بررسی استراتژی رسانه ای ایران

به گزارش آفتاب نیوز، تا چه اندازه نقش رسانه ها را در پیشبرد اهداف دولت ها مهم ارزیابی می نمائید؟
بدون هیچ تردیدی امروزه، رسانه ها اعم از مکتوب، شفاهی و الکترونیک نقش غیر قابل انکاری در پیشبرد برنامه های دولت ها بر عهده دارد و فضای رسانه ای برای شکل دهی به افکار عمومی و هدایت تصمیمات در بستر مطلوب همواره و همیشه مورد استفاده دولت ها قرار می گیرد. این نگاه نزم افزارانه به قدرت و توجه به امتناع افکار عمومی و میکرو فیزیک قدرت، یک ضرورت اجتناب ناپذیر در وضعیت موجود می باشد. 

به اعتقاد بنده با توجه به شرایط تهدید آمیز موجود که توسط رسانه های خارجی علیه ایران ایجاد شده است، بخش رسانه ای در ایران ضمن آگاه سازی و فضا سازی در داخل باید به بسیج امکانات موجود و بکارگیری حرفه ای صاحبان اندیشه بپردازد تا ضمن امتناع مخاطبین در داخل به فضا سازی برای سناریوی اقدام ملی در خارج بپردازد.

با توجه به اینکه جریان سازی، رسانه های غربی علیه برنامه هسته ای ایران در چند ماه گذشته شدت داشته است، در چارچوب استراتژی رسانه ای به نظر جنابعالی چه اقداماتی باید انجام داد؟
باید عرض کنم که اساسا یکی از وجوه استراتژی رسانه ای در این خصوص دیپلماسی عمومی (public diplomacy) است. در این راستا اگر سیاست را هنر افزایش فرصت ها و تبدیل تهدید به فرصت بدانیم آنگاه باید انتظار داشت که هر کشور از کوچکترین لحظات و ظریفترین راه ها به افزایش فرصت ها در سطح داخلی و بین المللی بپردازد.

« دیپلماسی عمومی» چارچوبی برای تصمیم گیرندگان کشور فراهم می سازد تا با فعالیت های معطوف به هدف هوشمندانه در داخل و خارج از کشور و استفاده از تمامی ابزارها و قدرت نرم به بهبود قدرت معنوی، افزایش نفوذ، ایجاد جذابیت، امتناع و هدایت افکار عمومی داخل و خارج از کشور بپردازد که بر آیند آن افزایش پرستیز کشور و قدرت چانه زنی و همراه کردن افکار عمومی در داخل و خارج از کشور می باشد. 

بنابراین دیپلماسی عمومی با استفاده از قدرت نرم و نفوذ در افکار، منافع ملی را در عرصه داخل و خارج محقق می سازد. در این چارچوب، دیپلماسی عمومی باید با برنامه ای مدون و مشخص و مجریان مسلط به مخاطبان در داخل و خارج ارائه گردد تا منافع کشور متحقق گردد.

مجریان دیپلماسی عمومی کشور با آگاهی به وضعیت تهدید آمیز موجود و گستره فعالیت های رسانه ای کشورهای مخالف ایران باید با نهایت دقت، ظرافت و لطافت با ارسال پیام های به هنگام و معطوف به هدف، بر افکار عمومی بین المللی تاثیر گذارده و کشورهای مخالف را متاثر نمایند.

همانطور که مستحضرید عملیاتی کردن این دیپلماسی راه کارهای خاص خود را می طلبد. اگر ممکن است در این خصوص توضیحات بیشتری ارایه بفرمائید؟
بله، البته در این راستا،» عنصر زبان در سیاست» و چگونگی ارسال پیام از حیث غالب زبانی و نوع کلام« نحوه بیان» و همچنین« ارائه پیام» باید مورد تاکید قرار بگیرد. اگر پیام ها را هم در چهار گروه « تایید و تحسین»،« هشدار و کنایه»،« انتقاد و تخدیر»،« تقبیح و تهدید» و در محوری که ابتدای آن راه کارهای مسالمت آمیز و انتهای آن راه کارهای قهر‌آمیز است، قرار دهیم باید نسبت به « زمان و مکان ارائه پیام و ماهیت پیام و پیامد پیام» در داخل و خارج توجه کافی و وافی از سوی مجریان دیپلماسی عمومی کشور به عمل آید. 

در این راستا آنچه باید بدان بسیار توجه داشت دوری از درشت گویی، به کارگیری ادبیات سخیف، عوام زده، هجو، تمسخر و تحریک می باشد.

به عنوان آخرین سوال، چه توصیه ای به تصمیم گیرندگان و متولیان سیاست خارجی کشور در راستای سیاست های رسانه ای کشور دارید؟
متولیان سیاست خارجی و دیپلماسی عمومی کشور باید با برنامه ریز منسجم و هدفمند با توجه به « محتوای پیام»،« مخاطب پیام»،« زمان و مکان ارائه پیام»،« ابزار ارائه پیام»،« شیوه ارائه پیام» با بهترین و بهینه ترین شکل پیام های خود را منتشر کنند تا ضمن امتناع افکار عمومی در داخل و خارج دیوارهای بلند خبری کشورهای مخالف علیه ایران شکسته شود. 

در پایان باید عرض کنم که تاریخ و تمدن ملی و اسلامی، مبانی اخلاقی و باورهای سنتی ما، چارچوبی فاخر برای کنشگران عرصه دیپلماسی و دیپلماسی عمومی فراهم ساخته است تا همواره در عرصه گفتار و بیان به بهترین و کارآمدترین وجه عمل نماییم.