دوست یابی ایران با دولت سازی امریکا

به گزارش آفتاب نیوز، پروژه جنگ عراق گرچه در فاز تثبیت امنیت و روند بازسازی نتوانست طبق برنامه های پیشین پیش رود اما در بعد استقرار دولت های انتقالی و موقت، مجمع ملی و نیز رفراندوم قانون اساسی پروسه ای منظم را طی کرده است. برگزاری همه پرسی قانون اساسی عراق یکی از لغزنده ترین پیچ های روند دولت سازی بود که نومحافظه کاران با ترسیم نقشه آن، امروز در انتظار زمین هموار امنیت، ثبات و پیشرفت هستند. 

در این میان یک برآورد استراتژیک با شکست در مبانی تئوریک و مبادی پراتیک خود پروژه عراق دموکراتیک قوی ـ ایران تئوکراتیک ضعیف را با ناکامی مواجه کرد. به باور معماران جنگ عراق، سقوط صدام و روی کار آمدن دولتی دموکراتیک به مثابه بذری خواهد بود که محصول آن را باید در کشورهای همجوار همچون ایران و سوریه برداشت کرد. به عبارتی ورود عراق به دروازه های دنیای دموکرات موجی از تحولات مردمسالارانه ایجاد خواهد کرد که ساحل هیچ کشوری در منطقه از آن درامان نخواهد ماند.
عراق بایستی در قالب یک الگوی منطقه ای ظاهر می شد که حاصل فشار درونی کشورهای منطقه به دولتهایشان جهت همسانی با رخدادهای دموکراتیک عراق، خاورمیانه را با تغییر آرایش سیاسی روبرو کند. 

چنین طرح تئوریکی در عرصه عمل صورت دیگری به خود گرفت و گرچه تالار خاورمیانه را با فضای اصلاحات آشنا کرد اما علت آن تغییر پرده نمایش در عراق نبود بلکه فشارهای امریکا در راستای پروژه خاورمیانه بزرگ بود که چنین تحولی را موجب می شد.
در این میان رابطه تهران – بغداد و تاثیری که یک دولت دموکراتیک در عراق می توانست بر حکومت مذهبی ایران گذارد همواره زیر ذره بین مقامات کاخ سفید قرار داشت. مخالفت مسئولان دولت انتقالی عراق و طیف حاکمان دوران جدید با شکل گیری حکومتی اسلامی هم چون ایران در عراق با رقه های امید را نزد محافظه کاران و اشنگتن ایجاد کرد اما هم زمان روی کارآمدن نسلی از دولتمردان در عراق که بطور سنتی با مقامات جمهوری اسلامی دارای روابط حسنه بودند نمی توانست از نگاه آنان مغفول بماند.
آنچنانکه محافل سیاسی امریکا نقل می کنند ماه عسل روابط ایران ـ عراق خواب محافظه کاران را بر هم زد و آنان به ناگاه با دولتی شیعه مذهب و ایران دوست طرف شدند که نه تنها صورتی از نزاع و کشمکش نداشت که بر شالوده یک حس مشترک هدایت می شد و آن « نیاز به همسایه ای امین و صادق » بود. 

جمهوری اسلامی گرچه از ابتدای امر با شیوه دولت سازی مدرن امریکایی مخالفت می کرد اما امروز پیروز نهایی این روند شناخته می شود. چرا که دشمن دیرینش ـ امریکا ـ دشمن منطقه ای اش ـ صدام حسین ـ را بر کنار و دولتی را بر سر کار آورد که هم خیالش از رفع تهدید همسایه غربی اش را راحت کرد و هم شیعیان عراقی و اپوزیسیون طرفدار خود را به حکومت رساند. 

قدرت گیری مجلس اعلامی انقلاب اسلامی عراق و حزب الدعوه به عنوان دو جبهه سیاسی شیعه که دارای روابط حسنه با ایران هستند برای تهران فرصتی استثنایی ایجاد کرد و موجب شد که اگر با « الف» دولت سازی ـ جنگ و اشغال مخالفت کرد. اما خود منفعت آن را برد و سکوتی توام با رضایت را پیشه کرد- در قبال «ی» دولت سازی ـ استقرار دولت و همه پرسی قانون اساسی ـ موضعی جانبدارانه و مشوقانه بگیرد. تهران امیدوار است تصویب قانون اساسی عراق به خروج نظامیان ائتلاف از عراق انجامیده و به روی کار آمدن دولتی با گرایش های شیعی و کرد طرفدار ایران بیانجامد. 

این همان عاملی است که سنی ها را نسبت به رفراندوم قانون اساسی بدبین کرده و نگرانی کشورهای سنی مذهب منطقه در خصوص دخالت ایران در امور عراق را برانگیخته است. 

حمایت ایران از همه پرسی قانون اساسی و ترغیب به تصویب آن و حتی اعلام نظر مراجع تقلید قم در خصوص واجب بودن جواب« نعم» به این رفراندوم حکایت از آن دارد که دورنمای روند امور در عراق به نفع حکومت ایران خواهد بود.