دلايل پيش دستي فرانسه در مذاكرات هسته اي

به گزارش آفتاب نیوز، از آنجايي كه با رسيدن ماه نوامبر رايزني درخصوص پرونده هسته اي ايران به مرحله حساس خود نزديك مي شود، آگاهي از شناخت موضعگيري كشورها در چارچوب اتحاديه ها، دسته بنديها و جناح بنديهاي مختلف براي دستگاه سياستگذاري خارجي كشورمان براي به حداقل رساندن اشتباهات ضرورتي اجتناب ناپذير مي باشد. آفتاب موضعگيريهاي اخير فرانسه و همچنين موضعگيريهاي فرانسه در طول بحران هسته اي ايران را با يكي از اساتيد دانشگاه و كارشناس مسائل سياسي كشور در ميان گذاشت وي در پاسخ به سؤال خبرنگار آفتاب گفت: پرونده هسته اي ايران در روند مذاكرات اساساً از ابتدا به دو رويكرد آمريكا – اروپا (فرا آتلانتيكي) مواجه بود كه شايد بتوان آن را در قالب دو محور آنگلو – آمريكا و محور پاريس – برلن تقسيم كرد. وي افزود: در حالي كه رويكرد و محور آنگلو- آمريكايي بيشتر در سطح نظام بين المللي و از نظر تداوم هژموني آنگلو – آمريكايي قابل تحليل است؛ رويكرد پاريس – برلن را مي توان از منظر تبديل اتحاديه اروپا به يك بازيگر مهّم در عرصه سياست جهاني تحليل كرد. وي در ادامه افزود: به نظر من، محور پاريس – برلن ركن و اساس گسترش روند همگرايي در اتحاديه اروپاست و همگرايي بيشتر اين اتحاديه جز با همكاري فرانسه و آلمان ميسر نيست. اين كارشناس افزود: انگليس به دلايل تاريخي، فرهنگي و هويتي و نيز ارتباط ويژه با آمريكا، تمايل چنداني به گسترش بيش از حد اتحاديه اروپا و تبديل شدن آن به يك نهاد فراملي محدود كننده حاكميت دولتها ندارد. بدين ترتيب گرچه ايران در موضوع هسته اي با سه كشور اصلي اتحاديه اروپا مذاكره مي كرده، ولي در واقع امر با دو محور و چهار كشور در حال مذاكره بود، زيرا انگلستان بيشتر حافظ منافع آمريكا نه فقط در موضوع هسته ايران بلكه در اغلب موضوعات مرتبط با اتحاديه اروپاست. اين تحليل گر به خبرنگار آفتاب گفت: بنابراين عدم اجماع اروپا و آمريكا در موضوعاتي وراي مهار هسته اي ايران را شايد بتوان ناشي از وجود گرايشها و منافع مختلف دانست. وي در پاپان افزود: طبيعي است كه فرانسه به عنوان يكي از اركان محور پاريس – برلن، در ارتباط با روابط فرا آتلانتيكي دو هدف عمده را در قبال برنامه هسته اي ايران دنبال كند: اوّل اينكه مانع از آن شود كه موضوع هسته اي ايران كاملاً توسط محور آنگلو- آمريكايي حل شود و دوم اينكه با حلّ اين موضوع در چارچوب اتحاديه اروپا، زمينه را براي تبديل اين اتحاديه به يك بازيگر مهّم در سياست بين المللي و رقيب محور آنگلو- آمريكايي فراهم كند و سرانجام اينكه از اين موضوع براي بهبود هر چه بيشتر روابط خود با ايران بهره بگيرد و از اين طريق نفوذ خود را در خليج فارس افزايش دهد، بنابراين من فكر مي كنم كه تيم هسته اي جديد بايد نسبت به اين اختلافها حساس باشد و از آنها به موقع استفاده نمايد.