پرسپولیس را چه می شود؟!

به گزارش آفتاب نیوز، اگر چه ممکن است عده ای مسایلی نظیر کادر فنی و یا عدم هماهنگی میان بازیکنان و مشکلات مالی را برای نزول و افت پرسپولیس مطرح کنند اما در صورتی که مسایل و مشکلات این تیم به صورت ریشه ای مورد نقد و بررسی قرار بگیرد واقعیت های بسیاری آشکار خواهد شد که این موارد در مقایسه با آنها بسیار پیش پا افتاده هستند. در این میان مخالفین علی پروین ممکن است کاسه و کوزه ها را سر او بشکنند و یا مدعی شوند که پروین در کار دیگران دخالت می کند اما این مسایل صرفا برای سرپوش گذاردن بر روی واقعیت هایی است که این باشگاه را احاطه کرده است.
البته مشکلات موجود فقط گریبانگیر پرسپولیس نشده بلکه استقلال هم با همین مسایل دست به گریبان است اما از آنجا که استقلال از انسجام و هماهنگی بیشتری برخوردار بوده در این سال ها توانسته با حفظ کادر فنی و بازیکنان کلیدی، موقعیت بهتری بدست بیاورد بطوری که امروزه در راس جدول لیگ برتر قرار گرفته است.
اما این برتری نسبی استقلال را نمی توان به حساب رفع مشکلاتش گذارد بلکه دمل چرکین در این تیم دیر یا زود سرباز خواهند کرد و استقلال هم به سرنوشت پرسپولیس دچار خواهد شد.
پرسپولیس و استقلال دو تیمی هستند که اموال و دارایی های آنها پس از انقلاب مصادره شده و در اختیار بنیاد مستضعفان و دیگر نهادها و ارگانها قرار گرفتند بطوری که این باشگاه ها امروزه به دو دفتر و ساختمان اجاره ای محدود شده اند که فاقد زمین تمرینی و امکانات دیگر هستند. علاوه بر این باید به نحوه مدیریت وکسانی که در راس این باشگاه ها قرار می گیرند اشاره کرد که بیشترین لطمه را به استقلال و پرسپولیس وارد آورده اند. بطوری که می توان به جرئت اعلام کرد که اگر پرسپولیس در رده چهاردهم قرار گرفته و یا چک های بازیکنان استقلال و پرسپولیس به موقع وصول نمی شود به دلیل همین مدیریت هاست که این باشگاه ها را با حجره های بازار و یا بازار میوه و تره بار عوضی گرفته اند. زیرا این افراد نه تنها ورزشی نیستند و صرفا به دلیل ارتباطات حزبی و جناحی در راس این باشگاه ها قرار گرفته اند بلکه نگاه آنها به باشگاهداری و ورزش فوتبال و تیمداری مشابه نگاهشان به حجره نخود و لوبیا فروش و یا فلان بنگاه غیر انتفاعی است.
پرسپولیس بیشترین لطمه را از مدیریت های دولتی متحمل شده و از آنجا که مدیران این باشگاه نتوانسته اند انسجام و یکپارچگی را به صفوف آن باز گردانند و پرسپولیس همواره با تنش و درگیری مواجه بوده لذا هیچ گاه موفق به رشد و جذب بازیکنان مورد نیاز در زمان نقل و انتقالات نشده است. در این شرایط مدیران ناتوان برای سرپوش گذاردن بر مسایلی که به وجود آورده اند به بزرگ نمایی مسایل واهی نظیر دخالت های علی پروین و امثالهم می پردازند در صورتی که اگر علی پروین در پرسپولیس نبود پرسپولیس سالها قبل از بین رفته و فرو می پاشید.
بطور مثال مدیر کنونی این باشگاه که استعفای خود را هم تسلیم کرده عامل اصل نابودی ورزش تهران بوده و فقط به دلیل این که از اهالی نور مازندران است و به نوری ها وابسته، سالهاست این مسئولیت را در اختیار دارد جالب توجه است او که نقش به سزایی در نابودی ورزش تهران داشته در راس باشگاهی مردمی قرار می گیرد که نه تکلیف مالکیتش مشخص است و نه حساب و کتابش!! لذا با توجه به چنین مدیرانی است که پرسپولیس به رده چهاردهم سقوط می کند ویا بازیکنان سرشناس ترجیح می دهند پیراهن باشگاه های رقیب را بر تن کنند ولی سراغ پرسپولیس نیایند.
این یک واقعیت انکار ناپذیر است که اگر استقلال و پرسپولیس سر حال و قدرتمند باشند هم فوتبال کشور رشد می کند و هم تیم ملی فوتبال قوی می شود اما در شرایط کنونی مدیران دولتی که به دلیل پارتی بازی روابط حزبی و گروهی در راس این دو تیم قرار گرفته اند آنچنان بلایی بر سر پرسپولیس و استقلال آورده اند که جایی در تیم ملی نداشته و موقعیت و برتری خود را از دست داده اند.
از قدیم گفته اند کار را باید به کاردان سپرد. باید با توجه به تجربیات ناموفق این سال ها، فکری اساسی برای رفع مشکلات استقلال و پرسپولیس شده و در راه احیای آنها قدم برداشت. اولین قدم در این راستا بازگرداندن اموال و دارایی های استقلال و پرسپولیس بر این تیم ها و سپردن امور به دست پیشکسوتان آنها و افراد دلسوزی است که برای این تیم ها کیسه ندوخته و استقلال و پرسپولیس را با صرافی و نخود لوبیا فروشی یا حجره میوه و تره بار عوضی نگرفته اند. لذا به صراحت باید اعلام کرد جای افراد کاردان در مدیریت استقلال و پرسپولیس خالیست و کسانی که در راس امور این 2 باشگاه قرار گرفته اند که فرق توپ فوتبال را با توپ بسکتبال نمی دانند و در عمر خود لباس فوتبال به تن نکرده اند.