کارت زرد اروپاییها در جیب ایوانف

به گزارش آفتاب نیوز، این خبرها حاکی از آن بود که روسیه ابتکار عمل را با یک طرح جالب به دست گرفته است براساس این طرح، تهران می تواند تا مرحله تبدیل گاز uf6 را در داخل ایران انجام دهد و بعد از این مرحله، فرایند غنی سازی اورانیوم ـ باید در روسیه انجام شود؛ اقدامی که به نظر می رسد اتحادیه اروپا و امریکا نیز با طرح کلی آن موافق باشند.

برخی از تحلیل گران داخلی از این پیشنهاد استقبال کردند و به طرح این بحث دامن زدند؛ اما این طرح خیلی زود از سوی آقای لاریجانی مسئول پرونده هسته ای ایران (قبل از ورود آقای ایوانف به تهران) رد شد و تهران نشان داد که به خطوط قرمز خود، کاملاً آگاهی دارد. با این حال این سوال در مجامع سیاسی مطرح شد که اساساً دلایل حضو ایوانف در تهران چه بوده و این سفر در آستانه نشست شورای حکام برای کشور ما و دیپلماسی هسته ای چه دستاوردی داشته؟

با توجه به اینکه ایوانف قبل از ورود به تهران پاسخ خود را از لاریجانی شنیده بود، بیان این مطلب در جمع خبرنگاران که او (ایوانف) حامل هیچ پیشنهادی برای ایران نیست می تواند از زوایای مختلف مورد توجه قرار بگیرد. واقعیت آن است که روسیه در مواقع حساس نه تنها مبادرت به پیشتیبانی از شریک و همکار هسته ای خود -ایران- نکرده بلکه حتی نگرانی خود از فناوری هسته ای ایران را هم اعلام داشته و اکنون نیز به طور صریح ابراز می دارد که نه تنها طرح مشخصی برای مساله هسته ایران ندارد بلکه می افزاید که در روابط روسیه و اتحادیه اروپا حتی یک مساله هم وجود ندارد که دو طرف پیرامون آن اختلاف نظر جدی داشته باشند!

ایوانف حتی در قسمت دیگری از سخنانش اشاره می کند که به مقامات کشورمان خاطر نشان ساخته که ما در پی آن هستیم تا شرایط مطلوب برای مذاکره ایران و سه کشور اروپایی فراهم شود. 

این اظهارات، بیانگر آن است که روسها ابتداء یک طرح قدیمی نخ نماشده را (با شرایط حتی سخت تری) برای طرف ایرانی خود آورده اند و وقتی دریافته اند که امکان میوه چینی واسطه جویانه وجود ندارد، ترجیح داده اند که کارت زرد اروپا را از جیب خود بدر آورده و به ما اخطار بدهند! و متاسفانه باید گفت که این کارت زرد در اصل برای بار دوم است که از سوی «دیپلماسی نگاه یک سویه به شرق» احمدی نژاد دریافت می شود.

ایران بعد از به جریان افتادن پرونده هسته ای خود، سعی کرد با تداوم رایزنیها در سه راستا: اروپا، روسیه و چین و غیرمتعهدها، یک بازی پیچیده را در عرصه بین المللی دنبال نموده و مانع تاثیرگذاریهای آمریکا بشود. در این راستا، درک نیازهای روسیه به در آمدهای اقتصادی پروژه تکمیل نیروگاه بوشهر از یک طرف و استفاده از فرصت مخالفت روسیه با جریان یک جانبه گرایی امریکا از سوی دیگر به دیپلماسی هسته ای ایران در دو سال گذشته، فرصت داد تا از روسیه در اندازه وزنش در مناسبات منطقه ای و بین المللی استفاده کند. اما با موضعگیریهای تند رئیس جمهور احمدی نژاد نسبت به دیپلماسی پیشین و قطع راستای مذاکره با، اروپا، دیپلماسی هسته ای ایران عملاً به یک پایه یعنی روسیه و چین، متکی گردید؛ با این حال روسیه قبل از همه به اروپاییها پیوست و برخلاف انتظار دولت آقای احمدی نژاد، حرفهای اروپاییها را تکرار کرد و ایران را به تعلیق فعالیتهای هسته ای اش بدون هیچ گونه حمایتی فراخواند!

اکنون به نظر نمی رسد که دیپلماسی جدید بتواند روی موضع روسیه در اجلاس نوامبر شورای حکام، حساب ویژه ای باز کند و بنابراین سفر آقای ایوانف به ایران را باید نوعی اولتیمام در دقایق پایانی تلقی کرد.

به نظر می رسد وقت آن فرارسیده باشد که رئیس جمهور، احمدی نژاد دیپلماسی سه وجهی گذشته را بازیابی کند تا از وضعیت بن بست کنونی -که بازی با کارتهای اندک خوانده شده- رهایی یابد.