تامین سوختی صرفا یک ادعاست

به گزارش آفتاب نیوز، یوری سوکولوف گفت: از لحاظ تئوری، استفاده از صلح آمیز از انرزی اتمی در اهداف نظامی نیز ممکن است اما باید این را درک کرد که امروزه تنها 16 درصد از انرژی جهان توسط انرژی اتمی تامین می شود. برای دو برابر ساختن تولید انرژی الکتریکی و جایگزین ساختن نفت و گاز و ذغال سنگ با انرژی اتمی که سهم آنان در تامین انرژی 70 درصد است ، انرژی اتمی باید 14 بار افزایش یابد و چنین چیزی با استفاده از راه حل های امروزی غیرممکن است و استفاده از نوآوری ها در فناوری های اتمی ضرورت دارد و این نوآوری ها، موانعی برای استفاده از اتم در اهداف نظامی خواهند بود.

سوکولوف گفت : امروزه عنصر کلیدی در سلاح های هسته ای پلوتونیوم است. فناوری هایی که امروزه در صنایع انرژی کاربرد دارند، 50 سال پیش تنها به منظور بدست آوردن پلوتونیوم خالص برای سلاح ایجاد شده بودند و امروزه این امکان وجود دارد که فناوری هایی را ایجاد کرد که نیاز به میزان کمتری خالص سازی باشد که در این صورت، این عنصر آلوده خواهد بود و همین امر کار با آن را مشکل تر خواهد ساخت و متعاقباً استفاده از آن در سلاح نیز مشکل است ، چرا که به شدت رادیواکتیو خواهد بود و حتی اگر تروریستها بدان دست یابند، زمان بسیار کمی خواهند داشت که از آن در بمب آلوده استفاده کنند؛ زیرا رادیو اکتیویته آن به حدی شدید خواهد بود که زنده نخواهند ماند.

وی در ادامه گفت : بدین ترتیب فناوری هایی ایجاد خواهند شد که در آن ها از فرآیندغنی سازی اورانیوم استفاده نخواهد شد، برای اینکه توسعه پایدارصنایع انرژی در این هزاره ممکن شود، باید به رآکتورهای سریع روی آورد. چنین رآکتورهایی چندین دهه است که در آمریکا، روسیه و فرانسه وجود دارند. ظرف 5 سال، هندوستان نیز از اولین رآکتور سریع بهره برداری خواهد نمود و پس از آن از 4 رآکتور دیگر . چین در حال ساخت رآکتور آزمایشی است ، تمام اینها باعث دشوارشدن استفاده نظامی از فناوری های هسته ای می شوند.

معاون مدیرکل آژانس بین المللی انرژی اتمی می گوید: آمریکا وعده داده است که مکانیزمی ایجاد کند تا عرضه سوخت هسته ای را به کشورهایی که ازتبدیل و غنی سازی اورانیوم امتناع می کنند تضمین کند . دراین صورت کشورهایی که می خواهند صنایع انرژی خود را توسعه دهند، به مشکل برخورد نخواهند کرد. اما موضوع این است که چه تضمینی برای کشورهایی مثل ایران وجود دارد که به محض این که نیاز به سوخت پیدا کنند، آزادانه بتوانند آن را در بازار خریداری کنند.

تهران می گوید حتی ضمانت بین المللی نیز این اطمینان را نخواهد داد که سوخت عرضه خواهد شد و اعلام می کند که قصد دارد مستقلانه سوخت را تولید کند . آمریکا نیز می گوید سوخت تولید نکنید، ما نیز عرضه آن را ضمانت خواهیم کرد. اما این ها تنها اعلامیه هایی سیاسی هستند. آمریکا می تواند 17 تن اورانیوم را به عنوان سوخت عرضه کند و چنین اورانیومی در روسیه نیز به میزان 500 تن وجود دارد، اما مشکل در این جاست که مکانیزمی برای تامین چنین ضمانتی وجود ندارد. پیشنهادات بسیاری برای حل این مشکل وجود دارند، اما بطور معین چه اقدامتی را باید انجام داد؟ اکنون درجهان بین 5 تا 10 کشور هستند که فکر می کنند آیا صنایع انرژی خود را مستقلانه گسترش دهند یا خیر.