راه بهتر براي كاهش خطرات هسته اي شدن
۱۵:۰۴
۱۳۸۴/۰۷/۲۷
به گزارش آفتاب نیوز، 
او مي نويسد:
زماني كه در سال 1977 وارد حكومت جيمي كارتر شدم، براي منصرف كردن رهبران هند از توسعه صلاحهاي هسته اي به هند فرستاده شدم. ميزبانان من تأكيد داشتند كه آنها براي رقابت با چين به اين تكنولوژي نياز دارند. من پاسخ دادم كه پاكستان هم بدون شك در اين مجموعه قرار مي گيرد و بدين ترتيب جهان ناامن مي شود. هند مي گفت تكنولوژي تسليحاتي خود را صادر نخواهد كرد.
البته رهبران هند اين گفته ي خود را محترم شمردند. اما شبكه عبدالقديرخان پدر بمب هسته اي پاكستان، اين تكنولوژي را تكثير كرد.
مورد پاكستان نشان داد تكثير هسته اي نمي تواند ثبات ناشي از بازدارندگي متقابل را گسترش دهد. بلكه امكان استفاده ي گروههاي تروريسي از تسليحات هسته اي را گسترش مي دهد. و اين مسئله هر جايي را نا امن مي سازد. هر گروه تروريستي مي تواند دهلي نو، توكيو، پاريس و يا هر شهر ديگري را ويران كند. و حالا دنيا روي ايران متمركز شده است. براساس گزارشهاي آژانس بين المللي انرژي اتمي، ايران مرحله مقدماتي غني سازي اورانيوم را آغاز كرده و تأسيسات غني سازي را نيز در اختيار دارد. ايران مدعي است برنامه هايش كاملاً صلح آميز است و به عنوان عضوي از قرارداد عدم تكثير، حق غني سازي اورانيوم را دارد. اين درست است. اما حتي اگر كشوري با بازرسيهاي آژانس بين المللي انرژي اتمي موافقت كند، مي تواند قانوني غني سازي اورانيوم را براساس يك برنامه صلح آميز انجام دهد و سپس به طور ناگهاني اعلام كند كه از NPT خارج مي شود، در حالي كه توانايي توليد سلاح هسته اي را هم به دست آورده.
اگر ايران چنين كاري را انجام دهد، نه تنها ثبات منطقه را به خطر مي اندازد، بلكه باعث بي اعتباري رژيم عدم تكثير هم مي شود. ممكن است ايران بپرسد چرا ديگران حق دارند از آن بخواهند تسليحات هسته اي نداشته باشد. به دو دليل اول اينكه وقتي NPT را امضا مي كرد متعهد شده كه اين كار (توليد سلاح هسته اي) را انجام ندهد و دوم به خاطر عواقبي است كه اين عمل براي ديگران به همراه دارد.
به اين دليل، بوش دسترسي ايران به سلاح هسته اي را غير قابل پذيرش دانسته است. اما گزينه هاي يك جانبه آمريكا محدود است. نه تنها به اين خاطر كه نيروي نظامي آمريكا در عراق مشغول است، بلكه بهانه اي كه آمريكا از آن طريق وارد عراق شد (وجود سلاحهاي كشتار جمعي در عراق) اعتبار آمريكا را تضعيف كرده و اين مسئله متقاعد كردن متحدين در مورد بلند پروازي هسته اي ايران را سخت مي كند.
خوشبختانه در اين زمينه (توسعه تكنولوژي هسته اي) نمونه هايي نيز وجود دارد. در اواسط دهه ي 1970، بسياري از اعضاء NPT اقدام به توسعه ي تأسيسات فرآوري و غني سازي كردند. اما با درك تهديد رژيم عدم تكثير كشورهايي مثل اتحاد جماهير شوري، فرانسه، آلمان و ژاپن يك گروه تأمين كننده ي هسته اي تشكيل دادند كه صدور تأسيسات غني سازي و پردازش را كنترل مي كردند.
امروزه، اين كشورها بايد با همديگر به ايران پيشنهاد معامله بدهند. كشورهايي كه مي خواهند انرژي هسته اي را توسعه بدهند اما قصد ساخت بمب هسته اي را ندارند بايد از سوي جامعه ي بين الملل تضمين تأمين سوخت را دريافت كنند. به عنوان مثل روسيه، كه به ايران در ساخت راكتور بوشهر كمك مي كند بايد به ايران پيشنهاد بدهد كه اگر غني سازي اورانيوم را متوقف كند، تأمين سوخت هسته اي آن را تضمين خواهد كرد. اين معامله مي تواند به وسيله شواري امنيت تكميل شود.
شوراي امنيت بايد مشخص كند كه تكثير بيشتر سلاحهاي هسته اي تهديدي براي صلح است و هر كشوري كه اقدام به اين كار كند با تحريم رو به رو مي شود. چنين قطعنامه اي مي تواند شامل تضميني براي دستيابي ايران به چرخه سوخت هسته اي نيز باشد. همچنين پيشنهاداتي در مورد كاهش تحريمهاي موجود و ارائه تضمينهاي امنيتي در مقابل توقف برنامه ي هسته اي از سوي ايران نيز مي تواند از سوي شورا ارائه شود.
روسيه پذيرفته است كه اين سوخت را براي ايران تأمين كند. الان زماني است كه شوراي امنيت بايد سعي كند خطر چرخه سوخت هسته اي را بين المللي كند. حالا زمان درس گرفتن از پيشامد عبدالقدير خان است.
او مي نويسد: زماني كه در سال 1977 وارد حكومت جيمي كارتر شدم، براي منصرف كردن رهبران هند از توسعه صلاحهاي هسته اي به هند فرستاده شدم. ميزبانان من تأكيد داشتند كه آنها براي رقابت با چين به اين تكنولوژي نياز دارند. من پاسخ دادم كه پاكستان هم بدون شك در اين مجموعه قرار مي گيرد و بدين ترتيب جهان ناامن مي شود. هند مي گفت تكنولوژي تسليحاتي خود را صادر نخواهد كرد.
البته رهبران هند اين گفته ي خود را محترم شمردند. اما شبكه عبدالقديرخان پدر بمب هسته اي پاكستان، اين تكنولوژي را تكثير كرد.
مورد پاكستان نشان داد تكثير هسته اي نمي تواند ثبات ناشي از بازدارندگي متقابل را گسترش دهد. بلكه امكان استفاده ي گروههاي تروريسي از تسليحات هسته اي را گسترش مي دهد. و اين مسئله هر جايي را نا امن مي سازد. هر گروه تروريستي مي تواند دهلي نو، توكيو، پاريس و يا هر شهر ديگري را ويران كند. و حالا دنيا روي ايران متمركز شده است. براساس گزارشهاي آژانس بين المللي انرژي اتمي، ايران مرحله مقدماتي غني سازي اورانيوم را آغاز كرده و تأسيسات غني سازي را نيز در اختيار دارد. ايران مدعي است برنامه هايش كاملاً صلح آميز است و به عنوان عضوي از قرارداد عدم تكثير، حق غني سازي اورانيوم را دارد. اين درست است. اما حتي اگر كشوري با بازرسيهاي آژانس بين المللي انرژي اتمي موافقت كند، مي تواند قانوني غني سازي اورانيوم را براساس يك برنامه صلح آميز انجام دهد و سپس به طور ناگهاني اعلام كند كه از NPT خارج مي شود، در حالي كه توانايي توليد سلاح هسته اي را هم به دست آورده.
اگر ايران چنين كاري را انجام دهد، نه تنها ثبات منطقه را به خطر مي اندازد، بلكه باعث بي اعتباري رژيم عدم تكثير هم مي شود. ممكن است ايران بپرسد چرا ديگران حق دارند از آن بخواهند تسليحات هسته اي نداشته باشد. به دو دليل اول اينكه وقتي NPT را امضا مي كرد متعهد شده كه اين كار (توليد سلاح هسته اي) را انجام ندهد و دوم به خاطر عواقبي است كه اين عمل براي ديگران به همراه دارد.
به اين دليل، بوش دسترسي ايران به سلاح هسته اي را غير قابل پذيرش دانسته است. اما گزينه هاي يك جانبه آمريكا محدود است. نه تنها به اين خاطر كه نيروي نظامي آمريكا در عراق مشغول است، بلكه بهانه اي كه آمريكا از آن طريق وارد عراق شد (وجود سلاحهاي كشتار جمعي در عراق) اعتبار آمريكا را تضعيف كرده و اين مسئله متقاعد كردن متحدين در مورد بلند پروازي هسته اي ايران را سخت مي كند.
خوشبختانه در اين زمينه (توسعه تكنولوژي هسته اي) نمونه هايي نيز وجود دارد. در اواسط دهه ي 1970، بسياري از اعضاء NPT اقدام به توسعه ي تأسيسات فرآوري و غني سازي كردند. اما با درك تهديد رژيم عدم تكثير كشورهايي مثل اتحاد جماهير شوري، فرانسه، آلمان و ژاپن يك گروه تأمين كننده ي هسته اي تشكيل دادند كه صدور تأسيسات غني سازي و پردازش را كنترل مي كردند.
امروزه، اين كشورها بايد با همديگر به ايران پيشنهاد معامله بدهند. كشورهايي كه مي خواهند انرژي هسته اي را توسعه بدهند اما قصد ساخت بمب هسته اي را ندارند بايد از سوي جامعه ي بين الملل تضمين تأمين سوخت را دريافت كنند. به عنوان مثل روسيه، كه به ايران در ساخت راكتور بوشهر كمك مي كند بايد به ايران پيشنهاد بدهد كه اگر غني سازي اورانيوم را متوقف كند، تأمين سوخت هسته اي آن را تضمين خواهد كرد. اين معامله مي تواند به وسيله شواري امنيت تكميل شود.
شوراي امنيت بايد مشخص كند كه تكثير بيشتر سلاحهاي هسته اي تهديدي براي صلح است و هر كشوري كه اقدام به اين كار كند با تحريم رو به رو مي شود. چنين قطعنامه اي مي تواند شامل تضميني براي دستيابي ايران به چرخه سوخت هسته اي نيز باشد. همچنين پيشنهاداتي در مورد كاهش تحريمهاي موجود و ارائه تضمينهاي امنيتي در مقابل توقف برنامه ي هسته اي از سوي ايران نيز مي تواند از سوي شورا ارائه شود.
روسيه پذيرفته است كه اين سوخت را براي ايران تأمين كند. الان زماني است كه شوراي امنيت بايد سعي كند خطر چرخه سوخت هسته اي را بين المللي كند. حالا زمان درس گرفتن از پيشامد عبدالقدير خان است.
ارسال پیام
لینک های مفید