وقتی که ورزش سیاسی می شود

به گزارش آفتاب نیوز، امروزه اگر سر و ته هر موضوعی را بزنیم و یا بسیاری از برخوردها و تصمیم گیری ها را بررسی کنیم به این واقعیت پی خواهیم برد که این موارد ریشه در مسایل و امور سیاسی داشته و سیاست نقش اصلی را ایفا می کند.
در این میان ورزش ما بیش از همه سیاسی و یا در حقیقت سیاست زده شده و کسانی نبض ورزش کشور را در دست دارند که از چهره های سیاسی بوده و یا می خواهند از ورزش به عنوان پلی برای دستیابی به مدارج بالای سیاسی استفاده کنند. اگرچه برخورد با اسرائیل را می توان از این مقوله جدا دانست اما در صورتی که ماجرا فقط به اسرائیل ختم می شد جای شکر داشت زیرا بسیاری از تصمیماتی که در حول و حوش ورزش اتخاذ می شود سیاسی است و ارتباطی هم به اسرائیل ندارد.
در این ارتباط می توان به برگزاری مسابقات فوتبال چهار جانبه تهران و یا سخنان رئیس پیشین کمیته ملی المپیک اشاره کرد که اعلام کرده صهیونیست ها مخالف حضور ایران در جام جهانی هستند.
دخالت سیاسی در ورزش و یا سیاسی کردن ورزش اگر به صورتی نسنجیده صورت بگیرد عواقبی به بار می آورد که این روزها شاهد آن هستیم.
آنچه دادکان و دارودسته اش بر سر فدراسیون فوتبال آورده اند و وضعیتی که برای تیم صنعت نفت ایجاد کردند که این تیم ناگزیر شده برای احقاق حقوق حقه خود به مراجع قضایی متوسل شود و یا سردرگمی درباره برگزاری مسابقات فوتبال چهار جانبه دلایل بارزی از دخالت سیاست در امور ورزش است. در صورتی که اگر قوانین و مقررات رعایت شده و مورد توجه قرار می گرفت شاهد بروز چنین حوادث ناگواری نبودیم.
در ارتباط با آنچه مهندس هاشمی طبا درباره اسرائیل بیان کرده و یا گردن کشی دادکان در مقابل مقررات و قوانین سخن نگوییم بهتر است زیرا نه تنها نمی توان این مسایل و موارد را جدی گرفت بلکه مصداق بارز این مثال است که خود کرده را تدبیر نیست.
پس از رأی منفی کره جنوبی، هند و کشورهای اروپایی به قطعنامه شورای حکام آژانس بین الملل انرژی اتمی که علیه ایران بود، ‌شاهد واکنش های ضد و نقیض در تهران بودیم به گونه ای که یک روز صحبت از تحریم کالاهای کره ای و انگلیسی بود و روز دیگر وزیر خارجه صراحتا این مسأله را تکذیب می کرد. در حالی که شبکه های مختلف تلویزیونی در همین مدت تریبون تبلیغاتی کالاهای کره ای بوده و برای این کالاها تبلیغ می کردند. در این شرایط به یکباره اعلام می شود که مسابقات چهار جانبه تهران نباید تحت نام شرکت کره ای «ال.جی» برگزار شود. حال اگر گفته وزیر امور خارجه صحت داشته باشد که هرگونه تحریم و محدودیت برای شرکت های کره ای و انگلیسی را نفی کرده، چنین تصمیم گیری در دقیقه نود با آنچه عنوان شده مغایرت دارد و یا اگر این محدودیت ها وجود دارد و اعمال می شود نیازی به پرده پوشی نیست و باید آن را شفاف بیان کرد تا این وضعیت ناگوار پیش نیاید. آنچه بر سر مسابقات چهار جانبه آمد نمونه بارزی از بی برنامگی و دخالت سیاست در امور ورزشی و سیاسی شدن ورزش است که نه تنها هیچ نفعی برای ورزش کشور ندارد بلکه ورزش و امور ورزشی را ضربه پذیر ساخته و می تواند در مجامع بین المللی ورزشی برای ایران مشکل آفرین و مسأله ساز شود.