روابط ایران و سوریه حیاتی است

به گزارش آفتاب نیوز، این امر حیاتی در واقع اتحاد ایران با رژیم حاکم سوریه است. منوچهر متکی وزیر امور خارجه ایران در آخرین سفر خود به سوریه، مقامات دولتی و مردم سوریه را انسان هایی عاقل می خواند.
الحیات در ادامه می نویسد: ایران تمام توان خود را به کار گرفته تا مانع از تزلزل در حاکمیت فعلی سوریه شود. علاوه بر این نقش دولت ایران در حاکمیت فعلی سوریه بسیار بالا است. این نقش به خصوص در شرایطی که بحران هسته ای ایران نیز در بورس است، بسیار پررنگ شده است. با وجود این که مقامات ایرانی در حال حاضر بسیار گرفتار پرونده هسته ای خود هستند، اما تمامی تلاش خود را به کار می گیرند تا برگ برنده حمایت دولت سوریه از خود را از دست ندهند. این مسأله برای ایرانیانی که مخالفان آن در حال حاضر بسیاری از کشورهای عربی را تحت تاثیر قرار داده اند، بسیار ضروری است.
با این همه،‌ نگرانی ایرانی ها از عدم ثبات در دولت سوریه با دغدغه سایر کشورهای عربی بسیار متفاوت است. در مرحله اول، تهران تمام تلاش خود را به کار می گیرد تا خطوط دفاعی منطقه ای خود را به شدت تقویت کرده و با هر نیرویی که در راستای حذف این خطوط تلاش می کند به مبارزه می پردازد. علاوه بر این هنوز امکان بالا گرفتن مشاجره میان ایران با واشنگتن و اتحادیه اروپا وجود دارد. به بیان دیگر همین خطوط دفاعی منطقه ای هستند که نگرانی ایالات متحده را افزایش داده و منجر به اعمال فشار بیشتر بر ایران بر سر پرونده هسته ای آن شدند.
علاوه بر این، حمایت ایران از دولت سوریه دقیقا در تطابق با فضایی رادیکالی است که پس از روی کار آمدن رئیس جمهور جدید ایران در این کشور به وجود آمده است.
دلیل سوم این است که نگاه مقامات ایرانی به حقیقت نهفته در پرونده رفیق حریری بسیار متفاوت تر از نگاه مقامات سایر کشورهای عربی است.
این نگاه متفاوت ایرانی ها نیز این است که با وجود آن که مقامات ایرانی نیز برخی از اشتباهات سردمداران قدرت در سوریه را قبول داشته و به آن اذعان می کنند، اما هیچ کدام از این اشتباهات دلیل نمی شود که مقامات سوریه بهای منفعت طلبی سردمداران ایالات متحده را بپردازند. در میان جایگاه محکم دفاعی ایران از سوریه، مقامات ایرانی اعلام کردند که حقیقت پرونده قتل رفیق حریری باید هر چه سریع تر مشخص شود. این نکته را نیز باید به خاطر داشت که ایران نیز باید مانند هر کشور دیگری منفعت خود را بر منفعت سایرین ترجیح می دهد. البته سوالات بسیاری وجود دارد که پاسخ آن ها بی شک دلیل تلاش ایرانیان برای دفاع از سوریه را روشن می سازد:‌ یکی از این جمله سؤال ها این است که چرا پروژه ناپدید شدن امام موسی صدر از چنین توجه بین المللی برخوردار نشده است؟‌ چرا هیچ کدام از کشورهای عربی در خصوص پرونده امام موسی صدر چنین حساسیتی از خود نشان ندادند.
الحیات مقاصد خود را با این سؤال پایان می دهد: آیا در شرایطی که غرب شرایط پرونده هسته ای ایران را بپذیرد، باز هم ایران در کنار سوریه باقی خواهد ماند یا خیر؟