چرا روسيه از ايران حمايت مي كند؟
۱۶:۲۷
۱۳۸۴/۰۸/۱۰
به گزارش آفتاب نیوز، 
روسيه كه به نظر مي رسد دوست جمهوري اسلامي باشد، اظهارات احمدي نژاد را غير قابل پذيرش خواند. تهديد اسرائيل به محو شدن از روي نقشه ممكن است مواضع كرملين را تغيير دهد و باعث شود روسيه روابط دشوار و پيچيده ي خود با ايران را كنار بگذارد. در حالي كه سياست آمريكا براي متقاعد كردن جهان به اينكه ايران در «محور شرارت» قرار دارد شكست خورده بود، احمدي نژاد نشان داد كه چنين صفتي مي تواند به كشورش اطلاق شود.
بيش از دو سال ايالات متحده هشدار داده بود كه برنامه هسته اي ايران مشكوك است. در طول اين زمان اروپا سياست صبر و انتظار را در پيش گرفت، و با ايران وارد مذاكره شد. روسيه در طرحهاي صلح آميز ايران مشاركت كرد و حتي اين تضمين را داد كه شريك او در خاورميانه، تسليحات هسته اي توليد نخواهد كرد.
با اتفاقاتي كه در خاورميانه افتاد، مواضع كشورها تغيير كرد. اتحاديه اروپا به سمت مواضع آمريكا حركت كرد و تأكيد كرد كه تا ايران فرآوري اورانيوم را متوقف نكند و به مذاكرات بازنگردد، از ارجاع ايران به شوراي امنيت حمايت خواهد كرد. موضع روسيه در طول اين دوره، به طرز عجيبي محكم باقي مانده است.
بعد از ديدار وزير امور خارجه آمريكا از روسيه و گفتگو با مقامات روسيه در مورد برنامه هسته اي ايران، وزير امور خارجه روسيه، لاوروف در مصاحبه اي اعلام كرد، هيچ كس، از جمله آمريكا، نمي تواند حق ما براي ادامه ساخت راكتور اتمي در بوشهر را زير سؤال ببرد.
اما در 27 اكتبر و به دنبال سخنراني تهديد آميز احمدي نژاد لاوروف سخنان رئيس جمهور ايران را بهانه اي براي كشورهايي كه مي خواهند ايران را به شوراي امنيت بفرستند دانست.
آيا اين بدان معني است كه روسيه مواضع خود در مورد ايران را تغيير داده است؟ اين سؤال را نمي توان تنها با «بله» يا «خير» پاسخ داد.
سياست خارجي روسيه با تناقضاتي همراه است. منافع روسيه در تبديل شدن ايران به يك قدرت هسته اي متفاوت از مواضع آمريكا يا اروپا نيست. ايران با داشتن سلاح هسته اي نه تنها ثبات منطقه اي را به هم مي ريزد بلكه مي تواند خطر مستقيم براي روسيه باشد.
پس چرا روسيه به ايران كمك مي كند؟ به چند دليل:
1- روسيه از كمك در ساخت تكنولوژي هسته اي صلح آميز ايران ميليونها دلار سود به دست مي آورد.
2- آنچه كه روسيه براي ايران انجام مي دهد، باعث مي شود كشورهاي ديگر نيز به فكر توسعه ي اين تكنولوژي بيفتند و اين براي روسيه سود آور خواهد بود.
3- كمك كردن به ايران باعث مي شود موقعيت روسيه به عنوان قدرت برتر در منطقه حفظ شود. روسيه علاقه مند است روابط خوبي با تمام بازيگران منطقه خاورميانه بزرگ داشته باشد. در حالي كه آمريكا نمي تواند اين رابطه را داشته باشد.
به علاوه روسيه سياست «خلع سلاح چند جانبه» و «چند جانبه گرايي» را در سياست خارجي خود دنبال مي كند. و اين به معني سياست ضد آمريكايي يا ضد اروپايي نيست. بلكه بر اين اساس، روسيه سعي مي كند از درگيري با دوستان قديم و جديد در زماني كه اروپا و آمريكا سعي دارند در موضوعات امنيت بين المللي، بين كشورها مرزبندي ايجاد كنند، اجتناب ورزد. در حالي كه آمريكا نتوانسته اين سياست را اجرا كند، به ويژه با جنگ در عراق كه براي شروع آن هيچ دليل قانع كننده اي نداشت.
«چند جانبه گرايي» و «خلع سلاح چند جانبه» همچنين مي تواند در تغيير موضع كرملين نيز استفاده شوند. گفته هاي احمدي نژاد مي تواند رهيافت كرملين را تندتر كند. كرملين مي تواند از حمايت خود از رژيم احمدي نژاد دست بردارد. روسيه خود را به عنوان يك كشور مطرود در جامعه جهاني مي بيند، آن هم به خاطر حمايت از برنامه هسته اي كه مي تواند خود روسيه را تهديد كند و دفاع از كشوري كه موقعيت بين المللي خود را تضعيف كرده است. اين نهايت چيزي است كه روسيه مي تواند از آن براي تغيير موضع خود استفاده كند.
روسيه كه به نظر مي رسد دوست جمهوري اسلامي باشد، اظهارات احمدي نژاد را غير قابل پذيرش خواند. تهديد اسرائيل به محو شدن از روي نقشه ممكن است مواضع كرملين را تغيير دهد و باعث شود روسيه روابط دشوار و پيچيده ي خود با ايران را كنار بگذارد. در حالي كه سياست آمريكا براي متقاعد كردن جهان به اينكه ايران در «محور شرارت» قرار دارد شكست خورده بود، احمدي نژاد نشان داد كه چنين صفتي مي تواند به كشورش اطلاق شود. بيش از دو سال ايالات متحده هشدار داده بود كه برنامه هسته اي ايران مشكوك است. در طول اين زمان اروپا سياست صبر و انتظار را در پيش گرفت، و با ايران وارد مذاكره شد. روسيه در طرحهاي صلح آميز ايران مشاركت كرد و حتي اين تضمين را داد كه شريك او در خاورميانه، تسليحات هسته اي توليد نخواهد كرد.
با اتفاقاتي كه در خاورميانه افتاد، مواضع كشورها تغيير كرد. اتحاديه اروپا به سمت مواضع آمريكا حركت كرد و تأكيد كرد كه تا ايران فرآوري اورانيوم را متوقف نكند و به مذاكرات بازنگردد، از ارجاع ايران به شوراي امنيت حمايت خواهد كرد. موضع روسيه در طول اين دوره، به طرز عجيبي محكم باقي مانده است.
بعد از ديدار وزير امور خارجه آمريكا از روسيه و گفتگو با مقامات روسيه در مورد برنامه هسته اي ايران، وزير امور خارجه روسيه، لاوروف در مصاحبه اي اعلام كرد، هيچ كس، از جمله آمريكا، نمي تواند حق ما براي ادامه ساخت راكتور اتمي در بوشهر را زير سؤال ببرد.
اما در 27 اكتبر و به دنبال سخنراني تهديد آميز احمدي نژاد لاوروف سخنان رئيس جمهور ايران را بهانه اي براي كشورهايي كه مي خواهند ايران را به شوراي امنيت بفرستند دانست.
آيا اين بدان معني است كه روسيه مواضع خود در مورد ايران را تغيير داده است؟ اين سؤال را نمي توان تنها با «بله» يا «خير» پاسخ داد.
سياست خارجي روسيه با تناقضاتي همراه است. منافع روسيه در تبديل شدن ايران به يك قدرت هسته اي متفاوت از مواضع آمريكا يا اروپا نيست. ايران با داشتن سلاح هسته اي نه تنها ثبات منطقه اي را به هم مي ريزد بلكه مي تواند خطر مستقيم براي روسيه باشد.
پس چرا روسيه به ايران كمك مي كند؟ به چند دليل:
1- روسيه از كمك در ساخت تكنولوژي هسته اي صلح آميز ايران ميليونها دلار سود به دست مي آورد.
2- آنچه كه روسيه براي ايران انجام مي دهد، باعث مي شود كشورهاي ديگر نيز به فكر توسعه ي اين تكنولوژي بيفتند و اين براي روسيه سود آور خواهد بود.
3- كمك كردن به ايران باعث مي شود موقعيت روسيه به عنوان قدرت برتر در منطقه حفظ شود. روسيه علاقه مند است روابط خوبي با تمام بازيگران منطقه خاورميانه بزرگ داشته باشد. در حالي كه آمريكا نمي تواند اين رابطه را داشته باشد.
به علاوه روسيه سياست «خلع سلاح چند جانبه» و «چند جانبه گرايي» را در سياست خارجي خود دنبال مي كند. و اين به معني سياست ضد آمريكايي يا ضد اروپايي نيست. بلكه بر اين اساس، روسيه سعي مي كند از درگيري با دوستان قديم و جديد در زماني كه اروپا و آمريكا سعي دارند در موضوعات امنيت بين المللي، بين كشورها مرزبندي ايجاد كنند، اجتناب ورزد. در حالي كه آمريكا نتوانسته اين سياست را اجرا كند، به ويژه با جنگ در عراق كه براي شروع آن هيچ دليل قانع كننده اي نداشت.
«چند جانبه گرايي» و «خلع سلاح چند جانبه» همچنين مي تواند در تغيير موضع كرملين نيز استفاده شوند. گفته هاي احمدي نژاد مي تواند رهيافت كرملين را تندتر كند. كرملين مي تواند از حمايت خود از رژيم احمدي نژاد دست بردارد. روسيه خود را به عنوان يك كشور مطرود در جامعه جهاني مي بيند، آن هم به خاطر حمايت از برنامه هسته اي كه مي تواند خود روسيه را تهديد كند و دفاع از كشوري كه موقعيت بين المللي خود را تضعيف كرده است. اين نهايت چيزي است كه روسيه مي تواند از آن براي تغيير موضع خود استفاده كند.
ارسال پیام
لینک های مفید