چه باید کرد؟

به گزارش آفتاب نیوز، در کنار این مشوق ها، اتحادیه اروپا، اقدامات اقتصادی و سیاسی را نیز لحاظ کرده است که اگر ایران این مشوق ها را نپذیرفت، آن اقدامات علیه ایران به اجرا در خواهند آمد. همچون کاهش یا قطع روابط دو جانبه، ممنوعیت سفر برخی مقامات عالیرتبه به خارج از ایران، انسداد سرمایه های افراد و سازمان ها،‌ تحریم تسلیحاتی علیه ایران، تحریم صادرات محصولات خاص، مسدود کردن کلیه سرمایه ها و دارایی های مؤسسات مالی ایران و .... 

بدین ترتیب ایران یا باید آن هویج های اندک را بپذیرد یا چماق های بی شماری را که اتحادیه اروپا ارایه کرده است. انتخاب گزینه میانه،‌ وجود ندارد.در واقع راه سوم مسدود است. 

2- پیش از این ایران می توانست از پتانسیل طرح روسیه، استفاده کند. اما اگر این پیش نویس به تأیید و تصویب برسد، راه دیگری برای ما باقی نمی ماند. تصمیم اکنون با مسئولان پرونده هسته ای است. آنان باید در این شرایط سخت تصمیم بگیرند. باید یکبار دیگر به دالان مذاکرات بازگردیم. پایان هر پیشنهاد ارایه شده را نظاره کرده و پس از آن تصمیم بگیریم. اقدامات عجولانه و اظهارات واکنشی راهی پیش روی ما نخواهد گذاشت،‌جز آن که شرایط را بدتر از آنچه که هست، می کند. 

3- ما به چرخه سوخت هسته ای دست یافته ایم و توانسته ایم تا مرز 8/4 درصد غنی سازی را انجام دهیم. بیشتر از این را نیز برای خود مجاز نمی دانیم. لذا به نظر می رسد می توانیم یک فاصله زمانی برای تعلیق برخی فعالیت ها تعریف کنیم. در عین حال تحقیقات صنعتی خود را نیز ادامه دهیم.این امر قطعا با درایت و هدایت مسئولان هسته ای کشور،‌ امکان پذیر است. 

4- در این هفته باید با یک لابی پر نفوذ و مؤثر از حقوق خود دفاع کنیم و به اروپاییان یادآور شویم که آنان در قبال مهمترین مسأله و افتخار کشورمان، پیشنهادات اندکی را به ایران داده اند. توقف کلیه فعالیت های ایران در قبال ساخت راکتور آب سبک و تأسیس بانک سوخت هسته ای،‌ امتیاز برابری نیست. 

5- لازم است به کشورهای غربی یادآور شویم که این امتیازات، تنها در قبال تعلیق کوتاه مدت برخی فعالیت ها امکان پذیر است و نه بیشتر. ما باید تحقیقات خود را ادامه دهیم و این راه را طی کنیم. گرچه همچنان تأکید بر این است که از تخاصم بپرهیزیم و از بیان اظهارات رادیکال دوری کنیم تا پرونده در یک آرامش نسبی به ساحل برسد.