ايران نبايد به حاشيه رانده شود
۱۰:۱۷
۱۳۸۴/۰۱/۲۴
به گزارش آفتاب نیوز، 
به همين دليل، روسيه تمام جزئيات موافقتنامه خود با ايران را تحت بررسي دارد و همين موضوع، انتقاد ايران را برانگيخته است. از سوي ديگر، روسيه هم ميگويد سوخت هستهاي خود را تنها در صورتي به ايران ميرساند كه تهران، پروتكل بازگرداندن سوخت مصرف شده را امضا كند.
در حال حاضر، ايران آماده است با كشورهايي كه قصد ندارند از توافقات بينالمللي براي كنترل برنامه هستهاي ايران استفاده كنند همكاري نمايد. اما روسيه ميخواهد برنامه هستهاي ايران، تحت كنترل بينالمللي اجرا شود و اطلاعات كامل در مورد اين برنامه وجود داشته باشد. از سوي ديگر غيرعادلانه است كه موقعيت استفاده از فناوري پيشرفته از ايران سلب شود.
مواضع آمريكا و روسيه در مورد برنامه هستهاي ايران، همواره بسيار متفاوت بوده است. اما پشت مواضع اين دو كشور، انگيزههاي مشابهي وجود دارد. هم آمريكا و هم روسيه، خواهان عدم گسترش سلاحهاي هستهاي هستند.
آنها معتقدند دستيابي گروههاي افراطگرا به سلاح هستهاي و تشديد «تروريسم هستهاي»، كابوس بزرگي براي جهان خواهد بود. بنابراين نگرانيهاي آمريكا در مورد امنيت خود و متحدانش، قابل درك است زيرا آنها باتوجه به شرايط ناپايدار خاورميانه، خواهان حفظ امنيت خود هستند. اما نبايد فراموش كرد كه برنامههاي آمريكا در عراق، يكي از عوامل مهم بيثباتي در منطقه بوده است.
اما ابعادي در مواضع آمريكا وجوددارد كه كاملاً جدا از همكاري ايران با آژانس است و با ديدگاههاي روسيه هم تداخل دارد. برنامه آمريكا براي غلبه بر نظم جهاني و نيز رويكرد خاص واشنگتن در مورد ذخاير نفتي ايران، موضعي است كه تنها از احساسات ضدآمريكايي منبعث نشده است. روسيه از پرونده جنگ پيشگيرانه آمريكا عليه ايران هراس دارد؛ همانطور كه در مورد عراق هم هراس زيادي داشت. ادعاهاي آمريكا مبنيبر آنكه بغداد سلاحهاي كشتار جمعي دراختيار دارد، اكنون كاملاً بياساس اعلام شده است؛ زيرا بازرسيهاي بينالمللي، نتوانست وجود اين سلاحها را ثابت كند. هرچند كه آمريكا هم از اين بهانه براي حمله به عراق چشم نپوشيد.
بهعلاوه، روسيه منافع خاصي در ايران دارد. در صورت كاهش همكاري هستهاي روسيه با ايران، احتمال آن وجود دارد كه متخصصان آمريكايي وارد عمل شوند. به نظر نميرسد كه ايران قصد داشته باشد در چارچوبي غيرطبيعي و در مدت زماني كوتاه، فعاليتهاي هستهاي خود را به صورت صلحآميز و شفاف ارائه دهد. ضعف عمده ادعاهاي آمريكا در مورد برنامههاي هستهاي ايران هم همين مسأله است زيرا آمريكا در عين حال، تجربه اي بسيار تلخ در امور عراق دارد. حتي اگر در اين خصوص هم حق با آمريكا باشد، اين دو موقعيت، اعتبار اظهارات مقامات آمريكايي در مورد ايران را بسيار تضعيف ميكند.
تنها آژانس بينالمللي انرژي اتمي است كه ميتواند توانايي قضاوت در مورد مسأله پيچيده برنامههاي هستهاي ايران را داشته باشد. آمريكا ميداند كه بايد از قضاوت در اين خصوص آن هم باتوجه به منافع و اهداف خود در منطقه چشمپوشي كند. اما مسأله ايران، آخرين مورد از اين مشكلات در جهان آينده نيست و بايد مكانيسمهاي مؤثر بينالمللي را براي مقابله با چنين مشكلاتي به كار گرفت.
اتحاديه اروپا كه ابزار نفوذ خود در ايران و خاورميانه را دراختيار دارد، موضع نسبتاً منطقي را در اين مورد در پيش گرفته است زيرا سعي ميكند راهحلهاي واقعي و غيرتبعيضآميز را مورد توجه قرار دهد. اروپاييان در مذاكره با ايران، تمايل تهران را براي مذاكره با اروپا مشاهده كردهاند اما در عين حال، «اتحاد آتلانتيك» را هم مدنظر دارند.
روسيه تمايل دارد كه توافق ايران با اروپا را در اين خصوص شاهد باشد و مسأله «غنيسازي نامحدود» را كه از سوي تهران مطرح شده مورد توجه قرار دهد. اما راهي كه فعلاً در مذاكرات در پيش گرفته شده است، ممكن است به تغيير آينده اين شرايط منجر شود.
برخي از تحليلگران اروپايي ميگويند بوشهر ممكن است به «پايگاه بمب هستهاي» تبديل شود و ميدانهاي نفتي خاورميانه را با ابر راديواكتيو بپوشاند.
اما آژانس بينالمللي انرژي اتمي بايد با اين تهديد مقابله كند.هرچند كه متخصصان روسي اطمينان دارند كه امنيت نيروگاه بوشهر با استانداردهاي بينالمللي تطابق دارد و دليلي براي نگراني وجود ندارد.
در مقابل، بايد توجه داشت كه خاورميانه، پيشتر هم با مسأله سلاحهاي هستهاي مواجه بوده است و اين مسأله از ايران نشأت نگرفته است. درست نيست كه خطر سلاحهاي يك كشور در منطقه را داراي اهميت كمتري نسبت به برنامه صلحآميز يك كشور ديگر بدانيم.
ممكن است شرايط فعلي در منطقه از كنترل خارج شود و ايران از شركاي مذاكره خود نااميد شود در آن صورت، ايران در مقابل هر نفوذ خارجي قد علم خواهد كرد و راهي را در پيش خواهد گرفت كه ترك آن بسيار مشكل خواهد بود.
در آن صورت، احتمال افزايش تهديد سلاحهاي هستهاي، بسيار بيشتر از برنامههاي صلحآميز خواهد بود.
ايران نبايد به حاشيه رانده شود، زيرا در حال حاضر به دنبال همكاري همهجانبه و سازنده است.
به همين دليل، روسيه تمام جزئيات موافقتنامه خود با ايران را تحت بررسي دارد و همين موضوع، انتقاد ايران را برانگيخته است. از سوي ديگر، روسيه هم ميگويد سوخت هستهاي خود را تنها در صورتي به ايران ميرساند كه تهران، پروتكل بازگرداندن سوخت مصرف شده را امضا كند.
در حال حاضر، ايران آماده است با كشورهايي كه قصد ندارند از توافقات بينالمللي براي كنترل برنامه هستهاي ايران استفاده كنند همكاري نمايد. اما روسيه ميخواهد برنامه هستهاي ايران، تحت كنترل بينالمللي اجرا شود و اطلاعات كامل در مورد اين برنامه وجود داشته باشد. از سوي ديگر غيرعادلانه است كه موقعيت استفاده از فناوري پيشرفته از ايران سلب شود.
مواضع آمريكا و روسيه در مورد برنامه هستهاي ايران، همواره بسيار متفاوت بوده است. اما پشت مواضع اين دو كشور، انگيزههاي مشابهي وجود دارد. هم آمريكا و هم روسيه، خواهان عدم گسترش سلاحهاي هستهاي هستند.
آنها معتقدند دستيابي گروههاي افراطگرا به سلاح هستهاي و تشديد «تروريسم هستهاي»، كابوس بزرگي براي جهان خواهد بود. بنابراين نگرانيهاي آمريكا در مورد امنيت خود و متحدانش، قابل درك است زيرا آنها باتوجه به شرايط ناپايدار خاورميانه، خواهان حفظ امنيت خود هستند. اما نبايد فراموش كرد كه برنامههاي آمريكا در عراق، يكي از عوامل مهم بيثباتي در منطقه بوده است.
اما ابعادي در مواضع آمريكا وجوددارد كه كاملاً جدا از همكاري ايران با آژانس است و با ديدگاههاي روسيه هم تداخل دارد. برنامه آمريكا براي غلبه بر نظم جهاني و نيز رويكرد خاص واشنگتن در مورد ذخاير نفتي ايران، موضعي است كه تنها از احساسات ضدآمريكايي منبعث نشده است. روسيه از پرونده جنگ پيشگيرانه آمريكا عليه ايران هراس دارد؛ همانطور كه در مورد عراق هم هراس زيادي داشت. ادعاهاي آمريكا مبنيبر آنكه بغداد سلاحهاي كشتار جمعي دراختيار دارد، اكنون كاملاً بياساس اعلام شده است؛ زيرا بازرسيهاي بينالمللي، نتوانست وجود اين سلاحها را ثابت كند. هرچند كه آمريكا هم از اين بهانه براي حمله به عراق چشم نپوشيد.
بهعلاوه، روسيه منافع خاصي در ايران دارد. در صورت كاهش همكاري هستهاي روسيه با ايران، احتمال آن وجود دارد كه متخصصان آمريكايي وارد عمل شوند. به نظر نميرسد كه ايران قصد داشته باشد در چارچوبي غيرطبيعي و در مدت زماني كوتاه، فعاليتهاي هستهاي خود را به صورت صلحآميز و شفاف ارائه دهد. ضعف عمده ادعاهاي آمريكا در مورد برنامههاي هستهاي ايران هم همين مسأله است زيرا آمريكا در عين حال، تجربه اي بسيار تلخ در امور عراق دارد. حتي اگر در اين خصوص هم حق با آمريكا باشد، اين دو موقعيت، اعتبار اظهارات مقامات آمريكايي در مورد ايران را بسيار تضعيف ميكند.
تنها آژانس بينالمللي انرژي اتمي است كه ميتواند توانايي قضاوت در مورد مسأله پيچيده برنامههاي هستهاي ايران را داشته باشد. آمريكا ميداند كه بايد از قضاوت در اين خصوص آن هم باتوجه به منافع و اهداف خود در منطقه چشمپوشي كند. اما مسأله ايران، آخرين مورد از اين مشكلات در جهان آينده نيست و بايد مكانيسمهاي مؤثر بينالمللي را براي مقابله با چنين مشكلاتي به كار گرفت.
اتحاديه اروپا كه ابزار نفوذ خود در ايران و خاورميانه را دراختيار دارد، موضع نسبتاً منطقي را در اين مورد در پيش گرفته است زيرا سعي ميكند راهحلهاي واقعي و غيرتبعيضآميز را مورد توجه قرار دهد. اروپاييان در مذاكره با ايران، تمايل تهران را براي مذاكره با اروپا مشاهده كردهاند اما در عين حال، «اتحاد آتلانتيك» را هم مدنظر دارند.
روسيه تمايل دارد كه توافق ايران با اروپا را در اين خصوص شاهد باشد و مسأله «غنيسازي نامحدود» را كه از سوي تهران مطرح شده مورد توجه قرار دهد. اما راهي كه فعلاً در مذاكرات در پيش گرفته شده است، ممكن است به تغيير آينده اين شرايط منجر شود.
برخي از تحليلگران اروپايي ميگويند بوشهر ممكن است به «پايگاه بمب هستهاي» تبديل شود و ميدانهاي نفتي خاورميانه را با ابر راديواكتيو بپوشاند.
اما آژانس بينالمللي انرژي اتمي بايد با اين تهديد مقابله كند.هرچند كه متخصصان روسي اطمينان دارند كه امنيت نيروگاه بوشهر با استانداردهاي بينالمللي تطابق دارد و دليلي براي نگراني وجود ندارد.
در مقابل، بايد توجه داشت كه خاورميانه، پيشتر هم با مسأله سلاحهاي هستهاي مواجه بوده است و اين مسأله از ايران نشأت نگرفته است. درست نيست كه خطر سلاحهاي يك كشور در منطقه را داراي اهميت كمتري نسبت به برنامه صلحآميز يك كشور ديگر بدانيم.
ممكن است شرايط فعلي در منطقه از كنترل خارج شود و ايران از شركاي مذاكره خود نااميد شود در آن صورت، ايران در مقابل هر نفوذ خارجي قد علم خواهد كرد و راهي را در پيش خواهد گرفت كه ترك آن بسيار مشكل خواهد بود.
در آن صورت، احتمال افزايش تهديد سلاحهاي هستهاي، بسيار بيشتر از برنامههاي صلحآميز خواهد بود.
ايران نبايد به حاشيه رانده شود، زيرا در حال حاضر به دنبال همكاري همهجانبه و سازنده است.
ارسال پیام
پیشنهاد سردبیر
لینک های مفید