پوتين اقتدارگرا

به گزارش آفتاب نیوز،
بنابراين جاي تعجب نداشت كه او در اين جهت (اقتدار هرچه بيشتر دولت مركزي) گام برداشت و اختيارات استانداران و نيز نحوه انتخاباتشان را تغيير داد.

در اين ميان، در كنار شخصيت اقتدارطلب پوتين، پرسشي كه مطرح مي شود، آن است كه چه دلايلي وي را به اين اقدام ترغيب كرده اند؟ در پاسخ مي توان به سه عامل اشاره كرد.

عامل نخست، شرايط تاريخي روسيه است كه بين حكومت مركزي مقتدر و يا بي ثباتي قرار داشته است. اين شرايط بدان گونه بودند كه از دل بلشويك هاي طرفدار احقاق حقوق ملل، فردي به نام استالين بيرون آمد كه تزار «ايوان مخوف» را مورد تحسين قرار مي داد و آن همه جنايت كرد. اما براساس نظرسنجي ها، اكنون 50 درصد مردم اقداماتش را تأييد مي كنند. نبايد فراموش كرد كه پوتين پيروزي اش در اولين دور رياست جمهوري (سال 2000) را مديون گرايش مردم به داشتن دولت مقتدر است؛ دولتي كه در دوره حكومت «بوريس يلتسين» وجود نداشت.

عامل دوم، وجود گرايشي گريز از مركز در ميان برخي جمهوري هاي خودمختار و يا استان هاي بزرگ بوده است. وجود چنين گرايشي باعث شده است كه كارشناسان سازمان سيا پيش بيني كنند كه روسيه تا چند دهه بعد، دچار فروپاشي شود. اين گرايش در دوره يلتسين به منصه ظهور رسيد و جمهوري هاي چچن، تاتارستان و كالميكيا و نيز استان ياكوت در جهت جدايي از مركز گام برداشتند كه در مورد چچن، كار به جنگي خونين كشيد كه تاكنون ادامه دارد. البته در موارد ديگر، ديپلماسي به كار آمد كه «يوگني پريماكف» نخست وزير اسبق در حل مسالمت آميز اكثر آنها نقش مهمي ايفا كرد.

عامل سوم، نقش قدرت هاي خارجي است. بخش قابل توجهي از سياستمداران و تحليلگران روسيه نسبت به مقاصد آمريكا براي تجزيه كشورشان بدگمانند. آنها معتقدند كه واشنگتن با در پيش گرفتن سیاست «دومينو» در پي تجزيه تدريجي روسيه است و چچن نقطه آغازين آن سياست به حساب مي آيد. جالب توجه آن كه كرملين به رغم تلاش براي ادامه مناسباتش با كاخ سفيد، اين تحليل را به طور كامل رد نكرده است.

در هر حال، اقدامات پوتين اعتراض بسياري را در ميان كشورهاي غربي برانگيخته است تا جايي كه سياستمداران راست افراطي در غرب از بازگشت روسيه به دوران اتحاد شوروي سخن مي گويند. با اين همه، رئيس جمهوري روسيه همان گونه كه ديدار خود با «جورج بوش» همتاي آمريكايي اش را اعلام كرد، بارها گفته است كه دموكراسي در كشورش به عقب بازنخواهد گشت. اما وي در عين حال، هيچ گاه انديشه اقتدار دولت مركزي را رها نكرده است.