بحران هسته ای ؛ بهای سرنگونی دولت مصدق
۱۹:۳۰
۱۳۸۵/۰۲/۲۳
به گزارش آفتاب نیوز، 
از نظر کنیذر مداخله نظامی آمریکا برای حل مساله هسته ای ایران نتایج مثبتی به همراه نخواهد داشت چرا که تاریخ نشان داده است چنین حملاتی در طولانی مدت عواقب مصیبت باری به همراه خواهد داشت.
وی با اشاره به دخالت دولت آمریکا در سرنگونی دولت دکتر محمد مصدق می نویسد: ایران در سال 1953 در مراحل آغازین دموکراسی قرار داشت،اما محمد مصدق نخست وزیر ایران که از سوی پارلمان منتخب انتخاب شده بود و از حمایت وسیع مردم برخوردار بود با ملی کردن صنعت نفت، غرب را خشمگین کرد و آیزنهاور، رئیس جمهور آمریکا، سیا (CIA) را مامور سرنگونی دولت وی کرد. کودتا موفقیت آمیز بود، اما پایه ای برای ناکامی های آینده شد.
این نویسنده آمریکایی معتقد است اگر آمریکا با دخالت مستقیم در ایران، دولت مصدق را سرنگون نمی کرد شاید امروز شاهد بحران هسته ای ایران نبودیم.
وی می افزاید: در یک صد سال گذشته آمریکا حداقل حکومت 14 کشور را سرنگون کرده که افغانستان و عراق نمونه های آخر این آمار هستند.
اغلب این دخالت ها نه تنها به وارد آمدن درد و رنج بسیار بحرانی کشورهای هدف منجر شده بلکه در طولانی مدت امنیت آمریکا را نیز تضعیف کرده است.
در سال 1898، آمریکا سربازان خود را برای کمک به شورشیان (کوبائی) که در جهت شکست استعمار اسپانیا می جنگیدند روانه این کشور کرد. اما با حصول پیروزی، آمریکا قول خود مبنی بر تبدیل شدن کوبا به کشوری مستقل را زیر پا گذاشت و این جزیره را کشوری تحت الحمایه اعلام کرد.
60 سال بعد، فیدل کاسترو در اولین سخنرانی خود به عنوان رهبر انقلاب کوبا خواستار استقلال کوبا شد. او گفت: این لحظه همانند سال 1898 نخواهد بود، زمانی که آمریکا وارد این کشور شد و خودش را ارباب کشور خواند. شاید اگر آمریکا در سال 1898 اجازه داده بود کوبا به راه خود ادامه دهد ممکن بود امروز شاهد کمونیسم کاسترو نبودیم.
نویسنده لوس آنجلس تایمز در ادامه با اشاره به دخالت های مکرر قدرتهای بزرگ در منطقه خاورمیانه می افزاید: کشورهایی که نسبت به دخالت های گذشته (در کشورشان) انتقاد دارند، مصمم هستند که در قبال دخالتهای آینده مقاومت کنند. ایران نیز یکی از این کشورهاست. در طول 200 سال گذشته، انگلیس، روسیه و آمریکا در تسلط بر این کشور و بهره کشی از آن را داشته اند. از این رو دخالت های آمریکا در شرایط حاضر می تواند ایرانیها را نسبت به تمام قدرتهای خارجی بدبین سازد. علاوه بر آنکه به تقویت مواضع تندروها در ایران نیز کمک خواهد کرد، و چه بسا به روی کار آمدن دولتی بینجامد که بسیار بیشتر از دولت فعلی مواضع ضد آمریکایی داشته باشد.
استیفن کینذر نیز همانند بسیاری از کارشناسان، مذاکره مستقیم میان واشنگتن و تهران را راه حل احتمالی حل اختلافات موجود می داند و می نویسد: علیرغم امتناع مقامات آمریکایی از مذاکره مستقیم با ایران، این دو کشور قابلیت تبدیل شدن به دو متحد را دارند. هر دو خواستار ایجاد ثبات در عراق و افغانستان، جریان آزاد نفت خاورمیانه و سرکوب جنبشهای رادیکال سنی نظیر طالبان و القاعده هستند. اما در رنجشهای دو طرف به حساب می آید. دخالت های ایران در خاورمیانه که گاه بر خلاف منافع آمریکا بوده و سابقه دخالتهای آمریکا در سرنگونی دولت مصدق و حمایت از شاه از جمله این موارد است.
نویسنده لوس آنجلس تایمز در پایان به دولتمردان آمریکا پیشنهاد می کند با مداخله بیشتر سعی در پاک کردن تاثیر مداخلات گذشته نباشد و برای رفع بحران هسته ای ایران، امتناع از مذاکره را کنار بگذارد.
از نظر کنیذر مداخله نظامی آمریکا برای حل مساله هسته ای ایران نتایج مثبتی به همراه نخواهد داشت چرا که تاریخ نشان داده است چنین حملاتی در طولانی مدت عواقب مصیبت باری به همراه خواهد داشت.
وی با اشاره به دخالت دولت آمریکا در سرنگونی دولت دکتر محمد مصدق می نویسد: ایران در سال 1953 در مراحل آغازین دموکراسی قرار داشت،اما محمد مصدق نخست وزیر ایران که از سوی پارلمان منتخب انتخاب شده بود و از حمایت وسیع مردم برخوردار بود با ملی کردن صنعت نفت، غرب را خشمگین کرد و آیزنهاور، رئیس جمهور آمریکا، سیا (CIA) را مامور سرنگونی دولت وی کرد. کودتا موفقیت آمیز بود، اما پایه ای برای ناکامی های آینده شد.
این نویسنده آمریکایی معتقد است اگر آمریکا با دخالت مستقیم در ایران، دولت مصدق را سرنگون نمی کرد شاید امروز شاهد بحران هسته ای ایران نبودیم.
وی می افزاید: در یک صد سال گذشته آمریکا حداقل حکومت 14 کشور را سرنگون کرده که افغانستان و عراق نمونه های آخر این آمار هستند.
اغلب این دخالت ها نه تنها به وارد آمدن درد و رنج بسیار بحرانی کشورهای هدف منجر شده بلکه در طولانی مدت امنیت آمریکا را نیز تضعیف کرده است.
در سال 1898، آمریکا سربازان خود را برای کمک به شورشیان (کوبائی) که در جهت شکست استعمار اسپانیا می جنگیدند روانه این کشور کرد. اما با حصول پیروزی، آمریکا قول خود مبنی بر تبدیل شدن کوبا به کشوری مستقل را زیر پا گذاشت و این جزیره را کشوری تحت الحمایه اعلام کرد.
60 سال بعد، فیدل کاسترو در اولین سخنرانی خود به عنوان رهبر انقلاب کوبا خواستار استقلال کوبا شد. او گفت: این لحظه همانند سال 1898 نخواهد بود، زمانی که آمریکا وارد این کشور شد و خودش را ارباب کشور خواند. شاید اگر آمریکا در سال 1898 اجازه داده بود کوبا به راه خود ادامه دهد ممکن بود امروز شاهد کمونیسم کاسترو نبودیم.
نویسنده لوس آنجلس تایمز در ادامه با اشاره به دخالت های مکرر قدرتهای بزرگ در منطقه خاورمیانه می افزاید: کشورهایی که نسبت به دخالت های گذشته (در کشورشان) انتقاد دارند، مصمم هستند که در قبال دخالتهای آینده مقاومت کنند. ایران نیز یکی از این کشورهاست. در طول 200 سال گذشته، انگلیس، روسیه و آمریکا در تسلط بر این کشور و بهره کشی از آن را داشته اند. از این رو دخالت های آمریکا در شرایط حاضر می تواند ایرانیها را نسبت به تمام قدرتهای خارجی بدبین سازد. علاوه بر آنکه به تقویت مواضع تندروها در ایران نیز کمک خواهد کرد، و چه بسا به روی کار آمدن دولتی بینجامد که بسیار بیشتر از دولت فعلی مواضع ضد آمریکایی داشته باشد.
استیفن کینذر نیز همانند بسیاری از کارشناسان، مذاکره مستقیم میان واشنگتن و تهران را راه حل احتمالی حل اختلافات موجود می داند و می نویسد: علیرغم امتناع مقامات آمریکایی از مذاکره مستقیم با ایران، این دو کشور قابلیت تبدیل شدن به دو متحد را دارند. هر دو خواستار ایجاد ثبات در عراق و افغانستان، جریان آزاد نفت خاورمیانه و سرکوب جنبشهای رادیکال سنی نظیر طالبان و القاعده هستند. اما در رنجشهای دو طرف به حساب می آید. دخالت های ایران در خاورمیانه که گاه بر خلاف منافع آمریکا بوده و سابقه دخالتهای آمریکا در سرنگونی دولت مصدق و حمایت از شاه از جمله این موارد است.
نویسنده لوس آنجلس تایمز در پایان به دولتمردان آمریکا پیشنهاد می کند با مداخله بیشتر سعی در پاک کردن تاثیر مداخلات گذشته نباشد و برای رفع بحران هسته ای ایران، امتناع از مذاکره را کنار بگذارد.
ارسال پیام
لینک های مفید