در سوگ آتشنشانان سفر کرده
همیشه باش تا آتش، مِهرنشان دل شود
کاش در میان ما بودی و آتش دل را فرو مینشاندی، اگر چه باور داریم که هنوز زندهای ...
به گزارش آفتاب نیوز، محبوبه بیات – وقتی عاشقی بمیرد، آسمان میبارد. اما این بار، عاشقی به رسم عشق، جاودانه شد.
اعجاز عشق، از زیر انبوهی از خاکستر بیرون آمد تا آسمان آبی را جلایی دیگر بخشد.
عشق بازیِ نامداران آتشنشان، دل همگان را برآشفت تا باری دیگر بارش مهربانی در این سرزمین حیات بگیرد.
اگر چه زنده بیرون نیامدند اما تا ابد ماندگار شدند و در لوح تاریخ این سرزمین، نامشان حماسهساز شد.
هر گامشان، هر حرکت دستانشان و هر همتشان، نشانهای از امید است و در هجوم ثانیهها، زندگی دیگران را، به بهای جان خویش میستانند.
تو را میشناسیم آتش نشان! تو مهربانترین آشنایی هستی که به یاری امیدهایی می شتابی که تا خاکستر شدن، زمانی بیش، فاصله ندارند.
بدان! در میان دود و آتش هم، عطر باران میدهی و در میان شعلههای آتش، آتش دل را نشانه کردی ...
غربت تو را به کدامین واژه باید نگاشت تا بتوان ذرهای از احساس آوار شب را بر دل فرو ریخت.
کاش در میان ما بودی و آتش دل را فرو مینشاندی، اگر چه باور داریم که هنوز زندهای ...
الهی هزاران شکر که هستند مردانی که بیادعا دل به دریا میزنند تا آرامش را همچو فرشی از عشق برای ساحلنشینان بگسترانند.
تا هستیم یادشان را گرامی میداریم ...