نهمین ،سالگرد علی حاتمی
۱۶:۳۱
۱۳۸۴/۰۹/۱۴
به گزارش آفتاب نیوز، 
علی حاتمی در ۲۳ امرداد ماه سال ۱۳۲۳ در تهران متولد شد و تا کنون حد اقل ۱۵ فيلم بلند سينمايی و سريال تلويزيونی ساخته است. اولين اثر سينمايی اين هنرمند بزرگ در سال ۱۳۴۸ با عنوان « حسن کچل » ساخته شد و آخرين فيلم نيمه تمامش با نام « جهان پهلوان تختی » که يکی از بزرگترين پروژه های سينمايی او بعد از سريال « هزار دستان » بود، نا فرجام ماند.
او کار هنری خود را با تئاتر در زمينه ی نويسندگی آغاز کرد و نمايشنامه های « ساتن »، « قصه ی حرير »، « ماهيگير »، « حسن کچل »، « چهل گيس » و شهر آفتاب و مهتاب » را برای تئاتر نوشت.
در زمينه ی فيلم نامه نويسی و کارگردانی حاتمی، حسن کچل را در سال ۱۳۴۸، طوقی ۱۳۴۹، باباشمل ۱۳۵۰، قلندر ۱۳۵۱، خواستگار ۱۳۵۲، ستارخان ۱۳۵۳، مجموعه ی تلويزيونی مثنوی مولوی ۱۳۵۴، سلطان صاحبقران ۱۳۵۵، سوته دلان ۱۳۵۶، هزاردستان ۱۳۵۸، حاجی واشنگتن ۱۳۶۱، کمال الملک ۱۳۶۳، مادر ۱۳۶۸، دلشدگان ۱۳۷۱ و جهان پهلوان تختی را از سال ۱۳۷۳ به جلوی دوربين برد و تا سال ۱۳۷۵ به نيمه رسانيد ولی عمرش کفاف نداد و کارش نيمه تمام ماند.
علی حاتمی در طول فعاليت های هنری اش هميشه نگران ارزش هايی بود که اکنون تجدد و مدرنيسم لايه ی ضخيم و پرده ی زمختی بر روی آن کشيده و آن ها را محو و کمرنگ ساخته است. حاتمی آن چنان تاريخ را صميمانه و ملموس روايت می کرد که دلنشين و دوست داشتنی بود. او راوی لحظه های تلخ و شيرين زندگی ايرانيان در خلال روزگاران بود. دوربين سينما بسان ابزاری در دستان توانمند حاتمی بود تا به واسطه ی آن غبار و پيرايه ها را از چهره ی تاريخ معاصر بزدايد و جامعه ی ايرانی را از طريق فولکورها و ساير مظاهر فرهنگ و بومی با هويت واقعی اش آشنا سازد.
حاتمی همواره دغدغه ی روزگارانی را داشت که زندگی ايرانی آلوده ی مناسبات و معادلات پيچيده ی مدرنيسم نگشته و زندگی اين گونه سرد، بی روح، خشن و فاقد معنی نگرديده بود.
افسوس، آينه ای شکست و فرو ريخت که رنگ نمی پذيرد و دلی از تپيدن باز ايستاد که تيرگی راهی به آن نمی يافت.
سوخته دلی از جمع سوته دلان رفت که سهم بسزايی در حفظ و گراميداشت سنت های اصيل داشته و يادآور يادمان های گذشته بود.
ميراث گران بهايی که حاتمی برای سينمای ايران باقی نهاد به عنوان باقيات صالحات او نام بانی شان را تا ابد در جريده ی هنر ايران بادوام خواهد ساخت. يادگارهای ارزنده ی حاتمی همواره زينت بخش فرهنگ و هنر اين مرز و بوم بوده و دلدادگان هنر پيوسته قدردان خدمات جاودان اين دلشده از تبار دلشدگان خواهند بود.
علی حاتمی بعد از ماه ها مداوا با بيماری مهلک و صعب العلاجی که او را سخت نحيف و رنجور ساخته بود در تاريخ ۱۵ آذر ماه ۱۳۷۵ دار فانی را وداع نموده، به سرای باقی شتافت. پيکر وی را در بهشت زهرا در قطعه ی ۸۸ ( قطعه ی هنرمندان و نويسندگان ) به خاک سپردند.
پيماد اين واقعه محروم گشتن سينمای ايران از وجود انسانی لايق، هنرمندی درد آشنا، اديبی سخندان، مورخی تيزهوش و سخن پروری نغزگو و شيرين گفتار بوده است.
در وصف سجايا و فضايل اين هنرمند مردمی همين بس که در اوج بيماری حتی طی آخرين روزهای زندگی حضور در عرصه ی هنر را به خزيدن در کنج انزوا ترجيح داد.
بی ترديد نور صحنه ی فيلم جهان پهلوان تختی از شمع وجود حاتمی تامين می گشت که ذره ذره سوخت تا چراغ سينما در اين ملک روشن بماند. يادش گرامی باد.
علی حاتمی در ۲۳ امرداد ماه سال ۱۳۲۳ در تهران متولد شد و تا کنون حد اقل ۱۵ فيلم بلند سينمايی و سريال تلويزيونی ساخته است. اولين اثر سينمايی اين هنرمند بزرگ در سال ۱۳۴۸ با عنوان « حسن کچل » ساخته شد و آخرين فيلم نيمه تمامش با نام « جهان پهلوان تختی » که يکی از بزرگترين پروژه های سينمايی او بعد از سريال « هزار دستان » بود، نا فرجام ماند.
او کار هنری خود را با تئاتر در زمينه ی نويسندگی آغاز کرد و نمايشنامه های « ساتن »، « قصه ی حرير »، « ماهيگير »، « حسن کچل »، « چهل گيس » و شهر آفتاب و مهتاب » را برای تئاتر نوشت.
در زمينه ی فيلم نامه نويسی و کارگردانی حاتمی، حسن کچل را در سال ۱۳۴۸، طوقی ۱۳۴۹، باباشمل ۱۳۵۰، قلندر ۱۳۵۱، خواستگار ۱۳۵۲، ستارخان ۱۳۵۳، مجموعه ی تلويزيونی مثنوی مولوی ۱۳۵۴، سلطان صاحبقران ۱۳۵۵، سوته دلان ۱۳۵۶، هزاردستان ۱۳۵۸، حاجی واشنگتن ۱۳۶۱، کمال الملک ۱۳۶۳، مادر ۱۳۶۸، دلشدگان ۱۳۷۱ و جهان پهلوان تختی را از سال ۱۳۷۳ به جلوی دوربين برد و تا سال ۱۳۷۵ به نيمه رسانيد ولی عمرش کفاف نداد و کارش نيمه تمام ماند.
علی حاتمی در طول فعاليت های هنری اش هميشه نگران ارزش هايی بود که اکنون تجدد و مدرنيسم لايه ی ضخيم و پرده ی زمختی بر روی آن کشيده و آن ها را محو و کمرنگ ساخته است. حاتمی آن چنان تاريخ را صميمانه و ملموس روايت می کرد که دلنشين و دوست داشتنی بود. او راوی لحظه های تلخ و شيرين زندگی ايرانيان در خلال روزگاران بود. دوربين سينما بسان ابزاری در دستان توانمند حاتمی بود تا به واسطه ی آن غبار و پيرايه ها را از چهره ی تاريخ معاصر بزدايد و جامعه ی ايرانی را از طريق فولکورها و ساير مظاهر فرهنگ و بومی با هويت واقعی اش آشنا سازد.
حاتمی همواره دغدغه ی روزگارانی را داشت که زندگی ايرانی آلوده ی مناسبات و معادلات پيچيده ی مدرنيسم نگشته و زندگی اين گونه سرد، بی روح، خشن و فاقد معنی نگرديده بود.
افسوس، آينه ای شکست و فرو ريخت که رنگ نمی پذيرد و دلی از تپيدن باز ايستاد که تيرگی راهی به آن نمی يافت.
سوخته دلی از جمع سوته دلان رفت که سهم بسزايی در حفظ و گراميداشت سنت های اصيل داشته و يادآور يادمان های گذشته بود.
ميراث گران بهايی که حاتمی برای سينمای ايران باقی نهاد به عنوان باقيات صالحات او نام بانی شان را تا ابد در جريده ی هنر ايران بادوام خواهد ساخت. يادگارهای ارزنده ی حاتمی همواره زينت بخش فرهنگ و هنر اين مرز و بوم بوده و دلدادگان هنر پيوسته قدردان خدمات جاودان اين دلشده از تبار دلشدگان خواهند بود.
علی حاتمی بعد از ماه ها مداوا با بيماری مهلک و صعب العلاجی که او را سخت نحيف و رنجور ساخته بود در تاريخ ۱۵ آذر ماه ۱۳۷۵ دار فانی را وداع نموده، به سرای باقی شتافت. پيکر وی را در بهشت زهرا در قطعه ی ۸۸ ( قطعه ی هنرمندان و نويسندگان ) به خاک سپردند.
پيماد اين واقعه محروم گشتن سينمای ايران از وجود انسانی لايق، هنرمندی درد آشنا، اديبی سخندان، مورخی تيزهوش و سخن پروری نغزگو و شيرين گفتار بوده است.
در وصف سجايا و فضايل اين هنرمند مردمی همين بس که در اوج بيماری حتی طی آخرين روزهای زندگی حضور در عرصه ی هنر را به خزيدن در کنج انزوا ترجيح داد.
بی ترديد نور صحنه ی فيلم جهان پهلوان تختی از شمع وجود حاتمی تامين می گشت که ذره ذره سوخت تا چراغ سينما در اين ملک روشن بماند. يادش گرامی باد.
ارسال پیام
لینک های مفید