ايوانكوويچ: دنيا براي فوتبال ايران احترام قائل است

به گزارش آفتاب نیوز، وي در گفت و گو با سايت فدراسيون فوتبال به پرسش هاي موجود پاسخ گفته كه شرح كامل آن را در زير مي خوانيد:
س: حدود شش سال است در ايران حضور داريد و در اين مدت متوجه تغييرات زيادي شده ايد. سوالم اين است كه آيا به عنوان فردي كه ناظر فعاليت باشگاه ها در اين مدت بوده، پيشرفتي در كار ساختاري باشگاه ها ديده ايد؟
برانكو: اين پيشرفت كاملاً مشهود است. خوشبختانه از اين بابت به عنوان يك مطلع مي‌توانم اظهار نظر كنم، چراكه تقريباً پيش از حرفه‌اي شدن باشگاه ها در ايران بودم. در اين رهگذر شش ساله ديدم كه چون فدراسيون از قدم هاي اول كار را به صورت حرفه اي آغاز كرد، باشگاه ها نيز آموختند كه بايد كارهاي زيرسازي را ملاك فعاليت خود قرار دهند. الان مي بينم در باشگاه هاي ايران كارشناسان مختلفي حاضر هستند و در زمينه هاي متفاوت فعاليت مي‌كنند. ديده‌ام كارشناسان باشگاهي به سمينارهاي تخصصي مي‌روند و سعي دارند علوم روز را بياموزند. اين تنها مسير موفقيت است كه اگر به صورت مداوم كار شود و فعاليت علمي همراهش باشد، ساختار باشگاه هاي ايران قطعاً حرفه‌اي تر خواهد شد.
س: حتما مي‌دانيد كه بيشتر باشگاه هاي ايران زير نظر كارخانجات و سازمان هاي صنعتي فعاليت مي‌كنند. اينگونه تيمداري را چگونه مي‌بنيد؟
برانكو: اين را مي دانم كه اسپانسرهاي صنعتي در همه جهان و بالاخص اروپا، از فوتبال باشگاهي حمايت مي‌كنند. پس تا اينجاي كار اتفاق عجيبي در باشگاه هاي صنعتي شما رخ نداده است، فقط مي‌ماند تفاوت هاي موجود؛ اينكه شكل حمايت مالي اسپانسرهاي صنعتي در ايران چه تفاوتي با مشابه آن در اروپا دارد؟ اين برمي‌گردد به ساختار موضوع كه چون از اين جزئيات اطلاعي ندارم، نمي‌توانم اظهار نظر كنم. فقط اين را با قاطعيت مي‌گويم كه حضور قدرت هاي صنعتي در فوتبال، كمك بزرگي براي فوتبال حرفه‌اي است.
س: سوال را به شكل ديگري مطرح مي‌كنيم؛ شكل فعاليت باشگاه هاي صنعتي ما آن است كه در ابتداي فصل، مثلاً يك بودجه 2 ميليارد توماني از كارخانه مي گيرند و در پايان فصل، پس از خرج كردن آن 2 ميليارد، براي سال آينده نيز يك بودجه مي‌گيرند. آيا روش صحيح اين است كه ما انجام مي‌دهيم؟
برانكو: هيچ كجا اينگونه نيست. در حقيقت باشگاه ها خودشان بايد درآمدسازي داشته باشند، اما در كنارش از كمك هاي اسپانسر صنعتي خود بهره ببرند.
س: اين درآمدسازي ها چگونه است؟
برانكو: ساختار خيلي ساده‌اي دارد. بخشي از فروش بليت مسابقات همراه با فروش لوازم تبليعاتي توسط باشگاه، مانند پيراهن، جوراب، دستكش، توپ و ... كه هواداران تيم آن ها را مي‌خرند تا كمكي به باشگاه شود. در كنارش يكسري كمك هاي دولتي نيز وجود دارد؛ مانند كمك هاي شهرداري يا بخشداري هر شهري كه تيمش در مسابقات شركت مي‌كند. همچنين كمك هاي داوطلبانه از سوي افراد هواداري كه ثروتمند هستند، اما بيشتر درآمد تيم ها متعلق به پخش تلويزيوني مسابقات است. در اروپا تيم ها به دو، سه طريق از تلويزيون درآمد دارند كه ساده‌ترين آن حق پخش بازي است كه به باشگاه تعلق مي‌گيرد. همچنين درآمدي نيز بابت آگهي هاي كنار زمين است كه مقداري از آن به باشگاه ها مي رسد. شكل سوم اينكه تلويزيون ها با توجه به وضعيت اقتصادي هر باشگاه در هر مسابقه چند دقيقه از آگهي ها را به آن تيم اختصاص مي‌دهند. يعني خود باشگاه مي گردد و به مدت پنج دقيقه، براي چند موسسه تجاري آگهي مي‌سازد و در فرصت هاي قبل و بعد از بازي و بين دو نيمه آن ها را پخش كرده و پولش را مي‌گيرد.
س: موضوع درآمد باشگاه ها از پخش تلويزيوني بازي چگونه است؟
برانكو: توافقي است، يعني در هر كشوري ميان باشگاه ها و تلويزيون درباره اين شكل درآمد، قراردادهايي بسته مي‌شود و تلويزيون مقيد به پرداخت است.
س: اسپانسرها از كجا مي‌آيند؟ منظور اين است كه خودشان به سراغ باشگاه ها مي روند يا شكل ديگري وجود دارد؟
برانكو: مدل هاي مختلفي دارد. درباره AFC و UFA مي دانم شكل كار اين است كه كنفدراسيون قاره اي خودش تعدادي اسپانسر دارد كه آن ها را ميان باشگاه هاي مختلف تقسيم مي كند. ضمن اينكه اسپانسرها نيز مبالغ از قبل تعيين شده اي را نسبت به برد يا مساوي يا باخت تيم، به باشگاه پرداخت مي كنند. البته از محدوديت ها و مسايل قانوني در ايران خبر ندارم كه تلويزيون يا اسپانسرها به چه شكل فعاليت مي كنند؟ ولي مي دانم كه مثلاً ‌در كرواسي اسپانسرها بخش عظيمي از درآمد را به بدنه فوتبال تزريق مي كنند.
س: برگرديم به جام جهاني؛ صعود تيم ملي ايران به اين مسابقات براي شما به عنوان سرمربي، چقدر اعتبار بين المللي به وجود آورد؟
برانكو: ابتدا بگويم كه در سفر اخيرم، احترام زيادي را نسبت به فوتبال ايران در مجامع بين المللي فوتبال مشاهده كردم. در حقيقت دنياي فوتبال به ايران اينگونه نگاه مي كند كه جزو موفقترين صعود كننده ها به جام جهاني است. مجامع بين المللي فوتبال به اين نتيجه رسيده‌اند كه ايران اگرچه آسيايي است، اما سزاوار درخشش در جام جهاني است. لژيونرهاي ايران در اروپا كاملاً تحت آناليز كشورهاي صعود كننده - يا احتمال صعود دارند - هستند. آن ها بچه هاي ما را آناليز مي كنند تا در صورت هم گروه شدن با ايران در آلمان ، فكر همه چيز را كرده باشند. آيا اين اسمش اعتبار بين المللي براي فوتبال نيست؟ در مورد خودم؛ با من نيز در تمام كشورهاي اروپايي با يك احترام بي حد و حصر برخورد مي شد. در حقيقت آن ها مرا مربي موفق تيمي موفق مي شناسند.