چرا هندی ها به قطعنامه علیه ایران رای مثبت دادند

به گزارش آفتاب نیوز، واقعیت آن است که هند بین دو انتخاب، حمایت از ایران و یا حمایت از قطعنامه ای که مورد حمایت امریکا بود، دست به یک گزینش راهبردی و استراتژیک بر اساس منافع ملی خود زد. 

* نگاه ایران به هند
طی دو دهه گذشته که روابط ایران و ایالات متحده بحرانی و متشنج بوده است، استراتژی جایگزین ایران در حوزه سیاست خارجی و روابط بین المللی، « متنوع کردن شرکای سیاست خارجی» و « سیاست نگاه به شرق» در چارچوب راهبرد و فوق الذکر بوده است. 

طبق این راهبرد، ایران در حوزه های مختلف سیاسی، اقتصادی و دفاعی ـ نظامی تلاش کرد تا روابط خود را با قدرت های منطقه ای و بین المللی نظیر روسیه، چین، هند، برزیل، افریقای جنوبی و . . . افزایش و توسعه دهد تا قدرت مانور و سطح بازی خود را در نحوه تعامل با اروپا و فشارهای امریکا افزایش دهد. در بسیار های از حوزه ها چنین راهبردی مثمر ثمر بوده اما در حوزه های راهبردی نظیر مسائل هسته ای به طور دقیق ننمی توان آن را یک سیاست موفق یا ناموفق تلقی کرد. روسها طی سال های گذشته به همکاری هسته ای خود با ایران ادامه داده اند اما نمی شود آنها و چینی ها را تا آخرین گام با ایران همراه دانست. در مورد هند. نیز تلاش ایران، هدف مشابه ای داشته است اما تجربه اخیر شورای حکام ثابت کرد که هند خود را به امریکا و اروپا نزدیکتر می داند تا ایران، چرا؟ 

* نگاه هند به ایران و امریکا
هندیها همانند بسیاری دیگر از کشورها که منافع مشخص در همکاری همزمان با ایران و امریکا دارند، از یک سو خواهان آن هستند که چالش های ایران و امریکا کامل حل و فصل نگردد و تا از هر دو طرف امتیاز بگیرند و از طرف دیگر خواهان آن نیستند که سطح چالش بین ایران و امریکا به نحوی گسترش یابد که آنها مجبور شوند موضع بینا بینی خود را رها کرده و موضع مشخص و شفافی له یا علیه تهران و واشنگتن بگیرند اما اکنون که هندیها مجبور شده اند، چنین موضعی اتخاذ کنند، جانب امریکا گرفته اند زیرا طی یک دهه اخیر و پس از پایان جنگ سرد، هندیها روابط راهبردی همزمان با امریکا و روسیه را در پیش گرفته اند و برخلاف و یاران جنگ سرد که برای مقابله با دشمن سنتی خود یعنی پاکستان، فقط به مسکو تکیه داشتند، اکنون با سیاست گسترش روابط با واشنگتن درصدد و جلوگیری از ؟؟؟ پاکستان از اهرم روابط با امریکا برای فشار بر دهلی هستند. امریکایی ها نیز به صراحت هند را شریک راهبردی خود خطاب کرده اند. 

در چنین شرایطی بدیهی است که مسئولان پرونده هسته ای باید احتمال می دادند که موضع گیری هند تابعی از نگاه کلی آنها به جایگاه این پرونده در معادله سه وجهی، رابطه هند و ایران، ایران و امریکا و امریکا و هند خواهد بود. از همان ابتدا معلوم بود که هندیها ظرفیت و اراده، همراهی با ایران و موضع گیری علیه اروپا و امریکا را در سر بزنگاه ندارند.