پرونده ایران در G8 بررسی می شود

به گزارش آفتاب نیوز، امروز، شورای حکام آژانس بین المللی انرژی اتمی پاسخی قطعی نمی دهد که آیا برنامه هسته ای ایران خارج از چارچوب قرارداد منع گسترش سلاح هسته ای (ان پی تی) می باشد و یا خیر. آژانس بین المللی انرژی اتمی اثباتی برای اینکه برنامه هسته ای ایران دارای "محتوایی نظامی" است، در دست ندارد. 

اما از سوی دیگر نیز ضمانتی برای این وجود ندارد که تهران هیچگاه نخواهد از "اراده سیاسی" برای بدست آوردن سلاح هسته ای خود و به تبع، از اختراعات در زمینه فناوری های هسته ای برای آن استفاده کند. خطر مشکل هسته ای ایران (و در آینده نه تنها ایران) دقیقاً در همین است؛ پارادوکسی که تهدیدی برای تبدیل شدن به جدالی هسته ای با پیامدهایی غیر قابل پیشبینی است.
در ادامه این تحلیل این پرسش مورد توجه قرار گرفته است که آیا نشست G8 فرمولی قابل پذیرش برای حل مشکل هسته ای می یابد که از یک سو تامین کننده رژیم منع گسترش سلاح هسته ای باشد، همانطور که در ان پی تی قید شده است و از سوی دیگر تامین کننده دسترسی کشورهای در حال توسعه به فناوری های صلح آمیز اتمی باشد، همان طور که باز هم همین سند مطالبه می کند؟ این که تا چه حد این مسئله مبرم می باشد را امروزه می توان با توجه به مورد ایران قضاوت نمود.

کارشناسان معتقدند که ممکن است راه حل این مشکل در چارچوب تحقق پیشنهاد روسیه که توسط ولادیمیر پوتین مطرح شد، در رابطه با ایجاد مراکز بین المللی ویژه ارائه خدمات چرخه سوخت هسته ای باشد. چنین مراکزی می توانند مغایرت های مندرج در ان پی تی را با دادن تضمین به مصرف کنندگان برای عرضه سوخت هسته ای، از بین ببرند. ضمن اینکه اولین قربانی نبود چنین ضمانت هایی ایران بود، که این کشور را تحریک نمود تا هم اکنون لزوم ساخت چرخه سوخت هسته ای خود و غنی سازی اورانیوم را توضیح دهد.

در آمریکا معتقدند که برنامه هسته ای ایران باید یکی از موضوعات اصلی "گروه هشت" باشد. بخصوص که واشنگتن در توسعه طرح روسیه این پیشنهاد را نیز مطرح نمود که "ذخیره های دولتی اورانیوم غنی شده"، تحت کنترل آژانس بین المللی انرژی اتمی ایجاد شوند که می توانند ضمانت دیگری برای عرضه سوخت هسته ای به مصرف کنندگان آن باشند. با توجه به این که همه موافق این طرح بودند، به نظر می رسید که بالاخره روزنه امیدی برای حل مشکل هسته ای ایران بدون تحریم و بدون به میان آوردن سخنی از راه حل نظامی بوجود آمده است. اما بدبختی در این است که واشنگتن تعلیق موقت غنی سازی اورانیوم از سوی ایران را نمی پذیرد و خواهان توقف کامل برای مدتی نا معین است که تهران نیز به هیچ وجه با آن موافق نیست. آیا از این بن بست راه خروجی هست؟

معلوم می شود، اینطور که واشنگتن و تهران به پافشاری بر مواضع خود ادامه می دهند، امید داشتن به یافتن راه حلی مورد توافق طرفین توهمی بیش نیست. تهران همچنان به صحبت از حق خود برای غنی سازی اورانیوم ادامه می دهد، با وجود اینکه بخوبی متوجه این است که بحث اکنون اصلاً در رابطه با حق نیست، بلکه مسئله احیای اعتماد جامعه جهانی (آژانس بین المللی انرژی اتمی) به برنامه هسته ای ایران است. واشنگتن قصد دارد پیش نویس سندی را برای شورای امنیت سازمان ملل متحد آماده کند که ایران را متعهد به توقف اجرای برنامه هسته ای خود سازد. "جان بولتون" نماینده دائم آمریکا در سازمان ملل متحد اعلام نمود که شورای امنیت سازمان ملل متحد در رابطه با ایران "گام به گام" تصمیم گیری خواهد کرد.

البته این بار نیز در گزارش البرادعی اثبات مسقیمی برای وجود "محتوای نظامی" در برنامه هسته ای ایران وجود ندارد، همان طور که اثباتی برای نبود آن نیز وجود ندارد. بعید است که او شخصاً مسئولیت صدور حکمی قطعی درباره برنامه هسته ای ایران را بدون بررسی جزئیات آن در نشست شورای حکام آژانس بین المللی انرژی اتمی برعهده بگیرد. به احتمال زیاد، البرادعی که مجبور به تهیه گزارشی در رژیم فوق العاده کاری شده بود و با کمبود وقت مواجه شد ، پیشنهاد می دهد که سند نهایی را در جلسه آتی شورای آژانس که باید در ماه جولای برگزار شود، آماده نمود. در این صورت گزارش کاملاً به موقع و در آستانه نشست "گروه هشت" خواهد بود.

چنین چیزی به بهترین شکل ممکن مورد پسند تهران، مسکو، پکن و حتی کشورهای اروپایی مذاکره کننده با ایران (انگلیس، فرانسه، آلمان) خواهد بود. و مسلم است که بغیر از واشنگتن. اما این آخرین تخفیف آژانس بین المللی انرژی اتمی به تهران خواهد بود که ممکن است "گروه هشت" مجبور به اعلام این مطلب شود.