«اصل احتياطي»: توجيه حمله بازدارنده غرب به ايران

به گزارش آفتاب نیوز، نويسنده تحليل خود را با اين سؤال شروع مي كند كه آيا ايران مورد بعدي است؟ و در ادامه مي نويسد، همچنان كه ايالات متحده و اروپا پرخاشگرانه در مورد بلند پروازيهاي هسته اي ايران و تهديد به ارجاع به شوراي امنيت سخن مي گويند، ما ممكن است يكنواختي اي كه در سياست آنها وجود دارد را فراموش كنيم. اما سؤال اينجاست كه آيا ايران واقعاً برنامه تسليحات هسته اي دارد يا اين تنها يك بلوف و قدرت نمايي است؟ 

گاردين مي افزايد: هر چند مي توانيم حدسهايي بزنيم، اما حقيقت اين است كه ما واقعاً نمي دانيم. در مواجهه با چنين مسئله اي، حقوق دانان سعي دارند آن را در چارچوب حقوق بين المللي بررسي كنند اما روزنامه نگاران منشأ هر چيزي را در خبرگزاريها و مدارك جستجو مي كنند. البته دانشمندان علوم اجتماعي از سوي ديگر، به طور سنتي به يك رهيافت تحقيق شده استناد مي كنند. و به نظر سياست گذاران، مخاطره جويي سياسي، چيزي بيشتر از يك بازي خطرناك نيست؛ با اين همه ما مي توانيم از «اصل احتياطي» در مواجهه با اين مسئله استفاده كنيم. 

گاردين مي افزايد: اصل احتياطي در حاشيه جنبش زيست محيطي در دهه 1970 متولد شد؛ و كم كم به ساير عرصه هاي اجتماعي نيز سرايت كرد. اين اصل به تصميم گيري اي اشاره دارد كه با محاسبه ي خطرات و احتمال وقوع آنها، اتخاذ مي شود. 

نويسنده اين تحليل- جيمز هاركين James Harkin- معتقد است كه در قرن 21، بدون اينكه نامي از اين اصل آورده شود از آن در توجيه حمله بازدارنده به عراق استفاده شده است. او مي نويسد: دو نالدرا مسفلد در محاسبه ي تهديد هسته اي عراق به اين اصل متوسل شد، توني بلر نيز در توجيه اقدام خود بر عليه عراق از اين اصل استفاده كرد. مي توان گفت آنها با محاسبه ي خطر تهديدات هسته اي عراق و با بزرگ نمايي آن اقدامات خود را توجيه كردند. 

جيمز هاركين در پايان مي نويسد: به سادگي مي توان گفت كه اين اصل در مورد ايران نيز بكار مي رود.