همکاری هسته ای، راه کار نظارت بر ایران

به گزارش آفتاب نیوز،

در حالی که در صورت ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت نیز امکان وتو آن توسط نمایندگان روسیه و چین وجود داشته در این صورت نیز تلاش های ایالات متحده و متحدان اروپایی آن بی نتیجه به پایان می رسید، در حال حاضر بحث توسل به زور برای حل این مناقشه از سوی اسرائیل و ایالات متحده نیز وجود دارد. البته در صورت چنین تصمیمی حمله نظامی به تسهیلات هسته ای ایران و یا حمله باز دارنده می تواند اوضاع را برای ایران و کشورهای حمله کننده وخیم تر سازد. علاوه بر این حمله به ایران می تواند باعث پراکندگی آشوب و هرج و مرج در این کشور و گستردگی حملات آشوبگران در کشور همسایه ایران، عراق شود.
در عرصه معاهدات و تضمین های بین المللی نیز ایران آنچنان دست خالی نیست. امضای معاهده منع تکثیر تسلیحات هسته ای (ان.پی.تی) بدین معناست که کشورهای امضا کننده این طرح می توانند به فن آوری صلح آمیز هسته ای بی هیچ محدودیتی دست یابند. در شرایطی که بسیاری از کشورهای غربی ایران را همواره متهم به تخطی از ان.پی.تی کرده اند،‌ تاکنون هیچ کدام از بازرسان سازمان بین المللی انرژی هسته ای نتوانسته اند مدرکی دال بر تلاش ایران برای تولید تسلیحات هسته ای بیابند.
با وجود ترسی که وجود دولتمردان آمریکایی را از فعالیت های هسته ای ایران پر کرده است، بسیاری از مقامات آمریکایی نزدیک به جورج بوش بر این باورند که سرویس های اطلاعاتی ایالات متحده، ‌اطلاع چندانی از وضعیت هسته ای ایران ندارند.
در ماه آگوست سال جاری، واشنگتن پست در گزارشی اعلام کرد که پروژه هسته ای ایران برای به نتیجه رسیدن به حداقل ده سال زمان نیاز دارد. این در حالی است که که سرویس های جاسوسی ایالات متحده حداکثر زمان پنج سال را تخمین زده بودند.
در حال حاضر تنها راه برای حصول اطمینان از صلح آمیز بودن فعالیت های هسته ای ایران، نزدیکی بیشتر ایالات متحده و اروپا به ایران برای آگاهی از نحوه فعالیت های این کشور است. نزدیکی هر چه بیشتر به فعالیت های هسته ای ایران می تواند منبعی بسیار مناسب برای دستیابی به اطلاعات دست اول در خصوص برنامه های هسته ای ایران باشد.
اتخاذ سیاست نزدیکی به ایران، می تواند بهترین شکل برای حصول اطمینان از صلح آمیز بودن آنها و از سوی دیگر ارضای درخواست ایران برای دستیابی به فن آوری صلح آمیز هسته ای باشد.
در برنامه کوتاه مدت، ایالات متحده می تواند با ارائه سرویس های خدمات اتمی و تهیه سوخت مورد نیاز ایران و ارائه آن به این کشور، رابطه هسته ای خود با ایران را از طریق مستقیم یا غیرمستقیم آغاز کند. در صورتی که ایران بتواند منابع سوخت تازه هسته ای را از طریق کشور دیگری برآورده سازد. بی شک می تواند به تعهد خود به اتحادیه اروپا در خصوص محدود کردن سانتریفیوژهای غنی سازی نیز جامه عمل بپوشاند.
کلید همکاری بیشتر با ایران در تقویت بازرسی از تسلیحات هسته ای ایران و روند غنی سازی در این کشور بستگی دارد. متاسفانه ایالات متحده در برآورده کردن این مسئولیت اندکی مشکل دارد و آن هم دقیقا به این دلیل است که در این کشور هنوز تکنولوژی گارد امنیتی رونق آنچنانی نیافته است.
تکنولوژی گارد امنیتی شامل در اختیار داشتن دوربین هایی برای مانیتورینگ روزانه نیروگاه های هسته ای و نمونه برداری از محیط اطراف نیروگاه برای حصول اطمینان از بی خطر بودن تشعشعات هسته ای است.
در خصوص برنامه دراز مدت نیز در صورتی که جامعه بین المللی از فعالیت های هسته ای ایران بیشترین اطمینان را کسب کرده و در عین حال ایران نیز مایل به ادامه فعالیت های هسته ای خود و تحول بیشتر در آن بود،‌ ایالات متحده و شرکای بین المللی این کشور می توانند با ورود ایران به نسل دوم چرخه های سوخت هسته ای، تکنولوژی محدودیت گسترش تسلیحات هسته ای در این کشور را به اجرا درآوردند. برای برآورده شدن تمامی این برنامه ها،‌ صنعت هسته ای نقش بسیار مهم و کلیدی بازی می کند. انتظارها برای گسترش این صنعت در حالی مطرح می شود که برخی از مقامات بین المللی بر این باورند که گسترش تسلیحات هسته ای، باعث تخریب وجه اقتصادی انرژی هسته ای می شود. به همین دلیل است که صنعت هسته ای باید تکنولوژی های محدودیت گسترش تسلیحات هسته ای را در اولویت کامل قرار دهد.
حقیقت پشت پرده تمامی این مسائل این است که تنها راه برای اطمینان از تعهد ایران به وعده هایش، نزدیکی بیشتر مخالف این کشور به پروژه هسته ای آن است.