ضرورت دفاع از دمکراسی انتخاباتی

این درست که احترام به حق انتخاب اشخاص،بن مایه دمکراسی های مدرن تلقی می شود. اما زمانی که فرد یا افرادی درعمل اجتماعی و سیاسی، احتمالا به هر دلیل تصمیم به کناره گیری ،قهر ویا تحریم یک امر عمومی می گیرند ، آنگاه باید بدانند و آگاه هم باشند که دیگر چندان محق نخواهند بود از زیر بار تبعات اقدام خود شانه خالی و رفع موانع،انسداد ها و یا اصلاح امور را مطالبه جویانه از دیگران انتظار داشته و هزینه آن را به اطرافیان تحمیل کنند.چنین افرادی باید به این نکته وقوف یابند که روند دمکراتیزاسیون اجتماعی امری فرآیندی و طولانی ست که نتایج آن را صبورانه باید انتظار کشید.

از جنبه اخلاقیات کاربردی در عرصه اجتماع ؛ البته نمی توان و نباید با زور کسی را وادار به انجام امر و یا اتخاذ تصمیمی کرد. اما این یک طرف ماجراست که بی توجهی به سوی دوم آن، هرگونه تحلیل از چرایی نابسامانی های عمومی و سرخوردگی های ملی و یافتن راه حلی برای آنها را ناقص و ابتر خواهد کرد. در واقع افراد جامعه ، اگر هشدار گونه متوجه عواقب بی تفاوتی و عدم مشارکت کیفی و کمی خود در تصمیمات کلان ملی نشوند، بیش از شرایط حال خود،آیندگان خویش را که سعادت و بهروزی را برایشان آرزو می کنند در معرض مخاطرات ویرانگر قرار داده اند.

بی شک مشارکت به زور و غیر اقناعی افراد در پروسه های عمومی، نتیجه متخذه را بی اعتبار و فرآیند فروپاشی ملی را تسریع می کند. به همین دلیل تلاش در جهت کسب مشارکت اقناعی عمومی، یک امر بدیهی در دمکراسی و به باور من جان مایه آن است. بی تردید انجام چنین مسئولیتی مستقیما متوجه روشنفکران و کنشگران اجتماعی ست. آنها به طور مشخص انجام سه وظیفه را به عهده دارند..نخست، تاکید و پیگری برایجاد فضای مشارکت عمومی(وظیفه و تعهد دولت ها).دوم،تاکید و تشویق به حضور عمومی و مشارکت آزادانه در پروسه های انتخابی و تصمیمات کلان (وظیفه مشترک ملت ها و دولت ها). سوم،آگاهی دادن به توده ها - در واقع تک تک افراد- برای مشارکت آگاهانه و احترام به حق انتخاب آزاد مصداقی آنها در موضوعی که برای آن دعوت به حضور ومشارکت شده اند( وظیفه یکایک مردم). در واقع جامعه باید نسبت به ضرورت حقوق دمکراتیک خود و تامین آتیه آیندگان، اقناع ذهنی به مشارکت گسترده شود وآنانی که خلاف این می اندیشند اشتباهی بس جبران ناپذیررا مرتکب می شوند.به همین دلیل است اثباتا ازدرون جامعه یی که رفتاری مسئولانه دارد و از حق انتخاب خود استفاده می کند می توان پویایی،شادابی و تحول را انتظار داشت.

ایران هم اکنون و تا تقریبا دو هفته آینده به دلیل در پیش بودن انتخابات بسیار مهم ریاست جمهوری درگیر شرایطی اینچنین است. برگزاری انتخابات در ایران به خودی خود البته امر تعجب آوری نیست.اما به نظر می رسد اینبار مفاهیم عمیق سیاسی و تاثیرات گسترده اجتماعی نهفته در نتیجه انتخابات ریاست جمهوری 19 ماه مه(29 اردیبهشت) ، این گذر انتخاباتی را به فصلی تعیین کننده با تاثیرات پایدار برای جامعه ایرانی تبدیل کرده که تضمین نتایج آن صرفا با مشارکت گسترده توده های مردم امکان پذیر است.به همین دلیل انتخابات پیش رو و مشارکت گسترده در آن تنها یک گزینه عادی و معمول انتخاباتی نیست بلکه ضرورتی تمام عیار برای تامین و دفاع از حق و حقوقی ست که رئیس جمهور حسن روحانی طی تقریبا یک ماه گذشته با صریح و روشن ترین عبارات، دلایل و جزئیات آن را توضیح و توصیف کرده است.او که اکنون به وضوح مشخص شده بالاترین شانس برای انتخاب مجدد را دارد تاکید کرده "مردم منطقا جز حرکت رو به جلو و مسدود کردن مسیر های بازگشت به عقب گزینه دیگری را انتخاب نخواهند کرد".اگر اینچنین است - که لاجرم جز این نمی تواند باشد - راهی جز تشویق گسترده توده های مردم به مشارکت در انتخابات وجود ندارد.قهر و عدم مشارکت گروه یا عده یی نه تنها رفتاری دمکراتیک نیست، بلکه ضد آن است که نتیجه یی هم در پی نخواهد داشت.matinmos@gmail.com.