چرا ایران مانند لیبی نیست؟

به گزارش آفتاب نیوز، اما شیکاگو تریبون در شماره روز شنبه خود تحت عنوان «چرا ایران مانند لیبی نیست» به بررسی پیشینه فعالیت های لیبی و مقایسه آن با وضعیت ایران می پردازد. این روزنامه می نویسد که لیبی نمونه موفقی از کار کرد دیپلماسی است و آنرا پیروزی برای آمریکا در مبارزه علیه گسترش سلاح های هسته ای به شمار می آورد. به نوشته شیکاگو تریبون این نخستین باری نیست که دیپلماسی موثر واقع شده و به این اشاره می کند که تنها چند سال پیش معمر قذافی رهبر لیبی هم مانند محمود احمدی نژاد رئیس جمهور ایران کاملا پیش بینی ناپذیر به نظر می رسید.

قذافی دیگر تروریست نیست(کلیک کنید)

البته تغییرات لیبی به سرعت رخ نداد چرا که در سال 1980، آمریکا این کشور را حامی تروریسم خواند و سفارت آنرا در آمریکا تعطیل کرد و پس از آن هم در سال 1988 انفجار هواپیمایی در مسیر لندن به نیویورک به مسئولیت لیبی شناخته شد.
پانزده سال پس از آن لیبی مسئولیت آنرا قبول و 7/2 میلیارد دلار به خانواده های قربانیان پرداخت کرد و سازمان ملل هم تحریم های خود را در مورد این کشور لغو کرد. 

اما همانطور که شیکاگو تریبون مطرح می کند، آیا موفقیت آمریکا در مورد لیبی، برای ایران هم تکرار خواهد شد؟ این روزنامه پاسخ می دهد که به همان اندازه که آمریکا مایل است جواب مثبت باشد، پاسخ به این سوال هم منفی است. 

برخی می گویند که دیپلماسی و انزوای اقتصادی قذافی را به این کار واداشت و بعضی دیگر هم استدلال می کنند که حمله آمریکا به عراق، موجب شد که لیبی احساس خطر کند که شاید هدف بعدی واشنگتن باشد. با این حال این روزنامه آمریکایی می نویسد که قذافی شدیدا خواهان نوسازی اقتصاد خود و توسعه صنعت نفت در کشورش است و از این رو از لغو تحریم ها، دستاوردهای بسیاری کسب می کرد. 

اما چرا مذاکرات با ایران به همین شکل ادامه نخواهد یافت؟ یک دلیل آن زمان است زیرا تهدید لیبی برای غرب به نزدیکی ایران نبود و فرصت باقی بود که دیپلماسی کارساز شود ولی در مورد ایران این گونه نیست. ایران توانایی غنی سازی اورانیوم را پیدا کرده  است . از این رو فرصتی هم برای جامعه جهانی نمانده که به مذاکرات مخفیانه، تحریم و دیگر اقدامات مشابه ادامه دهد. 

هم چنین به نوشته شیکاگو تریبون قذافی به این نتیجه رسیده بود که با همکاری بیشتر از مواجهه به نتیجه خواهد رسید در صورتی که ایران چنین تصوری ندارد و تنها چیزی که می تواند ایران را در این بین راضی کند، این است که مانند قذافی به نتیجه این چنینی برسد و در مقابل فعالیت هسته ای خود، دریافت قابل توجهی داشته باشد.