غفلت نکنیم
۰۹:۰۲
۱۳۸۴/۰۸/۳۰
به گزارش آفتاب نیوز، 
گزارش جدید البرادعی درباره ایران حکایت از آن دارد که ایران اخیرا امکان مصاحبه بازرسان آژانس با دو تن از اشخاصی را که قبل از این برای آژانس ممکن نبود فراهم کرده است. ایران حتی اسنادی را به آژانس تحویل داده که آمریکا آن اسناد را مستمسک ساخته واز آنچه را که میتواند بخش مهم بمب اتمی باشد، پرسش میکند. اکنون سوال آمریکا اين است كه چرا ایران چنین اسنادی را به دست آورده؟ با آنها چه کاری انجام داده و چرا در گذشته این اسناد را افشاء نکرده است؟
با این همه کارشناسان اظهار میکنند همکاریهای فراپروتکلی ایران حکایت از آن دارد که احتمالا آژانس در اجلاس اخیر خود فرصت دیگری به ایران خواهد داد. زیرا گزارش بازرسان از ایران، موارد خلاف حقوقی فاحشی را نشان نمیدهد؛ گو آنكه قطعنامههای آژانس بر اجابت تمامی توصیهها از جمله توقف کامل فعالیتها از جمله فعالیت یو. سی. اف اصفهان تا كيد دارد .البته در این گیرو دار، برخی خبرگزاریها و سایتها از توقف کامل فعالیتهای مرکز هستهای اصفهان به دلیل برخی از تعمیرات خبر دادهاند که به راستی معلوم نیست به خاطر مسائل فنی بوده و یا دلایل سیاسی داشته است.
اما در هیاهوی مسایل هستهای ایران آنچه به بوته فراموشی سپرده شده، تصویب قطعنامه حقوق بشری پیشنهادی کانادا در کمیته سوم مجمع عمومی سازمان ملل متحد با 77 رای موافق، 46 رای ممتنع و 51 رای مخالف علیه ایران است. این قطعنامه در موارد عدیدهای ایران را به نقض حقوق بشر متهم میکند. در سال 2003 و 2004 نیز قطعنامههای مشابهی علیه ایران صادر شده است. مجمع عمومی سازمان ملل متحد، قطعنامه سال 2004 را با کمتر از یک سوم آراء به تصویب رساند. این قطعنامهها زمانی واجد اهمیت فوق العادهای میشوند که آنها را بر اساس تغییرات ایجاد شده در ساختار سازمان ملل متحد مورد بررسی و ارزیابی قرار دهیم.
بر این اساس شورای عمومی حقوق بشر که در عرض شورای امنیت تاسیس شده، در آینده نه چندان دوری، تمامی قطعنامههای مورد اشاره را مستمسک برخوردهای جدید قرار خواهد داد و به این ترتیب به نظر می رسد که براساس یک برنامه تنظیمی، در جهت آمادهسازی افکار عمومی جهان، زنجیرهای از قطعنامهها بر علیه ایران به تصویب خواهد رسید .
البته باید قبول کرد که مسئله حقوق بشر در ایران، موضوعی پیچیده و چند لایه است؛ به ویژه از آن جهت که قبول بخشهایی از اعلامیه جهانی حقوق بشر با نصوص فقهی سنتی سازگار نیست و همین امر باعث شده که شماری از مراجع عظام در این خصوص به پویایی اجتهاد روی بیاورند و برای این مشکل، راه حلی بیابند. فیالمثل نظریههای بدیع حضرت آیتاللهالعظمی صانعی تا اندازه زیادی میتواند راه گشای معضلات کنونی باشد. ایشان در گفت و گو با تلویزیون فاکس نیوز تاکیدکرد که «امروز مساله حقوق بشر در دنیا مطرح شده و بعضا گفته میشود که اسلام با حقوق بشر مخالف است بنابراین ما باید روی این موضوع بیشتر تکیه کنیم و نظر حقیقی اسلام را بر اساس عدل، صلح و رحمت و انصاف استخراج کنیم.»
همانطور که برخورد پراکنده و دیرهنگام مسئولان در پرونده هستهای در سال 81 خسارات فراوانی به مملکت وارد کرد، اکنون نیز بیم آن میرود که این اتفاق در مورد پرونده حقوق بشر نیز تکرار گردد. بسیار بجاست که مسئولان محترم با درس گرفتن از گذشته، این بار با بهرهگیری از پتانسیلهای مندرج در بطن اجتهاد پویا و رفع موانع اجرایی حقوق بشر، ابتکار عمل را به دست بگیرند.
عدم توجه کافی بخشی از حاکمیت به این حوزه، به اندازه غفلت از واکنش به موقع دربرابر شرایط هستهای، میتواند خسارات جبران ناپذیری به بار بیاورد، این امر از آن رو ضروری مینماید که انتظار پیشرفت، در تمامی حوزهها طی دو دوره 8 ساله برنامه توسعه اقتصادی و توسعه سیاسی، در فرهنگ عمومی نهادینه شده و گریز از آن چالشهای پرهزینه آینده را در برابرمان قرار میدهد.
گزارش جدید البرادعی درباره ایران حکایت از آن دارد که ایران اخیرا امکان مصاحبه بازرسان آژانس با دو تن از اشخاصی را که قبل از این برای آژانس ممکن نبود فراهم کرده است. ایران حتی اسنادی را به آژانس تحویل داده که آمریکا آن اسناد را مستمسک ساخته واز آنچه را که میتواند بخش مهم بمب اتمی باشد، پرسش میکند. اکنون سوال آمریکا اين است كه چرا ایران چنین اسنادی را به دست آورده؟ با آنها چه کاری انجام داده و چرا در گذشته این اسناد را افشاء نکرده است؟ با این همه کارشناسان اظهار میکنند همکاریهای فراپروتکلی ایران حکایت از آن دارد که احتمالا آژانس در اجلاس اخیر خود فرصت دیگری به ایران خواهد داد. زیرا گزارش بازرسان از ایران، موارد خلاف حقوقی فاحشی را نشان نمیدهد؛ گو آنكه قطعنامههای آژانس بر اجابت تمامی توصیهها از جمله توقف کامل فعالیتها از جمله فعالیت یو. سی. اف اصفهان تا كيد دارد .البته در این گیرو دار، برخی خبرگزاریها و سایتها از توقف کامل فعالیتهای مرکز هستهای اصفهان به دلیل برخی از تعمیرات خبر دادهاند که به راستی معلوم نیست به خاطر مسائل فنی بوده و یا دلایل سیاسی داشته است.
اما در هیاهوی مسایل هستهای ایران آنچه به بوته فراموشی سپرده شده، تصویب قطعنامه حقوق بشری پیشنهادی کانادا در کمیته سوم مجمع عمومی سازمان ملل متحد با 77 رای موافق، 46 رای ممتنع و 51 رای مخالف علیه ایران است. این قطعنامه در موارد عدیدهای ایران را به نقض حقوق بشر متهم میکند. در سال 2003 و 2004 نیز قطعنامههای مشابهی علیه ایران صادر شده است. مجمع عمومی سازمان ملل متحد، قطعنامه سال 2004 را با کمتر از یک سوم آراء به تصویب رساند. این قطعنامهها زمانی واجد اهمیت فوق العادهای میشوند که آنها را بر اساس تغییرات ایجاد شده در ساختار سازمان ملل متحد مورد بررسی و ارزیابی قرار دهیم.
بر این اساس شورای عمومی حقوق بشر که در عرض شورای امنیت تاسیس شده، در آینده نه چندان دوری، تمامی قطعنامههای مورد اشاره را مستمسک برخوردهای جدید قرار خواهد داد و به این ترتیب به نظر می رسد که براساس یک برنامه تنظیمی، در جهت آمادهسازی افکار عمومی جهان، زنجیرهای از قطعنامهها بر علیه ایران به تصویب خواهد رسید .
البته باید قبول کرد که مسئله حقوق بشر در ایران، موضوعی پیچیده و چند لایه است؛ به ویژه از آن جهت که قبول بخشهایی از اعلامیه جهانی حقوق بشر با نصوص فقهی سنتی سازگار نیست و همین امر باعث شده که شماری از مراجع عظام در این خصوص به پویایی اجتهاد روی بیاورند و برای این مشکل، راه حلی بیابند. فیالمثل نظریههای بدیع حضرت آیتاللهالعظمی صانعی تا اندازه زیادی میتواند راه گشای معضلات کنونی باشد. ایشان در گفت و گو با تلویزیون فاکس نیوز تاکیدکرد که «امروز مساله حقوق بشر در دنیا مطرح شده و بعضا گفته میشود که اسلام با حقوق بشر مخالف است بنابراین ما باید روی این موضوع بیشتر تکیه کنیم و نظر حقیقی اسلام را بر اساس عدل، صلح و رحمت و انصاف استخراج کنیم.»
همانطور که برخورد پراکنده و دیرهنگام مسئولان در پرونده هستهای در سال 81 خسارات فراوانی به مملکت وارد کرد، اکنون نیز بیم آن میرود که این اتفاق در مورد پرونده حقوق بشر نیز تکرار گردد. بسیار بجاست که مسئولان محترم با درس گرفتن از گذشته، این بار با بهرهگیری از پتانسیلهای مندرج در بطن اجتهاد پویا و رفع موانع اجرایی حقوق بشر، ابتکار عمل را به دست بگیرند.
عدم توجه کافی بخشی از حاکمیت به این حوزه، به اندازه غفلت از واکنش به موقع دربرابر شرایط هستهای، میتواند خسارات جبران ناپذیری به بار بیاورد، این امر از آن رو ضروری مینماید که انتظار پیشرفت، در تمامی حوزهها طی دو دوره 8 ساله برنامه توسعه اقتصادی و توسعه سیاسی، در فرهنگ عمومی نهادینه شده و گریز از آن چالشهای پرهزینه آینده را در برابرمان قرار میدهد.
ارسال پیام
لینک های مفید