نارضایتی به وجود بیاورند و نارضایتی ها فشاری درونی را به سیستم بیاورد و سیستم را وادار به تصمیم گیری مجدد در این مورد بکند. 

امیر محبیان افزود: اگر مردم ایران فشارهای اقتصادی را ناشی از اشتباه تصمیم گیری و حرکت نا به حق حکومت بدانند، طبیعتا مشکلات را به سمت حکومت باز می گردانند و آنگاه فشار بر حاکمیت افزایش پیدا خواهد کرد. 

وی اضافه کرد: اما اگر مردم احساس بکنند حکومت روی موضع حقی ایستاده و آنها نیز این موضع حق را تایید بکنند، به نظر می رسد که مسئولیت این فشارها را به پای حاکمیت ندانند و نتیجتا چیزی که شاهد آن خواهیم بود این است که مردم موضع رادیکالتری را بگیرند و تلاش بکنند از حقوق خود دفاع بکنند. 

محبیان نتیجه گیری کرد: پس ما باید خود را آماده کنیم و منتظر باشیم برداشت ذهنی مردم را از وضعیت پیش آمده بدانیم و ببینیم که جهت انتقادات مردم به درون حاکمیت است و یا این که فشارها را حاصل ایستادگی حکومت بر روی حقوق مردم ایران و حرکت نا بحق کشورهای خارجی می داند که در آن صورت مقاومتشان هم افزایش پیدا خواهد کرد.
محبیان در پاسخ به این سوال که آیا راه بهتری برای پیگیری مطالبات هسته ای وجود نداشت که به جای کشیده شدن فضا به سمت ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت، باز هم از طریق گفتگوهای دیپلماتیک موضوع پیگیری می شد گفت: طبیعتا جای انتقاد باز است و در سطوح مختلف حاکمیت هم انتقادهایی هست که ما می توانستیم راههای دیگری را پیش بگیریم، اما نکته ای که وجود دارد این است که به هر صورت نظام جهان روایی موجود در دنیا به این نتیجه رسیده که به هر دلیلی دست یابی ایران به یکسری از ظرفیتها خطرناک است و متاسفانه بحث ما با آنها تنها روی سلاح هسته ای که ایران اعتقادی به آن ندارد، آنها حتی دست یابی ایران به تکنولوژی را هم خطرناک تلقی می کنند. 

وی ادامه داد: تاسف دیگر این است که در شرایط جدید، این قواعد جهان روایی هر چند نا حق هم است یک نوع حمایت و مشروعیت سازمانهای جهانی را برای اعمال عمل خودش کسب می کند، بنابراین نکته ای که وجود دارد این است که ما بجای اینکه گذشته را وا کاوی بکنیم( که هنوز زمان آن نرسیده است) باید سعی کنیم تا از ظرفیتهای موجود نهایت استفاده را بکنیم، دیپلماسی یعنی هنز به تاخیر انداختن جنگ و ما باید از دیپلماسی نهایت استفاده را ببریم. عضو سردبیری رسالت اضافه کرد: کسانی که احساس می کنند سریعا باید میدان دیپلماسی را در بنوردند وارد حوزه جنگ بشوند، از درایت کافی برخوردار نیستند، هر چند ما نباید آنچنان خودمان را نگران از جنگ نشان بدهیم که نتیجه آن این باشد که از لحاظ دیپلماتیک در موضع ضعف قرار بگیریم. 

محبیان در پایان گفت: به نظر ظرفیتهایی وجود دارد و ایران قادر است از شرایط موجود به نحو احسن استفاده بکند، به گونه ای که فشار را بر خود تخفیف بدهد.