آخرین تلاش

 در آن نامه اگرچه رهنمودهای دینی بسیار تاثیرگزاری وجود دارد و آقای احمدی نژاد ، رییس جمهور آمریکا را متوجه آن می کند که رفتارش فاصله بسیاری با دین مسیح پیدا کرده است اما از آنجا که به مباحث و چالش های امروزی دو کشور نمی پردازد به نامه یک بعد تاریخی می دهد و آن را از مجادلات امروزی دور میکند.

متن کامل نامه معنوي احمدی نژاد به جورج بوش(کلیک کنید)

در حالی که مقاله آقای روحانی انگشت خود را بر همین چالش ها که محل نزاع دو کشور است متمرکز می کند و بر آن می شود،با اتخاذ پیشنهادات و ارایه راهکار عینی از شدت فضای تخاصم بکاهد و عقلا را متوجه ضرورت گفتگو در این برهه بکند تا امنیت جهانی صدمه ای نبیند. 

پيشنهاد 8 گانه روحانی برای خروج از بن بست(کلیک کنید)

با این حال مقاله دکتر روحانی از دو زاویه قابل بررسی است.
1- آقای روحانی به عنوان فردی با تجربه در امور مربوط به مذاکرات هسته ای ایران ،به نیکی می داند که مرز تحمل و آستانه باورها و اعتماد کشورهای غربی به ایران کجاست، ایشان این مرز را می شناسد و امروز نه به عنوان یک مسئول بلکه به عنوان یک دلسوز دست به این اقدام زده است. لذا باید توجه داشت که ایشان واقعیات موجود را به دور از شعار زدگی مطرح کرده است. ایشان تاکید دارد: "ایران متهم به در اختیار داشتن بمب اتمی نیست و هیچ نشانه ای مبنی بر وجود برنامه تسلیحاتی در این کشور به دست نیامده است" این گفته نه یک ادعا بلکه حاصل تحقیقات گسترده همکاران جناب البرادعی است. سه سال بازرسی دقیق از تاسیسات اتمی و غیر اتمی ایران توسط بازرسان آژانس بین المللی انرژی اتمی به ریاست دکتر محمدالبرادعی، انجام شد و در آن تاریخ تصدیق شد که نشانه ای از هیچ گونه انحراف در مواد و فعالیت ها و در جهت تولید بمب، یافته نشده است. 

اما با این حال جنگ طلبان آمریکا ، مرتبا ساز خود را کوک می کنند و در توجیه رفتار خود نیازمند آن هستند که به فرافکنی روی آورند. لذا با کمی دقت متوجه می شویم که "صدای جنگ" از این کشور به گوش میرسد و آن ها در توجیه این صدا مدعی می شوند ایران در مسیر سلاح هسته ای قدم بر می دارد. طبیعتا در ایران نیز عده قلیلی هستند که روش های دیپلماتیک را برنمی تابند و با مسیر تنش زدایی میانه چندانی ندارند.

 این همسویی جنگ طلبان داخلی با ستیزگران آمریکایی سمفونی وحشت را تداعی میکند که باید از نواختن آن جلو گیری کرد. در این میان اما صدای واحدی نیز وجود دارد که دارای پشتوانه قویی می باشد. این صدا که نمونه آن را در مقاله دکتر روحانی دیدیم بر این باور است که دیپلماسی هیچگاه پایانی ندارد و دقیقا در همان لحظاتی که همه نا امید هستند یک پیشنهاد و ایده نو می تواند راهی باشد برای شروع دوباره گفتگوها و همکاری ها.


2- روی دیگر نامه پیشنهادهای عملی موجود در آن است، پیشنهادهایی که اگر مورد توجه طرفین قرار گیرد، گره گشای مسایل موجود خواهد بود.
در این مقاله بندی وجود دارد که می گوید «ایران در دوران مذاکره برای توسعه و زمان بندی غنی سازی صنعتی، سقفی را برای تولید UF6 بپذیرد.» پذیرش این بند می تواند طرفین را به میز مذاکره باز گرداند تا حق یکدیگر را به رسمیت شناسند. 

بند مورد توجه دیگر توافق در مورد «جزئیات مربوط به حضور مستمر بازرسان در ایران» است که می تواند راست آزمایی ایران را در معرض آزمون جامعه جهانی قرار دهد. 

گو اینکه بررسی تصویب پروتکل الحاقی گام محکم دیگری در حمایت همان اعتماد سازی های مورد نیاز جامعه بین الملل است.
در چنین شرایطی هم ایران خود را برای بدست آوردن چرخه سوخت صنعتی در فرصت لازم آماده می سازد و هم می تواند از سایر کشورها به دور از حاشیه سازی ،کمک های تکنولوژیک لازم را جذب نماید. 

حال چه بهتر که این قالب یک کنسرسیوم بین المللی باشد. البته در دو هفته باقی مانده احتمالا این طرح با سایر پیشنهادهای موجود مورد ارزیابی طرف های دیگر قرار خواهد گرفت و کارشناسان لازم در خصوص نکات فنی آن اظهار نظر خواهند کرد.

به هر روی این مقاله می تواند برای ما آغازی دوباره باشد. این پیشنهادات ادامه رفتار سه ساله ایران است که تماما مبتنی بر حسن نیت بود. می توان و باید از فرصت ها بهره گرفت. زمان اندک است. وقتی برای مانور نیست. لحظه ها سرنوشت ساز هستند. باید درایت به خرج داد. اروپا و امریکا در آن سو و ایران در این سو باید یک بار دیگر راه را برای مذاکرات باز نمایند. این آخرین تلاش است.