نگرانی پاکستان از تعرض به ایران

به گزارش آفتاب نیوز، روزنامه پاکستانی «پاک تریبیون» در مقاله ای با نگاهی به وضعیت پرونده هسته ای کشورمان به این مساله پرداخته است که اقدام تعرض احتمالی علیه ایران چه تبعاتی می تواند برای پاکستان داشته باشد و به ذکر دلایلی پرداخته است که بر اساس آن پاکستان باید تمام تلاش خود را برای اجتناب از چنین پیشامدی انجام دهد. 

در این مقاله آمده است، بهترین سیاستی که پاکستان می تواند در پیش بگیرد این است که چه به تنهایی و چه به کمک شریک های منطقه ای و بین المللی اش، برای اجتناب از وقوع تعرض  علیه ایران، تمام تلاش خود را انجام دهد.
این مقاله می افزاید: البته کاملا روشن است که رهبران پاکستان در حال حاضر هم نه در کلام بلکه در عمل و با اتخاذ سیاستهای ملموس، چنین موضعی را در پیش گرفته اند. بیانیه روز یکشنبه در اسلام آباد که پس از نشست سه روزه یک گروه کاری مشترک با ایران در مورد پروژه خط لوله انتقال گاز بین ایران و پاکستان مطرح  شد و قرار است در ماه ژوئن (خرداد) نهایی شود، در همین راستاست.
 در ادامه مقاله، نویسنده به ذکر دو دلیل می پردازد که بر اساس آن پاکستان مایل است مساله هسته ای ایران از شیوه های دیپلماتیک حل شود. 

او می نویسد دلیل نخست این است که همزمان با اینکه منازعات ریشه دار پاکستان با هند همچنان حل نشده باقی مانده است، وضعیت امنیتی در افغانستان هم چندان مطلوب نیست.  همچنین هنوز نشانه ای  از پایان گرفتن کشمکش های منطقه بلوچستان هم دیده نمی شود.
به این ترتیب پاکستان دیگر توانایی مواجهه با یک بحران دیگر در مرزهای غربی خود را ندارد. 

دلیل دوم اینکه گذشته از وضع نامساعد امنیت منطقه، مساله دیگر نیاز فزاینده پاکستان به انرژی است که نتایج مستقیمی بر اقتصاد داخلی دارد.
پس از امضا  قرار داد هسته ای آمریکا و هند و نپذیرفتن معامله ای مشابه با پاکستان ، نیاز اسلام آباد به منابع انرژی خارجی ضروری تر می شود.در همین راستا قرار داد خط لوله انتقال گاز که بر اساس آن روزنامه 8/2 میلیارد فوت مکعب گاز از ایران به پاکستان منتقل خواهد شد، بسیار حیاتی است و در صورت اعمال تحریم شورای امنیت علیه ایران سرنوشت این قرارداد هم دچار ابهام خواهد شد. 

نویسنده مقاله می افزاید البته، توانایی کشور ما برای جلوگیری از وقوع تعرض نظامی به ایران بسیار محدود است و سرنوشت این مساله بستگی به نتایج فعالیت های دیپلماتیک جامعه جهانی در این زمینه دارد.
وی در پایان به ذکر پرسش هایی می پردازد که در صورت جدی تر شدن احتمال تعرض  به ایران ،دولت پاکستان با آنها مواجه خواهد بود: 

1- اگر اسراییل به طور یکجانبه به تاسیسات نظامی ایران حمله کند ما چه باید بکنیم؟
2- آیا ما و دیگر کشورهای مسلمان منطقه در صورت تعرض به ایران می توانیم بی طرف باقی بمانیم؟
3- اگر آمریکا به تنهایی و یا همراه کشورهایی متحد قصد تغییر رژیم در ایران را داشته باشد، پاکستان چه موضعی باید اتخاذ کند؟
4- پاکستان چگونه باید با وقوع شورشها و خشونت های احتمالی در صورت وقوع جنگ، در مرزهایش با بلوچستان برخورد کند؟
5- اگر چین و روسیه هم تحت فشارهای آمریکا با قطعنامه شورای امنیت برای تحریم اقتصادی ایران موافقت کنند، آینده قرار داد خط لوله انتقال گاز چه خواهد شد؟
6- آیا ما برای حل نیازهای فزاینده انرژی کشورمان، گزینه های مطمئن دیگری داریم و آیا می توان در صورت بی طرف ماندن در جنگ احتمالی، روی کمک های آمریکا در زمینه  انرژی هسته ای حساب کرد؟
7- آخرین پرسش اینکه در صورت ورود پناهندگان شیعه از ایران به پاکستان در نتیجه تعرض احتمالی آمریکا به این کشور، پاکستان چگونه با این مساله و تاثیر آن با توجه به وجود اقلیت شیعه در این کشور برخورد خواهد کرد؟ 

نویسنده در پایان تاکید می کند که با توجه به این موارد، می توان دریافت که همچنان بهترین گزینه برای پاکستان تلاش برای اجتناب از بروز چنین مساله ای است.