سیاست هیاتی در ورزش ایران

به گزارش آفتاب نیوز، اگر ورزش ایران را با چین، کره جنوبی و ژاپن و یا حتی همسایگان عرب در حاشیه جنوبی خلیج فارس مقایسه کنیم به واقعیت های تلخی پی خواهیم برد. در این کشورها که ورزش از راههای علمی و با بکارگیر افراد شایسته و مربیان کار آمده پی گرفته می شود شاهد رشد و موفقیت روز به روز هستیم.
ولی در سایه برخوردهای غیر علمی و روش های هیاتی نه تنها ورزش کشورمان رشد نکرده بلکه کرسی های موفقیت را نیز یکی پس از دیگری از دست می دهیم.
نگاهی به نتایج اخیر کشتی آزاد در بودا پست و در پی آن توجیه این شکست بی سابقه در تاریخ کشتی ایران توسط طالقانی و کابینه او در فدراسیون کشتی و یا وضعیتی که بر فوتبال کشور حاکم است و آثار بی قانونی و خود محوری در آن مشهود و هویداست جملگی بیانگر این واقعیت هستند که ورزش کشور به بیراهه می رود و با این سیاست ها روز به روز از قافله ورزش جهان دور می شویم.
اگر چه دادکان و طالقانی و بسیاری از دست اندرکاران فدراسیون های ورزشی برخلاف خطیب که سالهاست کنترل ورزش تهران را در دست دارد افراد ورزشی هستند اما از آنجا که این افراد اعتقادی به برنامه و نظم و قانون ندارند و به قولی با روش های سیزده بدری می خواهند مجموعه خود را اداره کنند مشکل آفرینی کرده و مجموعه را دچار بحران می سازند. زیرا امروزه دوران ریش سفیدی و حل و فصل اختلافات از این طریق سپری شده و باید برای پیشبرد امور برنامه ارائه کرد.
در این میان ممکن است عده ای موفقیت های تیم ملی فوتبال را نشانه بهبود شرایط و اوضاع در فدراسیون فوتبال دادکان بر حساب آورند در حالی که آنچه در این فدراسیون حاصل شده نتیجه تلاش ها و اقدامات و برنامه های فدراسیون مهندس صفایی فراهانی بوده ولی دادکان و کابینه اش از زمانی که به قدرت رسیده اند فقط در جهت تخریب و باند بازی و تملق پروری حرکت کرده اند.
البته آنها در باد راهیابی تیم ملی فوتبال بر مسابقات جام جهانی آلمان خوابیده و به قول معروف خود را باد می زنند اما موفقیت این تیم ارتباط چندانی به فدراسیون دادکان ندارد زیرا طرز فکر و دیدگاه او در این مدت بر این واقعیت صحه گذارده که او و طالقانی با نظم و قانون بیگانه هستند.
اگر علی آبادی در مسیری که این روزها نشان داده به حرکت خود ادامه دهد مطمئن باشد که سازمان ورزش کشور نه تنها در جا خواهد زد بلکه این امکان وجود دارد که پسروی داشته باشد.
زیرا اگر امثال خطیب، دادکان و طالقانی مثمر ثمر بودند که در این سال تاجی بر سر ورزش کشور زده و ورزش را دگرگون می کردند در حالی که ورزش کشور در دوران آنها روز به روز به قهقرا رفته و ایران موقعیت های جهانی و منطقه ای خود را از دست داده است.